Na dit avontuur weer verder gereden en onderweg langs de US-302 verschillende stops gemaakt, het was nog steenkoud wat goed te zien was aan de honderden mensen die deze dag hadden uitgekozen om een hike te gaan maken, dik aangekleed en met een wollen muts en handschoenen aan gingen ze op pad. Hoe later op de morgen hoe voller de parkings langs de weg stonden. Onder andere twee mooie cascades bekeken de Flume cascade en de Silver cascade beide vlak langs de weg dus ver lopen moesten we niet.

De planning was om de Bear Notch Road te rijden maar er was nog een covered bridge bij Lower Bartlett dus eerst even doorgereden naar deze brug dat was verloren moeite, de omgeving was een grote bouwput omdat men een nieuwe brug aan het maken was en de covered bridge is privé bezit en omgebouwd tot souvenierwinkel.

        

Terug gereden naar Barlett en daar de Bear Notch Road genomen die de US/302 binnendoor verbind met de NH-112, een schitterende weg met prachtige herfstkleuren. Na nog een schoenenshopstop in North Conway de NH-112 naar Lincoln gereden en daar via de US-3 terug naar de Flume  Gorge waar we een wandeling van twee mile gedaan hebben waarbij we een paar mooie watervallen en nog twee covered bridges konden bewonderen.  

Vandaag weer heel wat foto’s gemaakt waarbij we met wat bewolking begonnen maar de rest van de dag veel zon gehad hebben dus eindelijk een dag met mooi weer hopelijk houden we dat voor de rest van de reis vast.

Vandaag gereden: 122,5 mile

Campground: Country Bumpkins Campground, kosten $ 23,00 met water en electra en wifi.

Dag 11 Zondag 5 oktober

Vanmorgen dus eerst even de berg terug op gereden om nog een paar foto’s van Taughannock Fall te maken. De waterval ligt niet (volgens mij nooit) in de zon maar de lichtinval is wel een stuk beter ’s morgens. Vervolgens even langs de Park Office gereden om de envelop met de betaling in de brievenbus te doen.

Hierna hebben we de NY-89 noord genomen om langs de westkant van Cayuga Lake naar het noorden te rijden. Onderweg verschillende fotostops gemaakt. Je ziet hier langs de weg verschillende percelen met druivenranken staan ook komen we geregeld borden tegen, die naar een wijnmakerij/proeverij verwijzen.

Bijna bovenaan het meer nog even door Cayuga Lake SP gereden maar dat lijkt meer een dagrecreatie park te zijn. Ook zien we langs het noordelijke deel van het meer (waar je dichter langs het meer rijdt) veel huizen die aan de landkant van de weg staan met aan de meerkant een strandhuisje en een aanlegsteiger, sommige van deze steigers lijken zo gammel dat ze onder het gewicht van een eend al in zullen zakken.

Over de US-20 west gaan we via de stadjes Seneca Falls en Waterloo (dat laatste ziet er leuk uit) richting Geneva. Onderweg nog een korte stop in Seneca Lake SP maar daar zijn we vlug weer weg. Het is een dagrecreatie park en al klaar voor de winter, alle picknickbanken zijn al bij elkaar gezet. Bovendien staat er een strakke wind die vanuit het zuiden over de volle lengte van Seneca Lake aan komt zetten, er staat dan ook een flinke golfslag aan deze kant van het meer.

In Geneva nemen we de NY-14 zuid  die ons langs de westkant van Seneca Lake naar Watkins Glen zal brengen, nauwelijks op deze weg komen we een omleiding tegen, dat is hier dus heel goed geregeld er staan een paar mannen het verkeer te regelen en daarna komen we op elke kruising weer een paar man tegen die je de goede kant opwijzen tot je weer terug bent op de route.

Zagen we langs de NY-89 al wat wijnbedrijven langs de NY-14 struikel je er over en bijna allemaal met een proeflokaal er bij. Als men van wijn houdt en hier een rondje gaat maken, is het verstandig van te voren een BOB aan te wijzen of een auto met chauffeur te huren, want hier kom je als een balletje terug op je overnachtingsplaats. Wij geven beiden niet om wijn dus voor ons geen problemen.

In Watkins Glen naar de campground gereden daar kregen we een kaart mee met de plekken waar we uit konden kiezen, dus even een rondje gereden en een plek uitgezocht, terug naar de camp office en ingeschrijven voor de plek die wij willen. Daarna de camper op zijn plek gezet en gegeten.

Na het eten zijn we naar de Watkins Glen Gorge gelopen, dat kan vanaf de campground, helaas stonden wij in de verkeerde loop dus moesten we eerst een heel stuk over de (zeer uitgestrekte) campground naar de trail die in de gorge uitkomt lopen. Men komt bij de Mile Point Bridge op de Gorge Trail uit dus is het vandaar uit één mile naar het beginpunt. Dit gaat bergaf dus dat loopt wel lekker, nadeel is dat we ook weer terug moeten en dan bergop. De laatste kwart mile tot aan het eindpunt hebben we niet meer gedaan omdat we van de vorige keer nog wisten dat hier geen mooie watervallen meer zijn.

Net als bij Taughannock Fall is ook hier het waterpeil erg laag, het Finger Lake gebied heeft de laatste week duidelijk minder regen gehad dan wij langs de kust hadden. In tegenstelling tot 2004 toen er wel veel water door de gorge kwam is het water nu zo helder dat je ook in de diepere poelen tot op de bodem kijkt. We zien in een van de grotere poelen dan ook de restanten van een oude ijzeren brug liggen die in het verleden waarschijnlijk ergens bovenstrooms is weggespoeld en hier is blijven hangen.

Van de fall foliage is behalve het vele blad wat al in de gorge ligt niet zo veel te zien op deze trail, de gorge is te diep om veel van de verkleurende bladeren te zien. We hebben over de totale afstand van drie mile een kleine drie en half uur gedaan.

De dag was vanmorgen zonnig begonnen maar in de loop van de morgen kwam er meer bewolking. Vanmiddag ging het toen we  het laatste stukje over de campground terug liepen naar de camper wat te spetteren en vanavond  bleef dat een beetje aanhouden.

Vandaag gereden: 90,9 mile.

Campground: Watkins Glen SP, kosten $ 25,75 met electra, water moet men met andere kampeerders delen. Er zijn restrooms met douches en er is een dumpstation voor vuilwater.

Dit is een grote campground met 305 plekken verdeeld over zes verschillende loops waarvan twee met electra hook-up. Er zijn veel plekken die alleen geschikt zijn voor tenten. Met een camper groter dan 36 feet wordt het wat moeilijker om hier te verblijven, de plekken zijn aan de krappe kant, zeker om in te draaien en liggen soms net verkeerd ten opzichte van de rijrichting (eenrichtings verkeer).

 

Na een bezoek aan het dumpstation hebben we op een parking van een trail van ons ontbijt genoten. Daarna hebben we de laatste twintig mile van de Skyline Drive  gedaan, deze waren eigenlijk (wat de herfstkleur aangaat) het minst mooi van de honderd en vijf mile die deze route lang is. De hoofdkleur die we hier vinden is een beetje mat bruin dit komt doordat er op dit stuk veel eiken (oak) staan en die hebben niet zo’n mooie herfstkleur. Van de vijfenzeventig overlook die de Skyline Drive kent hebben we er toch wel op vijfenzestig een stop gemaakt. De laatste stop was voor de Tunnelparking Overlook waar  je zicht en als je even de weg oversteekt ook een doorzicht op de enige tunnel aan deze weg.

Via de US-211 west het park verlaten en bij Luray de US-340 noord genomen waar we vlak voor Front Royal nog een bezoek gebracht hebben aan de Skyline Cavens, niet zo groot, maar leuk voor een korte onderbreking. Je vindt er weinig nog actieve stalactieten en  mieten.

Maar wel een stuk met heel bijzondere Anthodites die schijnbaar maar op een paar plekken in de wereld voorkomen en waarvan de wijze van ontstaan eigenlijk niet bekend is. Men vermoed dat ze groeien in grot gedeelten waar een vacuüm aanwezig is, want nadat ze ontdekt zijn heeft er geen groei meer plaats gevonden.

De wandeling van ongeveer één mile, die men alleen met een gids kan doen, duurt ongeveer één uur en vraagt behalve een trui in verband met de temperatuur geen extra dingen, het pad en gravel en droog dus kan op sandalen gelopen worden.

Na het grot bezoek weer verder over de US-340 noord tot de junction met de US-50 die we oost volgen, we komen langs Paris in Upperville wat gezien zijn verkeersremmers bijna aan een Nederlandse plaatst doet denken, de huizen zien er allemaal erg duur uit en ook de vele stoeterijen en wijngaarden doen aan een duurdere omgeving denken. Vervolgens komen we door mijn geboorteplaats alleen schrijven ze dat hier verkeerd Middleburg in plaats van Middelburg. Slip of the pen denk ik.

De US-50 onderlangs Dulles Airport blijven volgen tot de VA-28 en vervolgens via de VA-606 naar de campground gereden. Daar aangekomen was het even een probleem om een site te boeken, de office was gesloten en we zagen niemand. Rond het gebouw was het een grote bouwpunt,dus gingen we denken dat het park gesloten was, even doorgereden naar de campground. Die was in gebruik, dus terug naar de office en daar uiteindelijk iemand gevonden die ons kon helpen.

Niet de vriendelijkste meneer van deze vakantie en ook zijn wijze van plaats toewijzen is op zijn minst twijfelachtig te noemen, als ik aangeef voldoende te hebben aan een 30amp site geeft hij aan dat campers altijd op de 50amp plekken gezet worden omdat de 30amp plekken te klein/ongelijk zijn. Op de campground rondkijkend zie ik 30amp plekken waar ons huisje wel twee maal op kan en dan nog vlak staat, geen 10 voor deze heer dus de campground zelf mankeert behalve de hoge prijs niets aan.

Vandaag gereden: 121,7 mile.

Campground: Lake  Fairfax Park, kosten $ 42,00 met electra, water en dumpstation beschikbaar. De wifi die in het camperboek als aanwezig stond, is er niet meer omdat de firma waar deze van werd afgenomen niet meer bestaat.

 
Dag 21 Woensdag 15 oktober

 

Vanmorgen op tijd gestart, Great Falls Park ons doel voor vandaag ligt maar 9,3 mile van de campground dus moeten we niet ver en meestal zijn devisitor centers niet zo vroeg open. De route begon met een kleine omweg, omdat door werkzaamheden aan een brug de weg was afgesloten. Toen we het parkeerterrein bij het visitorcenter opdraaide zagen we gelijk ons eerste (levende) wild voor vandaag, er liep een vrouwtjes deer aan de bosrand, maar eer wij uitgestapt waren was ze al in het bos verdwenen. Rond tien uur waren we bij het visitor center mooi op tijd, omdat het hoogseizoen voorbij is gaat het pas om 10:00am open en om 5:00pm dicht, het park is open van 7:00am tot dawn, intree $ 5,00 per auto goed voor drie dagen en is ook geldig voor het aan de andere kant van de Potomac River C&O Canal NHP dit is in Maryland. De AtB pas is ook hier geldig.

Na een kort bezoek aan het visitor center waar helaas niet zo veel te zien was, de rustige tijd, wordt gebruikt om een andere tentoonstelling in te richten, zijn we naar Overlook # 1 gelopen. Hoewel ik al vaak foto’s van de Falls heb gezien op Petra/VS haar blog is het met eigen ogen aanschouwen van zo iets toch heel anders, ondanks dat er niet zo veel water over de falls komt is het goed voor te stellen wat voor geweld dit in het voorjaar moet geven als de sneeuw langs de bovenloop gaat smelten. Op Overlook # 1 sta je het dichtst bij de watervallen wat voor een volledig overzicht niet gunstig is maar daar is aan gedacht door nog twee overlooks te maken.

De waterval die het dichtst bij de overlook was vroeg wat kunstgrepen om heb mooi op de foto te krijgen, er waren namelijk twee heren die de voet van deze waterval uitgezocht hadden om te gaan vissen dus moest je een stukje opzij om deze waterval zonder deze mannen te fotograferen. Bij Overlook # 2 zagen we behalve de volledige groep watervallen ook een groep turkeygieren die aan de Maryland kant op een strandje zaten, het leek wel of ze zich moesten opwarmen want een deel stond met uitgespreide vleugels en de rug naar de zon, weer een mooi kodakmoment.

Na ook bij Overlook # 3 wat foto’s te hebben gemaakt zijn we de Potomac River nog een stuk stroomafwaarts blijven volgen om zo ook een zicht te krijgen op de  Mather Gorge. Deze vernauwing in de rivier is de oorzaak van de soms heel hoge waterstanden bij de Falls, de enorme hoeveelheid water na hevige regen of smeltwater in het voorjaar kan  namelijk door deze gorge niet snel genoeg weg. Er staat bij Overlook # 2 een paal waar de verschillende hoge waterstanden op zijn aangemerkt,als ik daar naast ga staan is de hoogte stand ooit (1937) nog een kleine twee meter boven mijn hooft aangegeven.

Terug bij de camper deze meegenomen naar een volgend parkeerterrein, wat op de kaart een heel stuk verder leek maar in de praktijk eigenlijk aansloot op het terrein waar we eerst stonden. Van hieruit nog een stuk gelopen naar de Aqueduct Dam die stroomopwaarts het water tegenhoud en voor een deel omleid ten behoeve van de (drink)water voorziening van Washington DC.

Na de lunch zijn we nog naar Dulles Town Center gereden waar men verschillende malls bij elkaar aantreft, niet veel van onze gading kunnen vinden en dus op het gemak terug gereden naar de campground. Daar eenmaal de camper op zijn plaats heb ik nog een korte wandeling naar Lake Fairfax gemaakt wat aan het eind van de campground ligt en hier nog een paar (hopelijk)mooie foto’s gemaakt van voor een deel in herfstkleur getooide bomen die schitterend reflecteerde in het (bijna) spiegelgladde water.

Lake Fairfax Park is een Multi functioneel park met een (in seizoen) zwembad met waterglijbanen, het meer waar je kan vissen en rondvaren met een soort waterfietsen, veel speel en picknick plaatsen, een groot complex met allerlei sportvelden  en dus een campground. Klein nadeel het ligt in de aanvlieg route van Dulles International Airport dus er is wat (niet zo veel) vliegtuig lawaai.

Vandaag gereden: 37 mile.

Getankt: Herndon VA, 28,203 gallon á $ 2,979.
Gister zagen we ineens prijzen van $ 2,899 dus lijkt het er op dat de prijs weer aan het zakken is in de omgeving waar we nu zitten liggen veel prijzen rond de $ 3,219 maar met een beetje opletten vindt dus ook lagere prijzen

Campground: Lake  Fairfax Park, kosten $ 42,00 met electra, water en dumpstation beschikbaar. De wifi die in het camperboek als aanwezig stond, is er niet meer omdat de firma waar deze van werd afgenomen niet meer omdat de firma waar deze van werd afgenomen niet meer bestaat.

 

Dag 22 Donderdag 16 oktober