Vanmorgen weer op tijd gestart, vanaf de campground is het een rechte weg naar het park, binnen het park nemen we de afslag richting de zuid uitgang,deze weg gaat bijna het hele stuk naar beneden dus zakken we flink in hoogte, het duurt dan ook niet lang of de Joshua Tree’s verdwijnen uit het landschap ze groeien alleen maar boven een bepaalde hoogte.
Onze eerste stop is de Cholla Cactus Garden, een grote helling vol met de teddybear cholla hier is een korte trail uitgezet tussen deze planten door, wel een trail die men voorzichtig moet lopen aangezien deze cactussen zeer scherpe dorens hebben die heel gemakkelijk door de huid heendringen maar er zeer moeilijk uit te halen zijn, er zitten namelijk weerhaakjes aan die het verwijderen zeer moeilijk en pijnlijk maken.
De plantdelen laten gemakkelijk van de moederplant los als ze bijvoorbeeld door een dier aangeraakt worden, ze reizen dan met dat dier mee tot ze er afvallen en opnieuw wortelen, dit is de voornaamste wijze van  verspreiding van deze cactus soort, ze bloeien wel en geven ook zaad maar dat is meestal steriel en zal dus niet kiemen.
Er staan een flink aantal van de planten in bloei met mooie geelgroene bloemen.

     
Na deze wandeling vervolgen we de route en maken nog een paar fotostops om de hellingen die vol staan met Brittlebush die net in bloei komen en de hellingen geel kleuren te fotograferen, de volgende interessante stop is Ocotillo Patch deze struiken met hun meters hoge rechte takken staan volop in bloei met prachtige rode bloemaren, als het droger wordt laten deze planten al hun blad vallen waardoor het lijkt of ze dood zijn maar bij de eerste regenval komen ze opnieuw in het blad en als er tijdens de zomermoesson voldoende regen valt bloeien deze struiken in het najaar voor een tweede keer.

      

Verder naar het zuiden komen we door een stuk van het park waar de hele valley vol staat met een crème kleurige wildflower waar ik de naam nog niet van heb kunnen vinden, wel een schitterend gezicht trouwens.
De laatste stop in het park is Cottonwood Spring, hier vindt men een visitor center, een campground en verschillende trails, wij lopen het korte pad naar de bron die hier is, we kunnen hem wel horen maar niet zien omdat hij tussen een aantal populieren en palmen zit en dat gebied is niet toegankelijk voor publiek.

      

Het park uit en over de I-10 heen gaat de weg over in de Box Canyon Road een mooie weg door een stukje Badland, deze weg komt uit bij het plaatsje Mecca wat aan de noordkant van de Salton Sea ligt, hier wordt het dorre landschap ineens groen, er wordt hier gebruik gemaakt van het grote meer om de landerijen te bevloeien en er worden volop citrusvruchten, druiven (voor wijn?) pepers en zoete maïs geteeld, hier wordt ook de tank gevuld en dat bleek achteraf een goede gok $ 2,899 per gallon wordt verderop $ 2,939 en in Borrego zelfs $ 3,499.
Van de CA-86 zuid gaan we langs de Salton Sea naar het plaatsje Salton City waar we de S-22 west nemen naar Borrego Spring, hier rijden we door naar de campground van Anza Borrego SP om een plekje voor de nacht vast te leggen, het is weekend en dus druk, gelukkig zijn er nog een paar vrije plekken.
Ook in California proberen de State Parken extra geld binnen te halen door hun prijzen flink omhoog te doen, was het in het verleden $ 22,00 voor een full hookup plek dan zijn we nu $ 35,00 kwijt op deze mannier kan met net zo goed op een private campground gaan staan daar heeft men voor ongeveer hetzelfde geld er ook nog een zwembad bij.
Na even op de campground de lunch te hebben verwerkt gaan we naar het visitorcenter en doen daar na wat informatie te hebben gehaald een rondje in de directe omgeving om zo kennis te maken met de hier voorkomende beplanting.
De wildflower is in deze omgeving al helemaal verdwenen daar zal men zeker een maand vroeger voor moeten komen denk ik.

      

         

De hoge temperatuur is niet uitnodigend om een lange trail te gaan lopen dus beperken we ons tot wat rondkijken in het plaatsje Borrego waar het winkelcentrum voornamelijk bestaat uit leegstaande panden, vervolgens gaan we richting de campground waar we nog even doorrijden naar de parking aan het eind van dit gebied waar de trail naar Borrego Palm Canyon begint, ook hier is goed merkbaar dat we in het weekend zitten, de parking staat bijna helemaal vol en het is er enorm druk met wandelaars en picknickende mensen.
We zetten de camper op zijn plaats en blijven eerst een poosje binnen met de airco aan, zodra er wat meer schaduw is gaan we nog een poos buiten zitten.
Vandaag gereden: 136 mijl.
Getankt: Mecca, 34,495 gallon á $ 2,899
Campground: Borrego Palm Canyon Campground, $ 35,00 met full hookup en Wifi die bij ons bezoek helaas uit de lucht was.

 

Dag 5 25 april Anza Borrego SP – Wellton AZ

We starten vroeg vandaag, niet omdat we veel op het programma hebben maar omdat we vroeg wakker zijn, om 7:40 am rijden we van de campground weg, in Borrego Spring nemen we de afslag naar de S-3 en gaan richting het zuiden.
We zouden eigenlijk via Julian rijden maar omdat we tijd genoeg hebben besluiten we de omweg door het zuidelijke deel van Anza Borrego SP te nemen, helemaal geen verkeerde keus want de S-3 die door het park naar het plaatsje Ocotillo is een schitterende route waar we onderweg veel cactussen Ocotillo en Agave zien waarvan vele in bloei staan ook vinden we hier en daar nog wat wildflower.
Eigenlijk mag je dat geen wildflower noemen, het zijn namelijk allemaal half heesters en vaste planten die we tegenkomen en de echte wildflower zijn een jarige planten die dus na de bloei afsterven.

Bij Ocotillo draaien we de I-8 west op richting San Diego en zien gelijk al borden staan met de waarschuwing om de airco uit te zetten om oververhitting van de motor te voorkomen ook staan er om de paar honderd meter betonnen bakken met water voor de radiator, we moeten dan ook flink omhoog.
Als de motortemperatuur wat begint op te lopen laat ik de snelheid een paar mijl zakken en is het probleem opgelost zonder dat de airco uit moet.
Bij het plaatsje Alpine brengen we een bezoek aan het Viejas Outlet Center na een paar uur winkels kijken en wat kleding voor kleinzoon en Annie aangeschaft te hebben rijden we het stuk I-8 nu oost daarbij komen we op het steile stuk nu runaway truckramps tegen en wordt er een maximum snelheid van 35 m/u aangegeven voor die trucks, hierna wordt het allemaal wat rustiger.
We zijn vandaag vier keer een post van de Border Patrol tegen gekomen twee keer voor het tegemoet komende verkeer en twee keer voor onze richting, beide keren werden we doorgewuifd maar het geeft toch wat oponthoud, alle verkeer moet naar een baan en stapvoets rijden wat dus op een drukke zondag wat filevorming geeft.
Op het stuk voordat we bij El Centro komen rijden we door een landbouw gebied waar men alleen maar grasland voor hooiwinning teelt, in El Centro nog wat winkels gekeken en daarna weer verder richting Arizona.

      

Net voor Winterhaven CA rijden we door de Imperial Sand Dunes een gebied wat wel aan Great Sand Dunes NP in Colorado doet denken alleen is dit geen beschermd gebied en wordt er volop met allerlei voertuigen door de duinen gecrost.
Bij Yuma nog even wat voorraden aangevuld bij de Walmart en dan door naar Wellton AZ waar we zullen overnachten.
De campground is een 55+ park met veel vaste plaatsen waar veelal parkmodel trailers staan van mensen die hier overwinteren, nu staat 95 % van deze trailers leeg, het park ziet er goed verzorgd uit maar is wel kaal er staat weinig beplanting.
Echt een campground om een nacht door te brengen als men onderweg is maar om hier langer te staan is een beetje kaal
We zijn trouwens onderweg met een 31ft Tioga van Fleetwood met dubbele slideout gebouwd op een Chevy onderstel, de indeling is het zelfde als de Jamboree waar we vorig jaar mee weg waren.
De Chevy heeft het voordeel van stoffen stoelbekleding waar de Ford kunstleer heeft wat erg heet kan zijn om op te zitten.
Ondanks zijn leeftijd (schat 3 á 3,5 jaar) ziet hij er zowel binnen als buiten nog als nieuw uit en is hij ook tijdens het rijden weer stil dus geen gerammel of open lopende ramen, alleen staat er al 65.000 mijl op de teller.
Vandaag gereden: 300 mijl.
Campgound: Arrowhead RV Resort, kosten $ 28,00 met water en elektra hookup, er is een dumpstation aanwezig, wifi is gratis en met een inlogcode.

 

Dag 6 26 april Wellton – Organ Pipe Cactus NM

Vanmorgen op het gemak gestart, omdat het gisteravond niet lukte om de website bij te werken heeft Annie dat vanmorgen eerst gedaan ook nu ging dat niet gemakkelijk maar uiteindelijk stond alles weer online.
Vannacht hadden we net als vorig jaar weer eens een alarmoefening  het lpg-gasalarm ging af dit is een heel gevoelig apparaatje wat een hoop herrie schopt als het afgaat, door ervaring wijs geworden maken we hier korte metten mee door het apparaat even los te schroeven en het stekkertje wat er achter zit los te maken.
Na het ontbijt eerst even de brandstoftank vullen en dan op weg, de I-8 oost op richting Gila Bend, onderweg weer een post van de Border Patrol en deze keer wilde men graag een paspoort zien, alles in orde en goede reis.
In Gila Bend even langs het postkantoor zodat we voor de rest van de reis niet meer achter postzegels aan moeten en vervolgens de AZ-85 zuid op richting Ajo, ook hier weer Border Patrol maar nu werden we doorgewuifd, door het oude mijnstadje Ajo wat zo te zien nu leeft van de snowbirds (mensen die de winter in warmere streken doorbrengen met hun camper) er zijn nog al wat trailerparks hier, net als in Wellton trouwens waar we er ook een stuk of zeven naast elkaar zagen.
De reis gaat verder door het plaatsje Why en dan richting de grens met Mexico.
Net voor de grens ligt Organ Pipe Cactus NM een park wat is vernoemd naar de alleen in dit deel van Amerika groeiende cactus soort, in Mexico komt men nog een veel grotere populatie van deze planten tegen.
We brengen eerst een bezoek aan het visitorcenter om vervolgens de Ajo Mountian Drive Road te rijden, dit is een 22 mijl lange dirtroad of eigenlijk was want sinds ons vorige bezoek is het steile gedeelte achterin geasfalteerd alles bij elkaar is er nu zo’n vijf mijl asfalt.
We zijn trouwens stout geweest, niet omdat we een dirtroad gereden hebben, maar omdat deze weg verboden is voor voertuigen langer dan 25ft, geen problemen mee gehad want het was erg rustig, we hebben maar een andere auto op de hele route gezien, de route is grotendeels een richting verkeer dus tegenliggers heeft men geen last van.
Ook hier is de wildflower uitgebloeid en ook verschillende cactussen zijn al uitgebloeid, gelukkig vinden we achterin het park (waar men een stuk hoger zit) nog wel heel wat planten in bloei zodat we toch weer een flink aantal foto’s gemaakt hebben en hebben we een aantal uren genoten van dit prachtige zeer woeste landschap.

         

  

             

Weer terug op de AZ-85 volgen we hem nu noord tot Why en daar gaan we de AZ-86 oost op om een paar mijl verder naar de campground te rijden voor de overnachting, de campground in het park heeft geen hookup en men mag er maar beperkt gebruik maken van de generator en die is met deze temperaturen wel nodig om de airco te laten werken, dit en het feit dat er door de volle maan geen mooie sterren luchten zijn heeft ons doen besluiten om een campground met hookup te nemen.
Bij aankomst op de campground eerst de vuilwatertanks geleegd, zijn nog niet vol maar het is allemaal extra gewicht wat mee moet rijden.
Deze campground is net als het er bij gelegen casino redelijk nieuw en nog niet bekent bij het grote publiek, ziet er goed verzorgt uit met ruime plekken en bij iedere plek en vlakke betonplaat om de stoelen op te zetten verschillende plekken hebben hun eigen picknicktafel, doordat de campground nog nieuw is geven de aanwezige bomen nu nog geen schaduw.
Vandaag gereden:213 mijl.
Getankt: Wellton, 34,836 gallon á $ 2,939.
Campground: Hickiwan Trails RV Park, kosten $ 16,00 met full hookup en wifi, wifi is zwak door de (te)korte antenne dus moet men wat dichter bij het kantoor gaan zitten om verbinding te hebben.

 

Dag 7 27 april Why – Tucson

Allereerst wil ik iedereen bedanken voor de felicitaties die we mochten ontvangen voor mijn verjaardag gister.
Over tot de orde van de dag, dit wordt een kort stukje omdat we niet veel gedaan hebben, tijdens het uploaden van de verslagen gisteravond kwam er een mail binnen van onze vrienden in Tucson daar stond ook hun telefoonnummer bij dus hebben we even gebeld en besloten om (even) langs Tucson te rijden voor een nachtje.
We starten weer om onze normale tijd en draaien van de campground de AZ-86 oost op deze weg kunnen we tot in Tucson blijven volgen, na onderweg de voor deze regio normale dagelijkse Border Patrol controle maken we een stukje verder nog een korte fotostop op een roadsite parking die veel weg heeft van een vuilnisdump, wat een berg troep ligt daar in de bermen zeg, alleen aan lege flessen zou je al een vrachtwagen kunnen vullen.

Langs deze (maar ook veel andere wegen) komen we ook weer een heleboel grafmonumenten tegen, van mensen die hier door een verkeersongeval om het leven zijn gekomen, het monument wat vlak bij die parking ligt heeft zelfs een volledige grafsteen, voor zo te zien een echtpaar wat hier verongelukt is, wel een beetje vreemd dat je dat zomaar langs de weg tegenkomt, kruis(jes) met kunstbloemen zie je wel vaker maar een volledig graf waren we nog niet tegen gekomen.
We vervolgen onze weg en rijden eenmaal in Tucson via de locale wegen naar de woning van Diane en Vernon waar we rond 11:30am de oprit opdraaien.
De rest van de dag brengen we binnen en buiten door bij onze vrienden na vijf jaar hebben we heel wat bij te kletsen.
Vandaag gereden: Komt morgen.
Campground geen we slapen bij onze vrienden.

 

Dag 8 28 april Tucson – Cottonwood

Na het ontbijt nemen we rond 8:45am afscheid van Diane en Vernon, zij waren zeer blij en vereerd dat wij toch nog even tijd voor een omweg via Tucson hadden kunnen maken en hopen ons de komende jaren nogmaals te ontmoeten, dit is gezien de gevorderde leeftijd van beide altijd maar afwachten natuurlijk.
Toen we gisteravond de route voor vandaag bespraken met Vernon gaf hij aan dat hij een mooiere route had dan via Grand Ave naar de I-10, toen ik aangaf via Ina Road te willen rijden om het Tohono Chul Park te bezoeken was hij blij verrast, want dat was de route die hij in gedachten had, hij kwam dan ook gelijk met vrijkaartjes aanzetten die hij als sponsor van dit park(je) ieder jaar kreeg.
Onderweg naar het Tohono Chul Park nog een detour gedaan omdat er een lange file stond door wegwerkzaamheden.
Omdat we geen zin hadden om daar een paar uur aan kwijt te raken, hebben we gewoon de eerste afslag genomen en Tim (T-T) uit laten zoeken hoe we dan verder moesten, na een paar keer zeggen dat we om moesten draaien pikte hij een andere route op die ons voorbij de wegwerken weer op de goede route bracht.
Tohono Chul Park is een beetje te vergelijken met een botanische tuin maar dan alleen gewijd aan de lokale beplanting, hoewel dit laatste niet helemaal correct is, er staan hier en daar wat planten (aloe) die oorspronkelijk uit Afrika komen en ook vond ik een aantal cactussen die uit Zuid-Amerika komen, maar dat zal de niet met deze planten bekend zijnde bezoeker zeker niet opvallen.

Men kan er een paar mooie (korte) trails lopen waarbij met overal uitleg vindt over de planten en hun eventuele toepassing, als men wilt kan men met een vrijwilliger op stap die uitleg geeft.
De heer die ons aansprak kreeg al vlug het idee dat hij meer van mij kon leren dan andersom en dus wenste hij ons een prettig verblijf en bood zijn diensten aan  bij een andere groep mensen die daar dankbaar gebruik van maakten.
Hier en daar wordt de natuur een beetje geholpen waardoor er op verschillende plaatsen nog mooie wildflower te vinden was wat voor ons dus toch nog wat wildflowerfoto’s opleverden, ook kan men er veel kleinere cactussen vinden die men in de (echte) natuur meer moet zoeken, dit heeft als voordeel dat men later in de natuur weet waar men deze kleinere soorten moet zoeken want ze zijn wel op een natuurlijke mannier aangeplant.

        

                  
Verder vonden we nog een paar mooie bloeiende cactussen zodat we toch weer een welbestede morgen hebben gehad.
Na de tank nog even te hebben gevuld draaien we de I-10  noord op richting Phoenix, naarmate we dichter bij deze stad komen wordt het steeds drukker op de weg, in een van de voorsteden gaan we nog even van de weg af om even te winkelen bij Jo-Ann’s en de magen te vullen.
Wat ons de laatste dagen is opgevallen is het feit dat en veel Rest-area gesloten zijn, eerst dachten we dat dit mogelijk met de problemen met de illegale Mexicanen te maken had maar ook verder van de grens zijn veel Rest-area gesloten dus mogelijk heeft het met de slechte economie te maken, de kosten om deze Rest-area te onderhouden zullen best flink zijn, alleen geeft men nu een vermogen uit aan afzettingen om te voorkomen dat de mensen toch gebruik maken van de Rest-area.
In Phoenix is het flink druk zowel op de I-10 als in het begin op de I-17 die we ook weer noord volgen, na de laatste (nieuwbouw)wijken wordt het rustiger wat het verkeer aangaat,  maar krijgen we te maken met een harde wind, die zeker als we eenmaal gaan klimmen en er harde rukwinden achterom de bergen komen twee handen aan het stuur vragen om de camper op het rechte spoor te houden.
We nemen de afslag naar de AZ-260 west en rijden zo naar Cottonwood waar we eerst naar het Dead Horse Ranch SP rijden om een plekje voor de nacht vast te leggen, in dit park hebben we al meer gestaan dus hebben we het ondanks dat T-T het ergens anders zoekt zo gevonden, net als in 2008 staan we weer op de Quail Loop, we staan zelfs op hetzelfde plekje.
We rijden nog even terug het stadje in om bij de Walmart de voorraden aan te vullen, ook de tank wordt afgetankt zodat we daar morgen geen omkijken naar hebben.
Terug op de campground camper op zijn plek en dan het eten koken dit vraagt door de harde wind wat kunstgrepen om de bbq fatsoenlijk te laten branden maar een stoeltje als windscherm bied uitkomst, door die harde wind kunnen we helaas niet buiten zitten.
Vandaag (en gisteren) gereden: 375 mijl.
Getankt: Tucson 35,984 gallon á $ 2,779, Cottonwood 21,811 gallon á $ 2,799
Campground: Dead Horse Ranch (Quail Loop), kosten $ 20,00 met water en elektra hookup, dumpstation aanwezig, geen wifi.    
Mooie campground in het park er is ook een tents only loop deze kost $ 14,00 of $ 16,00 ben het juiste bedrag kwijt.

 

Dag 9 29 april Cottonwood – Page

Vanmorgen bij het opstaan was het een stuk koeler gelukkig was de wind wel gaan liggen, het is bewolkt met wat opklaringen.
We vertrekken weer rond 8:00am van de campground en draaien de US-89A op onderweg zien we al dat de cactussen nog maar net in de knop staan dus besluiten we om Red Rock SP niet te bezoeken, we rijden door een totaal verlaten Sedona en vervolgens door Oak Creek Canyon waar de bomen nog niet allemaal in het blad staan, de natuur loopt hier toch een paar weken achter door het koude voorjaar.
Eenmaal boven via de haarspeltbochten maken we een stop bij het Viewpoint daar is het steenkoud dus wordt eerst  de lange broek en vest tevoorschijn gehaald, we zien aan de overkant van de canyon zelfs nog sneeuw liggen.

Via een stukje I-17 noord en I-40 gaan we naar de US-89 noord die ons naar Page zal brengen, onderweg brengen we nog een bezoek aan Wupatki and Sunset Crater Volcano NP, hier zijn we in 2008 ook al geweest maar omdat we er toen op een zeer drukke zondag waren hebben we het Wupatki Pueblo overgeslagen, nu hebben we het wel kunnen bekijken, helaas waaiden we er wel uit de jas, het was zelfs moeilijk om de camera stil te houden door de harde wind.

Onze volgende stop is de Cameron Trading Post, hier is het druk maar gelukkig vinden we een parkeerplekje voor de camper, we kijken wat tussen de vele spullen die men hier kan kopen, jammer dat 95% “made in China” is.
Op een gegeven moment horen we harde tikken op het gedeeltelijke glazen dak dus denken we dat het hard regent maar als we door het raam kijken is het parkeerterrein wit van de hagel voordat we terug bij de camper zijn ligt er zelfs een paar centimeter van dat witte spul.
Eenmaal weer onderweg ziet de omgeving helemaal wit ook onderweg hebben we nog en paar keer een flinke hagelbui.
In verband met de harde wind slaan we Horseshoe Bend vandaag maar even over daar komen we misschien de komende week nog aan toe.
We rijden naar de campground voor de komende week en vragen om een plek dichtbij de tentarea, omdat Jan en Marjan ook naar hier komen, als ik dat tegen de dame zeg vraagt zij naar de naam en zegt vervolgens dat zij al aangekomen zijn en geeft ons een plekje wat redelijk dichtbij ligt.
We kijken even of die plek voldoende is voor onze camper en zien dat Jan en Marjan bezig zijn met de tent opzetten.
Na de camper op zijn plek gezet te hebben is het tijd voor koffie en bijkletsen.
Vandaag gereden: 212 mijl.
Campground: Lake Powell Campground, kosten $24,35 met full hookup en wifi.

 

Dag 10 30 april Page e.o.

In de loop van de nacht is de kachel een paar keer aangeslagen wat dus betekent dat de temperatuur in de camper onder de 10 graden is gezakt, vanmorgen loopt de wekker al om 6:00am af rond 7:00am rijden we richting Utah om daar voor 8:00am bij het Pariastation aanwezig te zijn om in te schrijven voor de loterij van de Wave, er zijn 32 inschrijvingen met 74 personen helaas zitten wij niet bij de winnaars dus gaan we het morgenochtend weer proberen.
We gaan vervolgens naar de Paria movieset de daar aanwezige huisjes zijn een paar jaar geleden tot de grond toe afgebrand, het enige wat nog zichtbaar is zijn wat betonpoten en een stukje staal wat als fundering dienst gedaan heeft, er zijn inmiddels wat hekwerken, twee picknicktafels met bbq en een pittoilet neergezet, de omgeving is hier heel mooi.

Vervolgens rijden we naar de parking van de Toadstools, deze ligt vanuit Page net voor het Pariastation, we zetten onze namen in het registerboek wat aan het begin van de trail staat en beginnen aan deze hike, in het begin van de trail zie ik dat door de harde wind van gisteren verschillende grassen een patroon in het zand getekend hebben door hun steeds heen en weer gaande bladeren, onderweg vinden verschillende Soapyucca’s die nieuwe knop laten zien ook komen Prickly Pear cactus met een begin van knopvorming.
Als eerste komen we de van vele foto’s bekende eenzame Toadstool tegen, daar vlak achter aan de rechterkant staan een aantal rode toadstools en na een korte wandeling naar links komen we bij een hele groep witte toadstools.

           

            

Jammer genoeg vonden een aantal mensen die voor ons aangekomen waren het nodig om hun spullen op een paar van de kleine toadstools te leggen terwijl ze zelf naar de bomenkant van de canyon geklommen waren, dat andere mensen mogelijk foto’s willen maken zonder dat hun kleding er op kwam te staan was schijnbaar niet in hun opgekomen.
Na ongeveer twee uur waren we weer terug bij de auto en gingen we naar het volgende gebied, White Rocks wat bereikbaar is over een flink stuk dirtroad onderweg komen we een hek tegen wat het vee in een bepaalt gebied moet houden, dit hekzit niet op slot en  kan men zo open maken door een draad op te tillen, wel weer netjes sluiten als men er doorheen is.
In dit gebied zijn we naar schitterende toadstools ook een stuk waar door watererosie prachtige pilaren tegen de bergen aanzitten het lijkt op sommige plaatsen net een romeinse tempel, door steeds verschillende zijcanyons in rijden komen we iedere keer anders gekleurde toadstools tegen, ook vinden we nog wat bloeiende planten zoals Penstamon en Lathyrus(pronkerwt), we brengen verschillende uren door in dit schitterende gebied.

         

              

       

Terug in Page gaan we eerst langs de Walmart om het de benodigdheden voor avondeten aan te schaffen, vervolgens gaan we naar de campground waar de verslagen worden bijgewerkt en de voorbereidingen voor het avondeten worden gestart.
Vandaag gereden: 0 mijl met de camper, we zijn met de auto van Jan en Marjan weg geweest.
Campground: Lake Powell Campground, kosten $24,35 met full hookup en wifi.

 

Dag 12 1 mei Tuba City e.o.

Vanmorgen zijn Jan en ik eerst naar het Paria station gereden voor de loterij voor de Wave permits, het was iets minder druk dan gistermorgen maar toch nog altijd 22 aanvragen voor 62 personen, na een paar trekkingen waren er nog twee permits over en toen werd het nummer van Jan getrokken, omdat de aanvraag voor vier permits was werd er gevraagd of we de twee permits toch wilden hebben daar hebben we gelijk ja op gezegd.
We hadden van te voren al afgesproken dat we eventueel twee permits aan zouden nemen, zodat Annie en ik naar de Wave kunnen en Jan en Marjan dan Buckskin Gulch of een andere trail bij hetzelfde trailhead zouden doen.
Terug op de campground waren ook de dames tevreden met het resultaat de stress van het vroeg opstaan en op tijd bij het Paria staton zijn is nu voorbij.
Na een bakje koffie gaan we op pad naar de bestemmingen van vandaag, we gaan de US-89 zuid op en vervolgens de US-160 oost om bij Tuba City de AZ-264 oost op te gaan, daar gaan we een dirtroad op die ons naar een vreemd natuurverschijnsel brengt, midden in het veld liggen aan de voet van een heuvel een aantal grote bollen als een groepje gigantische konijnenkeutels bij elkaar.

        

Dit zijn lavasteen bollen die waarschijnlijk tijdens een uitbarsting uit een krater zijn komen rollen en na eeuwen onder de grond gezeten te hebben door erosie weer aan het oppervlak gekomen zijn, er ligt een bol die uit elkaar gevallen is waardoor de structuuropbouw van deze ruim een meter grote bollen te zien is er zit er ook een tussen die op een steeltje lijkt te staan, raar om zo’n groepje bollen zomaar midden in het veld tegen te komen terwijl je er verder nergens een zien liggen.
Terug op de AZ-264 rijden we door naar Coal Mine Canyon die is te bereiken via een paar honderd meter lange dirtroad, een prachtig gekleurde canyon, die naar mijn mening veel mooier is dan zijn grote broer een stuk naar het westen.
We maken een aantal foto’s vanaf de rim, er is hier geen pad te vinden waardoor je de canyon in kan daarvoor moet je een stukje doorrijden en dan een andere dirtroad nemen die naar de andere kant van de canyon gaat dit is wel een veel langere route.
Op de picknickplek bij de canyon gebruiken we de lunch om daarna weer een stuk oostelijk te rijden over de AZ-264.

        

Na een aantal mijlen komen we de CO-6660 tegen ook weer een dirtroad deze is breed en goed te berijden na een twintig mijl gaat hij naar beneden en kom je in de Blue Canyon, deze is zo genoemd omdat je er mooie blauwe wanden tegenkomt maar ook rood en wit kom je er volop tegen dus lijkt mij Dutch Canyon een betere naam.
De weg gaat door de hele canyon waarbij er verschillende zijwegen zijn die tot bij de werkelijk schitterende rotsformaties leiden, er wordt hier dan ook vele malen gestopt en veel foto’s gemaakt.
Dit is een gebied waar je eigenlijk een aantal dagen met tent of camper door zou moeten brengen om dan de vele rotsformaties langs alle kanten te benaderen en tussendoor te lopen.
Deze canyon staat dan ook zeer hoog op de nogmaals te bezoeken lijst.

         

            

 

We verlaten de canyon aan de andere kant, hier is de weg een stuk slechter er staan bovenaan dan ook een hek wat gesloten kan worden als de weg na slecht weer niet te berijden is.
We rijden via de CO-6660 naar Tonalea waar we weer op de US-160 uitkomen na een klein stukje west gaan we de Navajo-21 noord op, deze komt bij  Kaibito op de AZ-98 uit, de N-21 is gedeeltelijk asfalt en gedeeltelijk dirt/gravel, via de AZ-98 noord/west komen we weer in Page uit waar we eerst even opfrissen.
Rond 6:00pm rijden we naar Wahweap campground waar we een afspraak hebben met Hans & Truus (Hoog53) op het AA-forum, zij reizen met een21ft van Road-Bear en we hadden afgesproken om gezamenlijk te gaan eten als we in Page zaten.
Na een zeer gezellige maaltijd hebben we weer afscheid genomen, zij reizen morgen verder naar Monument Valley.
Vandaag gereden: 0 mijl met de camper, we zijn met de auto van Jan en Marjan weg geweest.
Campground: Lake Powell Campground, kosten $24,35 met full hookup en wifi.

 

 

Dag 13 2 mei The Wave.

Vanmorgen op het gemak gestart, iets na 9:00am rijden we van de campground af, eerst even langs de benzinepomp zodat we met een volle tank kunnen starten, daar kom ik er achter dat de permits voor de wave nog in de camper liggen dus rijden we even terug naar de campground.
De volgende stop is het Paria station waar we wat informatie willen halen voor de trail die Jan en Marjan willen lopen, vervolgens draaien we de House Valley Road op om de negen mile dirtroad naar de trailhead van de Wave te rijden.
Ook trail naar Buckskin Gulch kan men van hieruit beginnen, op de parking daar staat naast een flink aantal auto’s een 25ft van El Monte.
Het is half bewolkt en er staat een stevige wind, daar hebben we op de heenweg weinig last van, omdat we hem in de rug hebt maar op de terugweg wordt je op sommige stukken de adem afgesneden wat erg vermoeiend is, ook eenmaal in de Wave hebben we last van de wind waardoor men goed op moet letten voor het fototoestel vooral omdat er zo nu en dan flink veel zand rond waait.
Ook is de temperatuur niet al hoog, lekker voor de hike maar zeker als de zon achter een wolk verdwijnt is het in de Wave steenkoud, zo kou dat we op een gegeven moment de vingers moeten warmen om het fototoestel te bedienen.
Om 10:30am starten we aan de aan de hikes voor vandaag, het eerste stukje lopen we gelijk op tot de trail naar de Wave de berg opgaat, Jan en Marjan blijven de wash volgen en wij gaan naar boven.

Het eerste stuk is zand tot dat we de eerste wash oversteken daarna ging de hele route over slikrock tot de afdaling naar de laatste wash voor de ingang naar de Wave, daar kregen we weer los zand en als toetje mochten we naar de ingang door enkeldiep los zand naar boven klimmen.
Eenmaal boven moesten we even naar adem happen , eerst letterlijk van wegen de inspannende klim en daarna figuurlijk van wege de schoonheid die zich voor de ogen opent, de fototoestellen maken overuren.
Het vraagt wel enig geduld voor sommige foto’s omdat het erg druk is in de Wave, als we eens gaan tellen hoeveel mensen we tegenkwamen die  al op de terug weg waren en hoeveel er nu nog in de Wave lopen dan komen we ruim boven de 20 dus zijn er groepen groter dan de permit toestaat of er zijn een aantal personen die zonder permit aan deze hike begonnen zijn.

We zoeken een plekje wat hoger op de berg zodat we niet in de weg zitten voor anderen om de lunch op te eten, helaas is lang niet iedereen zo meedenkend, want als we na de lunch weer foto’s willen maken moet ik eerst een echtpaar verzoeken om de mooiste fotoplek te verlaten zodat we een foto kunnen maken, ook staan er weer een aantal rugzakken ( van semi professionele fotografen) zodanig dat met er niet omheen kan als men een foto wil maken, we gaan daarna nog een beetje rondkijken en nog meer foto’s maken een beetje hoger de berg op.

         

Het laatste stuk is weer even een kuitenbijter door het losse zand naar boven en vervolgens de laatste afdaling met veel losse stenen op het pad, om 3:45pm waren we weer bij de auto waar Jan en Marjan al op ons stonden te wachten.
Na even uitblazen werd de terugreis naar de campground aanvaart waar we vervolgens de vermoeide spieren konden ontspannen in de lekker warme hottub.
Al bij al een vermoeiende maar schitterende dag die we in de toekomst als de mogelijkheid zich voordoet zeker nog wel eens willen maken.
Vandaag gereden: 0 mijl met de camper, we zijn met de auto van Jan en Marjan weg geweest.
Campground: Lake Powell Campground, kosten $24,35 met full hookup en wifi.

 

Dag 14 3 mei Campground

Vanmorgen wat later uit bed en op  het gemak ontbeten.
Het is vandaag prachtig weer zon, geen bewolking en geen wind dus wordt er na overleg met Jan en Marjan besloten om er vandaag een relaxdag van te maken, er wordt door de dames nog wel een paar machines was gedraaid.
We maken kennis met de overburen Paul en Joke die naar ons toe kwamen omdat ze Jan en mij Nederlands hoorden praten, ze zijn met een truckcamper onderweg die is van hun in Austin wonende dochter en schoonzoon.
Zij waren gisteren vanuit Durango gekomen en hadden ’s middags in de buurt van Kayente in een sneeuwstorm gezeten, hopelijk hebben Hans en Truus daar ’s morgens geen last van gehad toen zij naar Monument Valley reden. 

Na de koffie rijden we het stadje in en brengen een bezoek aan de Family Dollar en de Walmart voor wat boodschappen voor onder andere de avond maaltijd, Jan en Marjan kopen ook nog een grotere tent, deze wordt na de lunch opgezet.
Voor de rest van de middag wagen we en poging om wat meer op de locale bevolking te gaan lijken, we zitten lekker  in het zonnetje en op het eind van de middag zien we alle vier behoorlijk rood, met een kleurtje terug komen van vakantie gaat dus wel lukken.
Na het avondeten hadden we allemaal wel zin in een frappucino dus naar de Safeway gereden waar een Starbucks in zit, helaas gaat die om 8:00pm al dicht dus hiervoor gaan we morgen in de herhaling na onze voor die dag geplande zware inspanning.
Een kort verslag vandaag maar dat wordt morgen hopelijk weer goed gemaakt.
Vandaag gereden: 0 mijl met de camper, we zijn met de auto van Jan en Marjan weg geweest.
Campground: Lake Powell Campground, kosten $24,35 met full hookup en wifi.

 

Dag 15 4 mei Yellow Rock e.o.

Na overleg gisteravond hebben we besloten om vandaag de hike naar Yellow Rock  te doen.
Na het ontbijt vertrekken we rond 9:00am van de campground en gaan via de US-89 noord naar de Cottonwood Road (BLM-400) deze dirtroad ligt er in tegenstelling tot vorig jaar goed bij, de 15 mijl die wij gereden hebben zijn ook met een camper goed te rijden.
We parkeren bij het trailhead van de Lower Hackberry trail en starten om 10:30am aan onze hike voor vandaag, het eerste stukje gaat langs en door de Paria River die een klein beetje water bevat, daarna gaat het steil omhoog over een twee voeten breed pad wat met veel switsbacks naar boven gaat soms met een stijgingspercentage van 45%, er worden dan ook een paar stops gemaakt om even op adem te komen.

            

Het tweede deel tot aan de voet van Yellow Rock gaat ook nog omhoog maar is een heel stuk gemakkelijker.
Onderweg kan ik verschillende wildflowers en ook een aantal bloeiende cactussen fotograferen, zo komen we verschillende claret cub cactussen en twee verschillende Pediocactussen met bloem tegen.
Eenmaal aan de voet van Yellow Rock staan we eerst even verbaast te kijken naar dit stukje natuurschoon om vervolgens de berg al fotograferend te beklimmen.

In een dalletje waar wat minder wind staat gebruiken we de lunch om daarna naar het hoogste punt van Yellow Rock te klimmen, hier waait het zo hard dat je tegen de wind kan leunen, de adem wordt je afgesneden  we zoeken na een paar foto’s dan ook vlug de lijzijde van de berg op waar de wind iets minder is.
Langzaam aan zoeken we de onderkant van Yellow Rock weer op en gaan daarna over hetzelfde pad weer terug, het steile gedeelte vraagt de volle aandacht omdat het uit losse stenen en zand bestaat dus is een uitglijder vlug gemaakt en waar die eindigt is dan de vraag.
Om 3:40pm zijn we weer terug bij de auto, Marjan weet nog een leuke weg met mooie uitzichten, dus rijden we een klein stukje terug en gaan dan de Brigham Plains Road (BLM-430), men heeft daar een prachtig overzicht op Yellow Rock. 

Na dit viewpoint wordt de weg een stuk slechter maar we besluiten om door te rijden, eenmaal boven op de Mesa wordt de weg weer beter maar als we op een gegeven moment weer naar beneden moeten wordt hij heel erg slecht, met beleid en goed overleg komen we heelhuids beneden, daar volgt er een stuk langs, over en door een creek en dan eindigt de BLM-430 op de Coyote Valley Road (BLM-431) die verschillende mensen wel kennen als de weg waarover je dichtbij de Wahweap Hoodoos kan komen.
Deze weg komt weer uit op de Cottonwood Road (BLM-400) die ons weer op asfalt en de US-89 zuid brengt, na nog een korte fotostop bij Wahweap Viewpoint, waar we ook weer wegwaaien, rijden we eerst langs de Safeway om daar bij de Starbuck een frappuccino te scoren.

Terug op de campground wordt het vermoeide lijf eerst in de hottub ontspannen voordat we ons aan het avondmaal begeven, de inspanningen van vandaag zorgen er voor dat de grote pan nasi schoon opgaat.
Wat ons betreft is Yellow Rock een concurrent voor de Wave wat de schoonheid aangaat, voor wat betreft de zwaarte van de hike steekt hij er met kop en schouders boven uit.
De hike naar de Wave is in vergelijking met de hike naar Yellow Rock een zondagmiddag wandeling.
Vandaag gereden: 0 mijl met de camper, we zijn met de auto van Jan en Marjan weg geweest.
Campground: Lake Powell Campground, kosten $24,35 met full hookup en wifi.

 

Dag 16 5 mei Wahweap Hoodoos

 

Vanmorgen weer rustig gestart vanmorgen, na het ontbijt zijn we rond 9:15am van de campground weggereden, eerst een paar kleine boodschappen bij de Walmart en daarna even de tank afvullen.
Het is weer zonnig vandaag met wat lichte sluierbewolking en in de loop van de morgen weer een erg harde wind.
Daarna op weg naar ons doel van vandaag de Wahweap Hoodoos deze zijn langs twee kanten te benaderen, via de Nippie Creek Road (BLM-327) maar daar moet men nog een hike van negen mijl doen voor men de eerste groep hoodoos bereikt, wij kiezen dus voor de tweede mogelijkheid via de Cottonwood Road (BLM-400) en dan via de Coyote Valley Road (BLM-431) waar deze samenkomt met de BLM-430 “zie verslag van gisteren” kan men over een ongenummerde weg verder rijden.
Op deze route moet men wel een drietal hekken openen (en weer sluiten) om de verschillende groepen koeien uit elkaar te houden.
Als men op het visitorcenter van het Grand Staircase-Escalante National Monument (GSENM) in Big Water gaat vragen naar de route naar de Wahweap Hoodoos zal men daar altijd de eerste route aangeven, de tweede route zeggen ze niet te kennen, waarschijnlijk door problemen in het verleden met niet gesloten hekwerken en mensen die op het eind van de route door de wash naar de hoodoos reden in plaats van te parkeren en de laatste twintig minuten te lopen.
Waarschijnlijk is er nu om die reden op twee plaatsen een hekwerk met prikkeldraad dwars door de wash geplaatst.
Wij beginnen in ieder geval aan de eerste prikkeldraad passage en lopen door de op verschillende plaatsen nog vochtige wash er staat zelfs nog een plas water aan het begin van de trail.
Na een kleine twintig minuten bereiken we de eerste groep hoodoos, dat had wat vlugger gekund maar dan moeten ze geen prachtig bloeiende Pediocactussen en roze bloeiende Prickly Pear cactussen op de route zetten.

          

De hoodoos zijn werkelijk schitterend, bijna spierwit met een mooie roodbruine hoedjes er op, we maken dan ook weer een heleboel foto’s en gaan dan door naar de tweede groep die maar een kleine tweehonderd meter verderop staan, hier gebruiken we de meegebrachte lunch.

                         

          

Na nog meer foto’s is de derde groep aan de beurt voordat de terugtocht wordt aanvaard na twee en half uur zijn we weer terug bij de auto waarna we terug rijden naar de campground om een poosje te ontspannen de hikes van de laatste dagen laten zich toch wel een beetje voelen in de spieren dus hebben we weinig puf om nog wat te ondernemen.
Rond 5:00pm wordt er nog een trip naar de Walmart gemaakt om de voorraden aan te vullen, die trip zal morgenochtend nogmaals gemaakt worden want veel van de schappen waren leeg, brood, aardbeien en 3gallon flessen drinkwater waren allemaal op.
Persoonlijk vind ik de Wahweap Hoodoos veel mooier dan de Toadstools, het vraagt wel iets meer inspanning om er te komen maar die wordt ruimschoots beloond door de schitterende hoodoos.
Morgenochtend zullen we na een gezamenlijk ontbijt en wandeling naar ….. afscheid nemen van Jan en Marjan, we gaan wel allemaal naar Utah maar waar J&M richting Monument Valley en Moab reizen gaan wij naar Kanab of Cedar City.
Vandaag gereden: 0 mijl met de camper, we zijn met de auto van Jan en Marjan weg geweest.
Campground: Lake Powell Campground, kosten $0, 7de nacht was gratis met full hookup en wifi.

 

Dag 17 6 mei Page – Kanab

Vanmorgen pas om 8:00am uit bed, de familie Hekkema stond al aan de deur voor het ontbijt, zij waren al rond 6:00am opgestaan om de auto opnieuw in te richten en de tent af te breken.
Het uitgebreide ontbijt smaakte prima, daarna was het alles opruimen, omdat we zo lang op een plaats gestaan hebben ligt er van alles los in de camper en dat is niet verstandig als men weer gaat rijden.
We rijden met camper en auto naar de parking van Horseshoe Bend om dit schitterende viewpoint te bekijken.
Ons laatste bezoek aan deze regio was alweer van 2003 en toen was dit punt nog helemaal niet zo bekend dus dit wordt ons eerste bezoek.
De ¾ mijl oneway trail is het zeker waard om hier een uur of twee voor uit te trekken, jammer genoeg staat er ook nu weer een harde wind, het is deze week alleen tijdens onze relaxdag op maandag wat kalmer geweest, maar voor de rest hadden we iedere dag harde tot stormachtige wind.
Het is al best druk op de parking en ook aan de rim is veel publiek maar nergens zodanig dat men in de weg staat voor foto’s, die worden er dan ook weer verschillende gemaakt, om de beroemde bocht in de Colorado River er helemaal op te krijgen is een behoorlijke groothoeklens nodig, met de 18 die ik heb kan ik de beide rimwanden er niet bij op krijgen hiervoor is denk ik een 12 noodzakelijk.

Marjan kijk nog even of ze een cach kan vinden maar die ligt te ver weg om er zomaar even naar toe te lopen, terug op de parking nemen we afscheid van Jan en Marjan we hebben een heerlijke en heel gezellige week gehad zo met zijn vieren.
Volgende stop is de Walmart waar de voorraden afgelopen nacht weer aangevuld zijn dus kunnen we de rest van de boodschappen doen daarna even de tank vullen  want de brandstof is in Utah een stuk duurder dan in Arizona $2,899 tegen $ 3,249, daar komen  we de familie Hekkema nogmaals tegen ook zij wilden met een volle tank op stap.
Zij draaien de US-89 zuid op en wij gaan dezelfde weg noord op, eenmaal over de Colorado River slaan we af het Glen Canyon NRA in en kijken wat rond bij onder andere de Wahweap Marina, door de harde wind is er weinig te beleven we maken alleen een paar foto’s en rijden door naar het volgende deel van GCNRA en wel Lone Rock, hier rijden we het strand op tot aan de waterline van Lake Powell er staan verschillende campers maar we zien niemand buiten, niet zo vreemd want het is hier door de wind een enorme zandverstuiving we gebruiken de lunch dan ook in de camper in plaats van buiten op het strand.
Er lopen vanaf de asfalt weg verschillende paden naar het strand, het is hier wel zaak het goede pad te kiezen zodat men zich niet vast rijdt, iets wat een auto met een geladen boottrailer ook ontdekt, hij moet afkoppelen en de trailer middels een ketting achteruit weer op vaste ondergrond brengen.

Na de lunch rijden we in verband met de harde wind op het gemak richting Kanab zo genieten we ook nog meer van de omgeving.
Het idee om vanmiddag al een bezoek te brengen aan Coral Pink Sand Dunes SP stellen we door de wind maar uit tot morgenochtend.
We rijden dus gelijk naar de campground, “Kanab RV Corral” een prachtige kleine campground met 44 plekken die eigendom is van een Nederlands echtpaar, in het kantoor zeg ik dan ook Goedemiddag in plaats van Hello en vraag om een plek voor 1 nacht, dat geeft door de twee slideouts even zoeken, maar als ik aangeef geen probleem te hebben met een backin heeft ze gelukkig een plaatsje voor ons.
Natuurlijk wil ze weten waarom ik haar in het Nederlands begroete, ik wist al verschillende jaren dat er Nederlandse eigenaren waren op een campground in Kanab en de andere campground zag er niet echt uit als mogelijke Nederlands eigendom, ook het AA-forum komt even ter sprake en omdat het haar leuk lijkt hier eens te kijken laten we een sticker achter.

De campground ziet er zeer goed verzorgd uit, de plekken zijn niet echt heel ruim maar eerder knus te noemen wel allemaal goed bereikbaar, want ook de backin die wij krijgen kan ik in een keer zonder problemen indraaien, de restrooms zien er spick en span uit en er is ook een zwembad wat zo vroeg in het seizoen nog wel gesloten is.
Vandaag gereden: 92 mijl.
Getankt: Page, 21,566 gallon á $ 2,899.
Campground: Kanab RV Corral, kosten $ 30,30 met 10% Good Sam korting ( ook AAAkorting is mogelijk) met full hookup en wifi, geen tentplekken.

 

Dag 18 7 mei Kanab – Baker NV

Gisteravond koelde het al vrij vlug af, de kachel heeft dan ook aangestaan, ook vannacht is hij verschillende keren aangeslagen, we starten dan ook in lange broek vanmorgen.
Rond 8:15am (Nevada time) zijn we van de campground weg gereden eerst een stukje US-89 noord om vervolgens via de Hancock Road west en de Sand Dunes Road (UT-1850) zuid naar Coral Pink Sands Dunes SP te rijden.
Hier bekijken we een vanaf een van de viewpoints langs de weg een deel van de duinen eigenlijk met de bedoeling om dan door te rijden naar de parkingang maar de grote hoeveelheid luid knetterende off road voertuigen die er op dit uur al rondvliegen doet ons besluiten het hierbij te laten en onze route te vervolgen.

 

We rijden de Sand Dunes Road nu noord, dit is best een mooie route met mooie rotsformaties, een paar mijl voor Mount Carmel Junction komt hij op de US-89 uit, we gaan weer noord en zien rond Orderville (Net als vorig najaar) dat de beregeningsinstallaties weer prachtige rijptekeningen maken op de weilanden het vriest hier dus nog en dat rond 10:00am.
Bij Long Valley Junction draaien we de UT-14 west op richting Cedar City, deze weg hebben we afgelopen najaar ook gereden toen met schitterende herfstkleuren, nu rijden we door een prachtig winterlandschap er ligt namelijk nog behoorlijk veel sneeuw.
Vorig jaar stonden er rond Duck Creek een aantal mannen te vissen in de nog niet bevroren delen van het meertje, nu staan er twee mannen te vissen terwijl ze tot aan hun knieen in de sneeuw staan het meertje is wel helemaal ijsvrij.
De lavavelden zijn nog met sneeuw bedekt net als de grote bergweide verderop, Navajo Lake is nog volledig dicht gevroren.
De UT-148 naar Cedar Breaks NM is nog afgesloten dus dit park is nog niet te bezoeken.
Bij Zion Mountians Overlook maken we nog een stop om een aantal foto’s van de nog volledig besneeuwde bergtoppen van Zion NP.

Na nog een paar boodschappen en de tank vullen in Cedar City gaan we de UT-130 noord op naar Minersville op het eerste deel is nog redelijk wat landbouw maar al vlug wordt het Sagabush met wat grassprieten er tussen waar dus de koeien naar op zoek zijn.
Vervolgens nemen we de UT-21 west en stoppen in Milford voor de lunch, rond Milford is weer meer landbouw voornamelijk gras, Alfa-Alfa (veevoer) en veeteelt deze plaats is zo groot dat er zelfs een spoorlijn is voor goederenvervoer.
Na Milford krijgen we tot Garrison 80 mijl Open Ranch gebied dus opletten voor overstekende koeien en schijnbaar staan het lekkerste en meeste gras in de eerste drie meter langs de weg want er lopen er heel veel in de bermen vlak langs de weg en op de weg natuurlijk en ze hebben alle tijd, een mamakoe laat een van haar twee kalveren uitgebreid drinken terwijl ze midden op de weg staat.
In de twee valleien tussen de verschillende bergketens groeit er weinig en wat er groeit wordt niet hoger dan twintig centimeter in beide valleien staat een zeer eenzame boerderij, last van de buren zullen deze mensen dus niet hebben.
Op de hogere pieken van de bergketens zien we nog sneeuw liggen.

 

In Garrison nemen we de UT-159 noord die komt uit op de US-50/US-6 die volgen we nog een paar honderd meter west om dan bij de campground uit te komen, dit is een motel, store, gasstation, restaurant en RV park precies op de grens van Utah en Nevada maar wel aan de NV kant want men kan er ook op de eenarmige slotmachines spellen, de benzine kost hier trouwens $ 3,499.
De campground is niet meer dat een grote met grind/gravel verharde oppervlakte achter het motel, de omgeving bestaat uit hoogvlakte met sagabush van maximaal een meter hoog dus als het hier waait zal het wel flink stuiven, gelukkig is het nu bijna windstil.
Als we om ons heen kijken zien we in alle richtingen besneeuwde bergtoppen dus zal de temperatuur wel flink zakken vannacht.
De planning ging uit van twee nachten hier verblijven maar dat wordt er maar een morgen rijden we door naar Ely en als we vroeg uitgekeken zijn in Great Basin NP door te veel sneeuw rijden we misschien al door naar Cathedral Gorge SP.
Vandaag gereden: 242 mijl.
Getankt: Cedar City, 20,262 gallon á $3,029.
Campground: Border Inn & RV Park, kosten $ 22,20 met full hookup en wifi.

 

 

Dag 19 8 mei Baker – Great Basin NP – Ely

Na een goede nachtrust rijden we om 8:00am van de campground af, het is maar een klein stukje naar Great Basin NP.
Via de US-50 west, NV-487 oost en NV-488 west rijden we gelijk door naar het visitorcenter in het park “er is ook een visitorcenter net voor het park in het plaatsje Baker” en vragen aan de ranger of er nog plaats is voor de 9:00am guided tour en dat is er “er mogen maximaal 20 personen met een tour mee” de tour start over 20 minuten dus lopen we even terug naar de camper om andere schoenen aan te doen.
Eerst krijgen we voor de ingang van de cave het inleidende praatje van de ranger die ons zal gidsen waarbij wij het winnen voor de afstand om hier te komen, er gaan nog vier koppels mee “allen Amerikanen” zodat de groep uit tien personen bestaat, een mooie groep om een tour mee te doen.
Lehman  Cave  is ontdekt door een heer Lehman die er wel brood in zag om mensen door de cave rond te leiden, jammer is wel dat bezoekers in de begin jaren een aandenken uit de cave mee mochten nemen wat tot gevolg had dat men met stalactieten van soms een paar honderd kilo naar huis ging.
Het resultaat hiervan is dat er bijna geen stalactiet meer compleet is wat een raar gezicht is, sommige stalactieten groeien weer aan maar met 1 á 2 centimeter per honderd jaar kan het even duren voordat deze schade hersteld is, zeker als men bedenkt dat maar een klein deel van de cave nog groeiende stalactieten heeft de rest staat zo gezegd droog omdat er geen water meer in die kamers doordringt.
Een gezegde luid “Gekke en dwaze schrijven op muren en glazen” hier deed men dat op het plafond van een van de zalen, die zijn zo laag dat men er bij kan en de vroege bezoekers vonden het nodig om hun naam in het plafond te schrijven door met de kaarsen, die men toen als lichtbron meekreeg, de naam in te roeten.

         

 

 

        

Na 90 minuten krijgen we weer daglicht en hebben een interessante tour mee mogen maken in een leuke cave maar voor ons de minst mooie van de cavens die we tot op heden bezocht hebben.
We nemen de camper en rijden de Baker Creek Road tot het eind waar verschillende trails beginnen, er ligt echter nog zoveel sneeuw aan het begin van de trail dat we besluiten ons er niet aan te wagen ook het feit dat er nog helemaal geen voetstappen in de sneeuw staan doet vermoeden dat het niet verstandig is hier de wildernis in te gaan.
Een zijstap naar Grey Cliffs Group Campground wordt al vlug afgebroken omdat de weg steeds smaller wordt, de weg blijkt verderop voor High clearence vehicles only te zijn daar valt de camper niet onder, zo ver ik weet.
De Baker Creek Road is trouwens een brede goed onderhouden gravelroad waar ook een van de vier campgrounds aan te vinden is.

 

 

Vervolgens doen we de Wheeler Peak Scenic Drive, hier wordt aangegeven dat de weg voorbij Upper Lehman Creek “not recommended” is voor voertuigen langer dan 24ft er staat nergens dat het verboden is dus ja dan kijken we natuurlijk wel tot hoever we kunnen, dat wat tot Mather Overlook want verder was de weg gesloten voor alle verkeer, middels een hekwerk, waarschijnlijk nog te veel sneeuw  hogerop.
We gaan op het gemak terug en verlaten het park, buiten het park heeft iemand de omgeving opgeleukt met verschillende “kunstwerken” zoals een Alien in een rolstoel, een als farmer aangeklede pop, een paar benen die uit een graf steken, een skelet die aan een staaldraad tussen twee heuvels hangt en een oude T-ford met een paardenskelet als chauffeur, bij de laatste is een ruime parking waar we de lunch gebruiken en even overleggen wat we gaan doen.

 

 

          

 

In eerste instantie besluiten we door te rijden naar Cathedral Gorge SP dus rijden we terug naar de US-50 west, naar mate we de US-93 zuid naderen gaat de wind weer naar stormachtig, met in het achterhoofd de wetenschap dat Jan en Marjan in 2008 met een camper bijna van de campground waaiden bij dit SP besluiten we door te rijden naar Ely voor de overnachting en Catheldral Gorge SP morgen als tussenstop op weg naar Valley of Fire SP mee te nemen.
De campground in Ely is vlug gevonden, de wind is hier heel wat minder maar de temperatuur zo laag dat buiten zitten niet aangenaam is dus vermaken we ons binnen met laptop en wat lezen.
Vandaag gereden: 110 mijl.
Campground: Valley View RV Park, kosten $ 19,90 met Good Sam korting, full hookup en super snel wifi.

 

Dag 20 9 mei Ely – Cathedral Gorge SP – Valley of Fire SP

Om 8:10am rijden we van de campground weg en draaien de US-93 zuid op, deze zullen we het grootste deel van de dag volgen, we doen de tank nog even vol want het wordt een lange rit met weinig plaatsen onderweg dus ook weinig gasstations waarschijnlijk.
De wind is in de loop van de nacht gelukkig gaan liggen.
We rijden weer door het Humboldt National Forest en over Conners Pass om bij Majors Place “niet meer dan een huis en een verlopen campground” af te slaan richting Pioche, het eerste stuk is niet veel aan er groeit alleen Sagabush en hier en daar een pluk gras, zodra we wat klimmen komt er meer variatie in de begroeiing met juniperstruiken en dennenbomen we zien redelijk veel koeien onderweg, maar wildlife is nergens te vinden.
Een kleine tien mijl voorbij Pioche komen we bij onze eerste stop voor vandaag Cathedral Gorge SP, we slaan eerst af naar Miller Point Overlook voor een eerste blik op dit park, men kijkt hier van bovenaf op de uit Bentonite klei bestaande kliffen “Bentonite wordt onder andere gebruikt bij tunnelboringen in slappe grond en bij olieboor instalaties” je kan hier ook via een aantal trappen naar beneden en zo het park in maar omdat we eerst wat meer informatie willen rijden we door naar het visitorcenter.

        

De vrouwelijke ranger van dienst geeft graag en veel informatie, zeker als ze merkt dat wij op de hoogte zijn van de problemen die de State Parks doormaken en dat het ook onze zorg is, dat er mogelijk sluitingen zullen volgen ontstaat een geanimeerd gesprek en komt ze nog met een folder waar informatie over alle State Parks van de staat Nevada in staat.
We nemen afscheid en gaan het park in waar we bij een selfpaystation het geld in een enveloppe doen en dat in de stalen paal stoppen, we rijden naar de day-use area en parkeren de camper, wandelschoenen aan water en natuurlijk fotocamera mee en op pad.
We bekijken eerst de Caves area waar men in Canyon  caves en Cathedral Caves tussen de soms wel 15 meter hoge zuilen door kan lopen tot men zich vast loopt omdat het te smal wordt of een cave/canyon dood loopt.
Het doet wel een beetje aan slotcanyons denken, ook daar kan men soms niet verder omdat het te smal wordt, op sommige stukken is de bodem maar een voet breed zodat men er doorheen moet schuifelen, leuk om te doen maar doe het niet in je nette pak want de kleiwanden geven flink af.

 

        

Zeker tijdens maar ook net na een regenbui kan men hier beter niet in gaan.
Vervolgens doen we de trail die naar Miller Point gaat om daarna een deel van de vier mijl lange trail die langs heel de canyonwand gaat, omdat we geen tijd hebben om de hele trail te doen steken we cross country via wildpaden en washes over naar nog een mooie formatie vlak bij de campground “we lopen via wildpaden en washes om de Cryptobiotic soil crusts die ook hier voorkomt niet te beschadigen” onderweg komen  we nog een Horned Lizard tegen die midden op een mierhoop zit waarschijnlijk om zijn/haar lunch te vangen, toch een voordeel als je vaak naar beneden loopt te kijken om plantjes te zoeken, anders loopt je zo’n beestje ongemerkt voorbij.

        

        

Terug bij de camper eten we eerst voordat we weer op weg gaan, tijdens het eten neemt de wind weer toe we waren dus mooi op tijd om deze wandeling te doen want we zien inmiddels flink wat zand rond stuiven.
Cathedral Gorge SP is zeer zeker een bezoek waard en staat bij ons dat ook op de nogmaals te bezoeken lijst maar dan liefst in de vroeg morgen of late middag dan zijn de kleuren waarschijnlijk veel mooier, jammer dat het park een beetje ver van de gebruikelijke routes ligt.
We gaan de US-93 zuid weer op waar het steeds harder gaat waaien het wordt in de loop van de middag een volle storm die we dan ook nog eens schuin tegen hebben de camper krijgt dan ook flinke klappen en de snelheid zakt naar 50 m/u om de boel onder controle te houden.
We komen nog een A-class tegen waarvan de luifel die boven de slideout zit maar lelijk wappert, of die er aan is blijven zitten wens ik te betwijfelen.
Als we de NV-168 oost opdraaien zien we dat daar op de kruising met de US-93 een heel nieuw plan wordt gemaakt met de naam “Coyote Springs” er ligt nog niet één fundering maar de golfbaan is al volledig aangelegd en in gebruik ook de waterzuivering installatie is al klaar voor gebruik.
Op de NV-168 hebben we de wind in de rug wat even wat ontspanning geeft maar zodra we de I-15 zuid opdraaien krijgen we de wind vol op de kop en lijkt hij nog meer toegenomen te zijn, gelukkig kunnen we er na 15 mijl weer af om via de NV-169 oost naar de ingang van Valley of Fire SP te rijden, bij de ingang betalen we $ 10,00 die we weer van de campgroundfee af mogen trekken als we een plaatsje op de campground.
Op de campground worden we verwelkomt door de camphost die uitlegt waar welke plekken zijn en wat de kosten zijn.
Dit is onze derde keer dat we hier overnachten en de eerste keer dat we een camphost zien, mogelijk zijn ze wat meer actief geworden nadat het nieuwe stuk met hookup er bij is gekomen in 2008.
Camper op zijn plek gezet en ontspannen, deze rit was erg vermoeiend dus behalve wat foto’s maken op en rond de campground wordt er niets meer ondernomen.
Het waait ook hier nog erg hard zodat ik voor de bbq een plekje in de luwte van de camper moest zoeken om de kippenpootjes te kunnen grillen.
Vandaag gereden: 293 mijl.
Getankt: Ely, 23,085 gallon á $ 3,249.
Campground: Valley of Fire SP, kosten $30,00 - $ 10,00 intreegeld, water en stroom hookup en dumpstation, geen wifi zelfs geen mobile netwerk.

 

Dag 21 10 mei Valley of Fire SP – Las Vegas

Het is vannacht tot ruim na middernacht flink blijven waaien vanmorgen was het niet windstil maar wel redelijk rustig, iets na 8:00am reden we van de campground af en zijn we gelijk de weg over gestoken om via een kleine tweehonderd meter gravelroad  naar onze ochtendwandeling te rijden.
Petrified Logs een kleine trail van ongeveer vierhonderd meter waar men op een viertal plaatsen een versteende boomstam kan bekijken, deze stammen liggen achter een hekwerk maar zijn toch goed te fotograferen zonder dat het hekwerk in beeld komt alleen de schaduw er van kan men niet helemaal omzeilen.       

Volgende stop het visitorcenter dit is nog steeds een van de meest informatieve centers die men tegen kan komen met mooie tentoonstellingen over het gebied, het is alleen jammer dat er geen rangerpost meer in het center zit en de mensen van de shop kunnen weinig informatie geven, als men maar informatie wilt kan men naar het er achter gelegen gebouw waar wel rangers aanwezig zijn.
We rijden de weg naar White Domes en maken onderweg nog een paar fotostops, hierbij kunnen we een paar prachtig in bloei staande Soaptree Yucca’s fotograferen verder staat er hier een daar wat wildflower in bloei maar niet veel.

                              

Op de weg naar het park zagen we gistermiddag veel meer bloeiende wildflower in de eerste paar meter naast de weg maar door de stormachtige wind was het niet mogelijk daar foto’s van te maken.
Bij White Domes aangekomen zijn we verrast door de hoeveelheid auto’s op deze vroege maandag morgen, het park geniet duidelijk veel aandacht tegenwoordig.
We besluiten de White Domes trail weer eens te lopen het is al een flinke tijd geleden dat we die deden, dat de natuur niet stilstaat werd al vlug duidelijk, de trail was heel anders dan de vorige keer met veel meer steile afdalingen en bijna geen diep, los zand op de trail waar we vorige keer hele stukken doorheen moesten, het tweede deel van de trail volgt ook een andere route en ook hier zien we duidelijke sporen van flinke regenval die diepe washes heeft uitgesleten.
De trail is wat moeilijker en vermoeiender geworden maar naar mijn mening ook veel mooier.

        

      

Op de terugweg naar de hoofdweg zien we ook op de Mouse Tank trailhead veel auto’s staan ook komen we drie verschillende touringcars tegen, mogelijk zijn dat mensen die een dagtrip vanuit Las Vegas maken.
We plegen even overleg wat we verder gaan doen en besluiten om de rest van het park niet te doen en richting Death Valley NP te rijden, eenmaal weer op de I-15 zuid blijkt de wind toch weer flink toe te nemen.
Het loopt tegen lunchtijd dus verlaten we de I-15 om bij de exit naar de US-93 een broodje te halen bij de Subway, daar start ik de laptop even op en kijk op S&T hoe lang een dagtrip vanaf Sam’s Town naar Death Valley NP zou duren Dat is in een lange 8:00am tot 8:00pm goed te doen met voldoende tijd voor het park wel niet op de voor foto’s gunstigste tijd maar het constant aan het stuur hangen in stormachtige wind raakt men ook beu.
De koers wordt dus verlegt en we gaan naar Las Vegas, Tim krijgt opdracht ons naar Sam’s Town RV Park te brengen met een tussenstop bij de er tegenover gelegen Walmart.
In de loop van de middag draaien we nog twee machines was zodat we tot het eind van de vakantie schone kleren hebben en verder worden de reisverslagen bijgewerkt.
Het waait ook hier erg hard nu 11:10pm nog steeds, als de weerberichten kloppen zou het morgen een stuk minder zijn dus mogelijk rijden we morgen naar Death Valley NP en anders hebben we nog een paar dagen om daar te geraken, we bekijken het gewoon per dag.
Gezien de harde wind denk ik dat de (water)shows op de strip ook al een paar dagen stilliggen, hopelijk kunnen we daar op het eind van de week nog van genieten hoewel de berichten niet echt hoopgevend zijn.
Vandaag gereden: 77 mijl.
Campground: Sam’s Town RV Park (Boulder Hwy), kosten $ 21,17 (was vorig jaar $ 25,14) met full hookup en (betaalde) Wifi.

 

Dag 22 11 mei Las Vegas – Death Valley NP – Las Vegas

Vannacht heeft het tot zeker 4:00am gewaaid, ook vanmorgen bij het opstaan is er nog wat wind maar we wagen het er toch maar op om vandaag een dagje Death Valley NP te doen.
Om 8:10am rijden we van de campground weg en tanken een stukje verder op Boulder Hyway voor de rit van vandaag, dat geeft natuurlijk weer problemen de eigen postcode  met een extra 0 werkt niet, maar ook het bekende 90210 wordt niet geaccepteerd dus naar binnen, daar kan men wel helpen maar de het maximum bedrag is $ 75,00 als dat niet genoeg is moet ik nogmaals naar binnen komen, na die $ 75,00 is de tank ¾ vol dus we wagen het er maar op.
Via de US-95 noord gaan we de stad uit richting Reno, in het begin is het erg druk maar naar mate we meer in de nieuwste wijken komen wordt het rustiger, wel staat er daar weer een flinke wind dus is er even twijfel of we wel door moeten rijden, we nemen de gok en gelukkig blijkt die goed uit te pakken.
Bij Lathrop Wells draaien we de NV-373 zuid op deze veranderd na Amargosa Valley in de CA-127 dit omdat we California binnen rijden.
Bij Death Valley Junction gaan we de CA-190 west op en komen zo in het park.
Voor het park werden al een paar fotostops gemaakt.

Vlak voor de weg naar Dantes View is een informatiezuil met selfpaystation daar kan men als AtB-pashouder een gratis toegangskaartje goed voor zeven dagen uithalen, in de informatiezuil zitten de krantjes met kaart van het park.
De weg naar Dantes View is afgesloten wegens werkzaamheden maar die mochten wij toch al niet op, omdat we te lang zijn, maximaal 25ft.
De eerste grote stop is Zabriskie Point, hier worden we tijdens het naar boven lopen bijna onbekwaam van de stank die er hangt, er is net voor ons een buslading Fransen naar boven gelopen en die hebben per persoon bijna een volle fles parfum over zich heen gespoten echt niet normaal wat voor resultaat dat geeft.
Na de nodige foto’s van de schitterende vergezicht vanaf Zabriskie Point gaan we verder het park in en zien dat men bij Furnace Creek $ 4,239 wil hebben voor 1 gallon benzine, dat is naar mijn idee zuivere diefstal van de onervaren reiziger, wij hebben in ieder geval brandstof genoeg om hier niet te hoeven tanken.

Tussen Furnace Creek en Stovepipe Wells staat de valleivloer vol in bloei, voor de onoplettende voorbijganger misschien niet zichtbaar maar er staan werkelijk miljoenen Daisy’s in bloei, als je de verschillende heuvels onder de goede hoek bekijkt zie je een duidelijke gele gloed over de heuvel liggen.
De volgende stop is de parking van Mesquite Flat Sand Dunes waar we eerst de lunch gebruiken voor we de duinen in gaan, ver gaan we niet want het is hier letterlijk “Brandend Zand” je voelt de hitte van het zand door je schoenzolen heen, na wat foto’s lopen we dan ook vlug terug naar de camper, bij Stovepipe Wells houd onze trip westwaarts op en keren we op onze scheden terug.

 

Bij Harmony Borax Works maken we een stop om wat van deze werken te leren om vervolgens de Badwater Road (CA-178) op te draaien, de weg van Artists Drive lijkt helemaal geasfalteerd te zijn in ieder geval begin en eind van de weg voor zover zichtbaar vanaf Badwater Road.
We rijden de dirtroad naar Devils Golf Course en verbazen ons over de werkelijk vlijmscherpe zoutkristallen die men daar ziet, je wilt als je daar tussen loopt echt niet vallen, want je ligt waarschijnlijk van boven tot onder open, zelfs een knie aan de grond zetten voor een foto is al uitkijken dat men zich niet openhaalt.

De laatste stop wordt Badwater waar we een duik nemen naar een diepte van  282ft = 85m onder zeeniveau en dat allemaal zonder zuurstofflessen, we lopen een heel stuk de zoutvlakte op waar het flink warm is. Ook hier is weer veel publiek, we kwamen de hele dag trouwens geregeld touringcars tegen met hele gezelschappen, dit hebben we vorige keren niet gezien.

 

 

We vervolgen de CA-178 richting Shoshone waarbij zeker het eerste stuk langs de zoutvlakte schitterend is.
Vlak voor Ashford Mill loopt er ineens een coyote op de weg, dus vol in de ankers, het beestje is mensen gewoon want hij komt naar de camper toe gelopen in plaats van weg te lopen, aan de andere kant van de weg blijft hij in de berm (vol verwachting) naar ons staan kijken, hierdoor krijgen wij de gelegenheid om een aantal mooie foto’s van dit mooie en er goed uitziende dier te maken.

 

 

Ashford Mill bekijken we vanuit de camper dat ziet er zeker na de ontmoeting van een paar minuten geleden niet echt fotowaardig uit.
In Shoshone (brandstof $ 3,929) gaan we de CA-127 oost op, deze weg reden we de tweede dag van deze vakantie de andere kant op, in Pahrump tank ik voor de zekerheid nog een paar gallon omdat er nog een flinke klim in de NV-160 richting Las Vegas zit.
De NV-160 oost tot aan de I-15 noord en na een paar mile bij exit 37 er weer af en via Tropicana en Nellis rijden we naar de campground waar we om 7:30pm de camper weer op zijn plaats zetten.
vandaag gereden: 369 mijl.
Getankt: Las Vegas 26,051 gallon á $ 2,879, Pahrump 8,449 gallon á $ 2,959.
Campground: Sam’s Town RV Park (Boulder Hwy), kosten $ 21,17  met full hookup en (betaalde) Wifi 

 

Dag 23 12 mei Las Vegas

Deze dag staat in het teken van shoppen, de malls en outletcenters gaan pas om 10:00am open dus kunnen we rustig starten, we komen wat later uit bed en gaan eerst naar Sam’s om daar het ontbijtbuffet te nuttigen.
De buikjes gevuld even langs het campgroundkantoor om wat folders voor winkelmogelijkheden te zoeken, daar zit weinig nieuws tussen.
Via internet zoeken we wat adressen bij elkaar en voeren die gegeven in Tim in en gaan op pad.
Na verschillende winkelcentra en malls eindigen we rond 3:30pm onze winkeltrip, beide de ruggen wat pijnlijk van het slenteren, rijden we terug naar de campground om wat te ontspannen.
Na het eten lopen we naar de shuttlebusstop voor de shuttlebus naar Fremontstreet, we nemen de bus van 7:00 pm en staan om 7:15pm op Fremontstreet daar blijkt 2/3 van de staat afgezet te zijn voor het gewone publiek omdat Southwest Airline en een personeelfeest heeft, alle kraampjes op dat stuk zijn weg en er is aan beide zijde een pad van 1,5 meter breed waarover men de winkels en casino’s nog kan bereiken.
Het korte stukje wat nog wel open is betreft natuurlijk weer net het minst leuke stuk.

Ook de lichtshow in het plafond wordt door dit feest verstoord er is alleen om 8:00pm een show de andere gaan niet door, de show die we zien is wel goed, het thema van Fremontstreet voor deze zomer is de 70’s en daar passen The Doors natuurlijk goed is er is een hoog Woodstock gehalte ook op het feest van Southwest en dat spreekt onze leeftijdsgroep natuurlijk wel aan.
Door de beperkingen en het niet doorgaan van de lichtshows besluiten we de shuttle van 10:00pm terug te nemen, eenmaal terug op de campground een lekkere warme en lange douche genomen om de spieren wat te ontsnappen.
Vandaag gereden: 39 mijl.
Campground: Sam’s Town RV Park (Boulder Hwy), kosten $ 21,17  met full hookup en (betaalde) Wifi.

 

Dag 24 13 mei Red Rock Canyon NCA

Na een dagje shoppen is het vandaag weer tijd om wat natuur op te snuiven, een voordeel van Las Vegas is dat je daarvoor niet eens zover hoeft te rijden, we gaan naar Red Rock Canyon NCA voor ons zeker geen onbekend park maar het blijft mooi en zeker in het voorjaar met kans op veel bloemen.
We starten op het gemak en nemen onderweg eerst nog even wat brandstof in, de prijzen liggen aan Boulder en kleine $ 0,10 lager dan aan de andere kant van Las Vegas.
Tim kan de ontwikkelingen rond Las Vegas duidelijk niet bijhouden, nadat hij ons eerst een paar keer af wilde laten slaan, terwijl er geen afslag was zet hij ons vervolgens op een weg die 50 meter na het stoplicht overgaat in de woestijn, gelukkig zijn we hier al meer geweest en vinden we ook zonder onze Amerikaanse navigator de weg naar het park gemakkelijk terug.
Aan deze kant van Las Vegas staat de economie nog niet onder druk denk ik, want in de twee jaar dat we er niet geweest zijn (voorjaar 2008 met Jan en Marjan) is de stad tot aan de parkgrens van Red Rock Canyon gegroeid.
Prachtige wijken trouwens, waarbij kosten nog moeite gespaard worden om het mooi aan te kleden, ook de wegen zien er prachtig uit met een al volwassen beplanting in zij- en middenbermen en mooi versierde viaducten en op/afritten.
Aan de parkingang is het tonen van de AtBpas voldoende om toegewuifd te worden en rijden we eerst naar het visitorcenter.
Dit is helemaal vernieuwd met heel veel educatieve onderdelen ook de buitententoonstellingen zijn helemaal vernieuwd, hier is men nog volop bezig met de verdere aankleding.
Een groep studenten is bezig met het beplanten van de verschillende tuinen, hiervoor worden planten gebruikt die bij de stadsuitbreiding verloren zouden gaan.
Deze nieuwe beplanting kan ook op de belangstelling van de schildpadden rekenen “je weet maar nooit of al dat nieuws eetbaar is tenslotte” dus hebben we deze keer geluk dat er wel een stuk of tien van deze dieren actief rondlopen in plaats van zich te verstoppen in hun tunnels, zoals ze de vorige keren deden.

Bij het visitotcenter zagen we al behoorlijk wat wildflower in bloei staan maar ook als we het park inrijden over de scenic road zien we overal wildflower bloeien, na een paar stops bij de viewpoints parkeren we op de parking van de Sandstone Quarry waar verschillende trails beginnen, we besluiten om voor de derde keer een poging te doen om de Calico Tanks te bereiken.
De eerste keer konden we het juiste pad niet vinden, de tweede keer dat we hier waren (met Jan en Marjan) hebben we zomaar wat rond gelopen aan het begin van de trail.
Eerst even eten en dan op pad, maar ja dan staan er zeker op het eerste stuk zoveel wildflower, yucca’s en cactussen dat we van links naar rechts en terug heen en weer lopen dat we vrezen het ook deze keer weer niet tot het eind van de trail te halen, eenmaal door het smalle deel van de wash heen staan er minder verschillende planten en pikken we het pad weer op.

 

            

 

 

Verderop wordt het wel een stukje moeilijker met veel slickrock  en wat klimwerk maar dan komen we op een stuk waar men trappen heeft gemaakt en bereiken we uiteindelijk de tank (tinaja) waar nu een behoorlijke hoeveelheid water in staat met zo te zien een soort biezen die aan de randen groeien.
Wil men wat meer van de tank zien dan moet met als een berggeit tegen de rotswand geplakt over een halve schoen brede richel een tiental meter verder schuifelen om op een plateau te komen waar men wat gemakkelijker kan staan om een foto te nemen.
Een schitterende hike, maar de tank op het eind geeft niet het wauw gevoel wat bijvoorbeeld The Wave aan het eind van de trail geeft, het is dan toch maar een poel water met wat biezen ingeklemd tussen de rosten en volgens mij kan je niet tot aan de waterkant komen, heb tenminste nergens een begaanbaar pad gezien wat naar beneden gaan.

      

De terugweg gaat een heel stuk vlugger dan de heenweg we zijn weer bij de camper voor we er erg in hebben.
We vervolgen de scenicroad (13 mile totaal) met nog een aantal fotostops vooral voor bloeiende planten en verlaten het park.
Ook op de terugweg heeft Tim moeite om de juiste weg te vinden dus is hij het niet eens met de afslagen die ik neem, totdat hij weer op bekend terrein komt en ons door een drukke middagspits weer terug brengt naar de campground.
Nog even een korte stop bij de Walmart voor water en avondeten en vervolgens na het eten een verfrissende douche.
We willen vanavond in de herkansing voor Fremontstreet en pakken de shuttlebus van 8:15pm die ons om 8:30pm bij Fremontstreet afzet waar net een lichshow bezig is.
Er zijn twee podiums in Fremontstreet en op beide staan een band te spelen waardoor er een hele gezellige sfeer is in de straat, de eerste lichtshow die we zien is net als gisteravond die van The Doors, vervolgens krijgen we Queen te zien die ook heel goed is en als afsluiter om 11:00pm Kiss die valt wat tegen, geen mooie effecten en Kiss heeft veel betere nummers als degene die we te horen krijgen.
Tussendoor genieten we volop van de bands die spelen maar ook van het publiek daar zitten soms ook halve artiesten tussen, al bij al een veel leukere avond dan gisteren we hebben dan ook volop genoten.
Naar ons idee heeft Fremontstreet door de verschillende activiteiten veel meer sfeer dan de strip waar men van de ene buitenshow naar de andere loopt maar verder weinig kan doen.
Om 11:15pm pakken we de (laatste)shuttlebus terug naar Sam’s waar we om middernacht aankomen, na nog even wat drinken gaat het licht uit.
Vandaag gereden: 78 mijl.
Getankt: Las Vegas, 17,489 gallon á $ 2,859
Campground: Sam’s Town RV Park (Boulder Hwy), kosten $ 21,17  met full hookup en (betaalde) Wifi.

 

Dag 25 14 mei Las Vegas

Terwijl Annie een begin maakt met het inpakken van de koffers en het schoonmaken van de camper werk ik de verslagen van de laatste twee dagen bij.
Alles verloopt vlotjes zodat we om 1:30pm de shuttlebus naar de strip kunnen nemen om al een beetje van de sfeer op te snuiven.
Het is merkbaar dat het weekend er aan komt, want er is best redelijk wat publiek op de strip niet overdreven druk maar ook niet zo stil als de laatste keer.
De temperatuur is de laatste dagen behoorlijk omhoog te gaan en vandaag is het in tegenstelling tot gisteren ook nog eens zonnig, zodat het heet is op sommige plekken we hoppen een beetje van de ene naar de andere schaduwplek.
We gaan Paris in (wat ik persoonlijk wat tegen vind vallen) en komen door Bally’s  weer terug op de strip het is dan tegen 3:00pm dus  steken we de strip over om de eerste fonteinenshow van Bellagio mee te pakken die opent altijd met het volkslied en dat is altijd indrukwekkend.
Voor een plaspauze lopen we daarna het Bellagio hotel in, aan de linkerkant en lopen daar zo de binnentuin in deze is weer schitterend aangekleed met volgens de bordjes planten die op 15ft hoogte zijn gekweekt, dus zou het me niet verbazen als die uit Nederland of België afkomstig zijn, gezien de soorten die er staan veel Hortensia’s  en Bromelia achtige denk ik dat de meeste uit België komen.

      

Terug buiten begint er net weer een fonteinenshow die we ook nog bekijken waarna we richting Venetian lopen om daar nog even rond te kijken en af te koelen.
Ondertussen is het rond 4:30pm en zoeken we de busstop weer op om de shuttle van 5:00pm terug naar Sam’s te nemen, waar we de voeten nog even rust geven in de camper voordat we naar het buffet in Sam’s gaan wat op vrijdag altijd een visbuffet is wat we ons dan ook goed laten smaken.
Waar we andere keren in een behoorlijke rij aan moesten sluiten voor het buffet konden we nu zo doorlopen, voor de rest lijkt het wel redelijk druk want de parkeergarage die een hele week bijna leeg was staat nu vol.
De rest van de avond is het rustig uitbuiken in de camper.
Vandaag gereden: 0 mijl.
Campground: Sam’s Town RV Park (Boulder Hwy), kosten $ 21,17  met full hookup en (betaalde) Wifi.

 

Dag 26 15 mei Camper inleveren – Las Vegas

Omdat we gisteren al veel gedaan hebben kunnen we het vanmorgen rustig aan doen,  we ontbijten op het gemak en pakken daarna de laatste spullen in.
De camper wordt verder schoongemaakt en de beide vuilwatertanks geleegd waarna ik de kleppen open laat staan, zo kan er geen verwarring ontstaan of de tanks wel geleegd zijn, deze tip kreeg ik van de locatiebeheerder van het Las Vegas verhuurstation tijdens onze derde trip die we hier in 2003 gestart zijn.
Op het gemak richting verhuurstation gereden onderweg nog even de brandstof bijgevuld en El Monte even voorbij gereden om bij Campingworld  “dat zijn de buren van E-M” een nieuwe Trailer Live RV Park Directory te halen, in het verleden bestelde ik die on-line maar sinds vorig jaar verzenden ze alleen maar meer binnen Amerika en Canada, nadeel is wel dat ik nu niet de ledenkorting krijg wat de Directory toch weer een kleine $ 10,00 duurder maakt.
Om 10:50am draaien we het terrein van El Monte op daar staat de shuttlebus al klaar voor vertrek maar helaas voor de Nederlanders die er al in zaten wacht hij op ons en een net na ons binnen komend Amerikaans echtpaar, de controle van de camper is zo gepiept een paar opmerkingen over loszittende buitenspiegel en loos alarm gevende LPG-gas detector worden opgeschreven en ook gelijk aan de monteur die de camper naar het achterterrein rijdt doorgegeven.
Als ook de Amerikanen klaar zijn met afrekenen vertrekken we naar de verschillende hotels en worden we na een stop bij Excalibur en PH om 12:00 uur bij het Flamingo afgezet, gelijk de koffers afgegeven bij de bellboy en naar binnen om in te checken, dat het zaterdag is kan men goed  merken er staat een lange rij voor de incheckbalies, als we aan de beurt zijn is onze kamer gelukkig al wel beschikbaar dus gelijk naar boven en even bellen om de koffers naar de kamer te laten brengen.
Na een poosje ontspannen gaan we de strip op waarbij we een bezoek brengen aan de nieuwe Vdara en Aria hotels, deze zien er prachtig uit maar het is net als alle andere striphotels een zoektocht om een en ander en vooral de uitgang te vinden, de winkels in deze hotels zijn voor onze beurs iets te duur maar andere zullen er vast wel slagen.

        

We gaan vervolgens naar het Venetian waar we weer van een paar kleine shows op het plein genieten, wel was het daar voor korte broek en t-shirt aan de frisse kant maar op het kleine stukje terug naar het hotel konden we in de felle zon weer genoeg opwarmen.
Na een paar uur de voeten omhoog en het gedeeltelijk ompakken van de koffers omdat die wat gewicht aangaat erg verschillen gaan we ’s avonds nogmaals de strip op nu om de fonteinen bij avond te zien wat met de lichtshow er bij toch mooier is dan overdag, helaas was de muziek deze avond erg zoetsappig een beetje meer up-tempo had mooier geweest.