Lorem ipsum

Lorem ipsum »

Lorem ipsum dolor sit amet, sed a a consectetuer adipiscing elit, do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua.

Reisverslag 2007

 

 

 

 

 

  

Dag 1 woensdag 30 mei.

Amsterdam naar Las Vegas

 

Gister avond al richting Schiphol gereden zodat we geen file problemen hebben, binnen twee uur waren we al bij het Etap hotel

Vanmorgen eerst op het gemak ontbeten en daarna met de shuttlebus naar

Schiphol.

Bij de balie van Delta Air Line was het niet druk, zodat we zo aan de beurt waren, nog even taxfree shoppen en naar gate G-6 waar wel een behoorlijke rij stond voor de gebruikelijke vragen.

Om 10:40 ging vlucht DL 39 de lucht in dat was een kwartier te laat, na een rustige maar koude vlucht waar weinig te zien was door de bewolking landen we 45 minuten te vroeg op Atlanta airport.

De rij bij immigration was aanzienlijk zodat we daar de 45 minuten weer kwijt waren.

Eer dat we bij de bagageband waren hadden de koffers al de nodige rondjes gedraaid , toen naar customs die hadden geen zin in lange rijen dus was het papier inleveren en door lopen.

De koffers opnieuw inleveren en naar de volgende gate, eerst weer door security waar net als in Nederland de aansteker niet opgemerkt werd.

Met de trein naar de B terminal en daar eerst naar Starbucks om een frappo.

Volgens de boardingpass die we op schiphol al gekregen hadden moesten we bij gate B 14 zijn maar daar verschenen aan heleboel andere vluchten op de monitor dus maar eens een grote monitor met alle vluchten opgezocht en daar stond Gate A 7 op dus weer met de trein naar de A terminal.

Eerst nog even wat te eten gehaald en aan boord voor vlucht DL 833 naar Las Vegas ook hier weer veel bewolking tot half verwegen daarna konden we een beetje naar beneden keken.

Ook deze vlucht vertrok een kwartier te laat maar kwam toch 10 minuten te vroeg aan.

Naar de bagageband voor de koffers, nummer 1 kwam als eerste te voorschijn nummer 2 liet even op zich wachten en de reistas kwam helemaal niet, toen werd er omgeroepen  dat een deel van de bagage uit Atlanta al met een eerder vlucht was meegekomen en dat die gereed stond bij uitgang 4 precies achter ons, toen ik omkeek zag ik de tas gelijk al liggen dus meepakken en naar de taxistandplaats.

Daar was het behoorlijk druk dus weer een kwartier in de rij.

Gelukkig stond er bij Excalibur hotel geen rij dus konden we gelijk inchecken.

 

 

Koffers naar de kamer en een rondje lopen zodat we gelijk even konden kijken waar we morgenochtend moeten staan voor de shuttlebus van El Monte.

Nog even wat gegeten bij de grote M en om 10:00 ging het licht uit.

Vandaag gereden 0 mile

Overnachting Excalibur Hotel

 

Dag 2 donderdag 31 mei.

Las Vegas naar Holbrook.

 

Vanmorgen om 5:30 waren we allebei wakker, op het gemak aankleden en even een bakje koffie gedaan.

Onderweg naar de pick-up plaats een ontbijtje gehaald en dat op het gemak buiten opgegeten.

Om 7:20 kwam de bus van El Monte zodat we om 7:45 al op het verhuurstation waren en die beginnen pas om 8:00 zodat ze eerst de computer nog moesten opstarten.

Na de gebruikelijke papierwinkel de camper inspecteren, geen nieuwe deze keer maar 1 met 35.000 mile op de teller dus even alles goed nakijken.

Er zaten hier en daar nogal wat kleine krasjes en een enkel deukje dus alle puntjes noteren.

Het is een AS-32 alleen is hij geen 32 feet maar 34,8 feet hierdoor heeft hij twee slide-outs, zowel de woonkamer als de slaapkamer schuiven naar buiten.

 

 

 

Verder heeft hij hydraulic leveling en een back-up camera waardoor je dus achter het stuur via een monitor kan zijn wat er achteraan  gebeurt dat is gemakkelijk als je achteruit moet rijden.

Om 9:15 reden we weg van het verhuurstation, eerst naar de Wal*mart voor de boodschappen en campingstoelen ook de ondertussen beroemde BBQ hebben we gelijk gekocht.

 

Daarna was het een kwestie van mijlen maken.

Na vijf minuten oponthoud voor de security check bij de Hooverdam  zijn we via de US-93 zuid en de I-40 oost doorgereden naar Holbrook.

In Kingman nog even een stop gemaakt voor de lunch bij Subway.

Om 5:45 draaiden we de campground op, na de camper op zijn plek te hebben gezet zijn we op het gemak de koffers uit gaan pakken en hebben alles een plekje gegeven.

Vandaag gereden 332 mile.

Campground: OK RV Park.

Kosten cg met full hook-up en Wifi $ 27,27 met Goodsam korting.

 

Dag 3 vrijdag 1 juni.

 Holbrook via  Bisti Badland naar Farmington.

 

 

Vanmorgen om 7:00 opgestaan en op het gemak ontbeten, daarna nog even contact gehad met het thuisfront, gisteravond lukte dat niet door een zwakke Wifi verbinding.

Ook het reisverslag online gezet.

Woon- en slaapkamer inschuiven en de beentjes optrekken en we zijn weer klaar om te gaan rijden.

Eerst nog een stuk over de I-40 oost, bij Gallup getankt hier sloeg de pomp na $ 60,00 af dus twee keer de credit card er door gehaald zodat de tank weer ruim driekwart vol zit.

Daarna over de NM-371 noord naar Bisti Badland gereden, de grindweg er naar toe was nu wel helemaal te berijden zodat we zonder problemen tot het eind konden rijden.

Eerst een mooi vlak plekje uitgezocht om te parkeren en daarna eerst de lunch gebruikt.

Hierna een stuk badland aan de linkerkant van de weg bekeken, dit stuk is veel dichter bij dan het meer bekende stuk aan de rechterkant en heeft ook schitterende formaties.

We waren hier helemaal alleen.

 

 

 

Een hike van ongeveer 1 uur gemaakt in dit gebied.

Daarna een stukje terug gereden tot het parkeerterrein van de rechter sectie, hier stond 1 auto en een tentje, de mensen die er bij hoorden kwamen net terug uit het rechter deel.

Verder niemand aanwezig zodat we ook dit stuk weer voor ons zelf hadden.

We hebben hier maar een deel van de formaties bekeken omdat ze een flink eind van de parking liggen.

Voor het stuk wat wij gedaan hebben hadden we bijna twee uur nodig, als men hier alles wil bekijken heeft men een volle dag nodig.

Gezien de temperaturen en de harde wind was dat vandaag niet verstandig.

Een waarschuwing voor de mensen die dit gebied willen bezoeken neem voldoende water mee en zorg voor een goede zon bescherming, er is in het hele gebied nergens schaduw te vinden.

Omdat het heel hard waaide en  we geen plek konden vinden waar we een beetje beschut stonden hebben we besloten om hier niet te overnachten maar door te rijden naar Farmington en daar een campground te zoeken.

Vandaag gereden 245 mile.

Getankt in Gallup 35,512 gallon á $ 3,379

Campground: Mom&Pop RV Park een leuke kleine campground met 36 RV en 4 tent plekken.

Kosten cg  met full hook-up en Wifi $ 17,00

 

Dag 4 zaterdag 2 juni 

Farmington naar Bandelier NM

 

Vanmorgen eerst weer een verplaatsing gedaan via de US-550 oost en de NM-4 noord/oost.

De US-550 is voor een deel een erg saaie route die gelukkig wordt afgewisseld met erg mooie stukken die aan Badlands doet denken maar dan niet zo kleurrijk als Badlands NP.

De NM-4 is een hele mooie route met veel bochten en op en neer gaand.

Onderweg nog een korte stop gemaakt in Pueblo of Jemez waar we het visitorcenter bezocht hebben, de omgeving hier bestaat uit rosten die nog veel roder zijn dan Red Canyon bij Bryce NP.

 

 

In Bandelier NM eerst de campground opgezocht om een plek vast te leggen, een mooie campground maar redelijk nauw dus voorzichtig rijden om geen takken te raken.

Hier eerst de lunch gebruikt en daarna het park in, eerst naar het visitorcenter voor wat meer informatie.

Aan de hand hiervan gekeken welke hike(s) we kunnen doen gekozen voor de Main Loop Trail met aansluitend de Alcove House trail.

De eerst is een rondje van 1,5 mile, de tweede een heen en weer van totaal 1 mile.

De Main Loop trail is bijna helemaal verhard en gaat eerst een stuk over de bodem van de canyon langs een hele grote Kiva en de Tyuonyi (talus houses) waar men de overblijfselen van een heel groot gebouw met een paar honderd kamers kan bekijken, ook toen bouwde men al flatgebouwen want er zijn aanwijzingen dat er meerder verdiepingen waren.

 

 

Vervolgens gaat deze trail naar de canyon wall waar verschillende Cliff Dwellings te zien zijn.

Verschillende woningen van de Dwelling kan men ook van binnen bekijken, men moet hiervoor wel een aantal houten ladders op, de rest van het pad langs de dwellings is verhard met een aantal trappen om wat hoogte verschillen te overwinnen.

 

 

Aan het eind van de Dwellings kan men via de bodem van de canyon terug naar het startpunt, wij zijn echter de trail naar Alcove House opgegaan.

Dit is een gemakkelijke wandeling van 0,5 mile over de bodem van de canyon met aan het eind een leuk toetje, om het huis wat in een cave gebouwd is te bekijken moet men 142 feet steil omhoog via vier houten ladders.

 

 

Dit laatste stukje is voor mensen met hoogtevrees niet echt aan te raden, wij vonden het een schitterende ervaring.

De wandeling terug naar het startpunt is volledig vlak.

Beide hikes waren in de canyon waar het zeer warm kan zijn omdat men uit de wind loopt er is op het tweede deel wel veel schaduw omdat men in het bos loopt.

Een schitterend park waar men veel over de geschiedenis van de Pueblo indianen.

De Dwellings gaan helaas ten gronde door het vele bezoek wat dit park trekt, men kan goed zien dat er veel gelopen wordt en dat het publiek probeert de (grot)woningen groter te maken.

De onbeschadigde rotsen zijn licht tot donker geel en waar de mens er bij kan is de rots grijs.

Er zijn in dit deel van Bandelier NM nog een aantal trails waar men voor een deel een Backcounty Permit voor nodig heeft omdat die zo lang zijn dat men moet overnachten tijdens de hike.

Vandaag gereden: 199 mile

Getankt in Cuba 54,167 gallon á $ 3,379

Campground: Juniper Campground in Bandelier NM

Kosten cg: $ 12,00 Dry-camping (geen voorzieningen)

 

Dag 5 zondag 3 juni

Bandelier NM naar Santa Fe

 

De dag begint bewolkt maar eerdat we wegrijden komt de zon er al doorheen.

Na het ontbijt de NM-4 noord weer verder gereden, onderweg nog een zijstapje gemaakt in de Town of White Rock waar men naar een Overlook kan gaan waar men een mooi zicht heeft op de Rio Grande die in het dal met veel bochten zuidwaarts stroomt ook heeft men zicht op een deel van de tegenover liggende canyon wall die uit witte rots bestaat.

Hierna doorgereden naar de noord of te wel Tsankawi section van Bandelier NM.

In dit deel van Bandelier NM is maar 1 hike uitgezet, de Tsankawi Loop Trail deze is 1,5 mile lang.

Het is geen hike voor mensen met hoogtevrees omdat men ook hier weer een aantal ladders op en af moet en bijna heel de hike gaat langs de (boven)rand van een Mesa (tafelberg).

Na het aanloop stukje naar de Mesa toe moet men eerst een ladder op en vervolgens volgt men het pad naar boven wat de vroegere bewoners in de rotsen hebben gemaakt.

De rotsen zijn gemaakt van vulkaanas wat nadat het is samengedrukt een hele zachte (tuva) steen vormt, de vroegere bewoners liepen op blote voeten of zachte sandalen daardoor sleten de rotsen ook wel uit maar niet zo vlug als met de (harde) schoenen van de tegenwoordige bezoekers .

 

 

 

Het pad is op sommige plaatsen zo ver uitgesleten dat men er tot middelhoogte omgeven wordt door de rotsen, het pad is dan ook nog geen twee voeten breed zodat men er doorheen moet schuifelen.

Eenmaal boven loopt men over de Mesa naar een oude Pueblo (dorp), dit is bijna niet te zien omdat men hier geen opgravingen  gedaan heeft.

Via een volgende ladder gaat men een stukje naar beneden waarna men op de terugweg half verwege de canyonwall langs een aantal mooie grotwoningen loopt, ook hier gaat men weer door de diep uitgesleten oude paden.

 

    

 

Onderweg ziet men op verschillende plekken ook nog schitterende Petroglyphs (rotstekeningen).

Al bij al een schitterende hike, door zijn ongereptheid is dit deel van het park veel mooier dan de zuid sectie.

Hierna doorgereden  richting Santa Fe, onderweg nog een stop gemaakt bij een Flea Market hier vond men veel standjes met Indiaan sierraden, potten en kleden maar ook de overal aangeboden Afrikaanse beelden vond met er volop.

In Santa Fe eerst een campground opgezocht voor de komende twee nachten en daarna nog wat boodschappen gedaan.

Halfverwege de middag werd de lucht steeds donkerder en tegen de avond viel er een buitje.

Vandaag gereden: 65 mile.

Campground: Los Campos RV Resort.

Kosten cg: met full hook-up en wifi $ 30,95 met Goodsam korting.

 

Dag 6 maandag 4 juni

Santa Fe / Kasha-Katuwe Tent Rocks NM / Santa Fe

 

Vanmorgen opgestaan met een strak blauwe hemel, rond kwart voor negen weggereden richting Kaska-Katuwe Tent Rocks NM.

Vanuit Santa Fe neemt men de I-25 zuid om vervolgens via de NM-16 en NM-22 naar het park te rijden.

De laatste 5 mile gaan over een grindweg, deze is goed te rijden maar wel zit er behoorlijk wat wasbord vorming in wat met een camper nogal wat trilling geeft.

Dit is een van de jongere National Monuments, sinds 2001 is het een NM wel valt het nog steeds onder de BLM en niet onder de NPS.

De toegang is $ 5,00 of gratis met een Golden Eagle of met de nieuwe Amerika the Beautiful Park Pass, de oude National Park Pass is niet geldig.

Het Fee-station is verplaatst naar het begin van de grindweg, vroeger moest men bij het park een ticket kopen en achter de voorruit liggen dat gaf mogelijk te veel problemen, het Fee-station is nu ook bemand.

Het park is alleen overdag geopend, ’s winters van8 am tot 5 pm en ’s zomers van 7 am tot 7 pm.

Zijn bekendheid heeft het gekregen door de bijzondere vorm van zijn rotsformaties, deze lijken er veel op tenten (tipi’s) en zijn gevormd doordat er een hard stuk rots de  verwering van de onderliggende zachte tufsteen in de vorm van een tipi heeft veroorzaakt, het is een heel apart gezicht.

 

 

Het is een klein park met twee hikes, de eenvoudige Cave Loop Trail van 1,2 mile gaat helemaal over een grindpad met een gering hoogte verschil.

Men komt langs een aantal tent Rocks in 1 daarvan heeft zich in het verleden een grot gevormd die ook bewoond is geweest.

De tweede hike is de 3 mile lange Canyon Trail deze kent een aantal steile klimmetjes waarbij men in totaal 630 feet moet klimmen en weer dalen, deze trail is een heen en weertje.

Men komt door een ander stuk van het park met werkelijk schitterende tent rocks.

Eenmaal boven heeft men een prachtig zicht op de zojuist gepasseerde tent rocks en ook op de tent rocks van de Cave Loop trail.

 

 

We hebben beide trails gelopen en waren daar 3 uur aan kwijt.

De Canyon Trail is totdat de klim begint voor iedereen te doen maar de klim naar boven, zeker het laatste stuk kan problemen geven bij hoogtevrees.

Toen we op het keerpunt van Canyon Trail van het uitzicht zaten te genieten trok de lucht dicht en zagen we in de verte bliksemschichten aan de hemel dus maar vlug de terug weg genomen, onderweg naar beneden een paar druppels regen gehad.

Op het gemak terug gereden naar Santa Fe, hier aan het begin van de stad nog een Factory Outlet  bezocht maar daar was nog niet de helft van de beschikbare winkel ruimte bezet dus waren we vlug uitgekeken.

Dan maar naar Hobby-Lobby deze hadden we gister al gezien maar dit is een van de weinige (grote) ketens die op zondag al zijn filialen gesloten heeft.

Ondertussen was de lucht pikzwart geworden en was het lichten niet van de lucht, even later kwam het dan ook met bakken uit de hemel en zagen we grote waterstromen over de weg lopen.

Een paar uur geshopt en toen we buiten kwamen stond de zon weer aan de hemel.

Door de avondspits terug gereden naar de campground.

Vandaag gereden: 70 mile.

Campground: Los Campos RV Resort.

Kosten cg: met full hook-up en wifi $ 30,95 met Goodsam korting.

 

 

 

Dag 7 dinsdag 5 juni. 

Santa Fe via Taos Pueblo naar Great Sand Dunes NM.

 

Het is licht bewolkt als we wegrijden uit Santa Fe, via de US-285 noord rijden we naar de NM-68  oost die ons naar Taos brengt een schitterende route die voor een deel de Rio Grande volgt.
Onderweg nog even gestopt om een aantal rafters de rivier af te zien dobberen, er zat wat wild water ter plaatsen maar veel was het niet.

In Taos even het visitor center bezocht om wat informatie over de omgeving te vragen en daarna doorgereden naar Historic Taos Pueblo.

Door de zeer vriendelijke bewoners een plaats aangewezen gekregen om de camper te parkeren en daarna naar de Admissions Booth voor kaartjes deze kosten $ 10,00 p/p en een extra $ 5,00 voor elke camera die men mee wil nemen.

Op het gemak alles rond de Pueblo Plaza bekeken, er waren een aantal mensen bezig om 1 van de huizen opnieuw van een laag rode klei te voorzien zodat we een indruk kregen hoe veel werk er toch wel aan deze manier van bouwen zit.

 

 

 

Rond de Plaza zijn veel woningen toegankelijk omdat men er een winkeltje in heeft, zo krijg je toch een indruk hoe het er binnen uit ziet, de andere woningen zijn niet toegankelijk omdat die gewoon bewoont worden.

De mensen zijn heel bereidwillig om uitleg te geven over de Pueblo en de leefwijze die men hier nog heeft.

Er worden per jaar heel wat festiviteiten gehouden die vaak ook voor het publiek toegankelijk zijn.

Wij vonden het zeker een bezoek waard en een stuk interessanter dan  het nieuwe Taos met zijn (schreeuwend dure) art galeries.

Na zo’n 2,5 uur de camper weer opgezocht en even beraad gehouden, de geplande campground ligt maar 7 mile verder en we hebben nog de hele middag dus besloten door te rijden naar Great Sand Dunes NM.

Wel via een andere route omdat die als scenic staat aangegeven, dat viel achteraf tegen maar goed.

Eerst de NM-64 west op om een stop te maken bij de Rio Grande Gorge Bridge deze ligt 650 feet boven de rivier en is de op 1 na hoogste brug in de USA.

 

 

 

Op de restarea bij de brug de lunch gebruikt en daarna via de US-285 noord naar Alamosa, hier even getankt.

Via de US-160 oost naar de CO-150 noord die naar het park gaat.

Het waait erg hard in deze omgeving en dus hebben we net voor het park een campground opgezocht, deze ligt nog net niet tussen de duinen zodat we niet blind stuiven.

Hopelijk is de wind morgenvroeg gaan liggen voordat we het park gaan bezoeken.

Vandaag gereden: 195 mile

Getankt: in Alamosa 22,328 gallon á $ 3,359.

Campground: Great Sand Dunes Oasis, heeft ook tent plekken en cabins.

Kosten cg met full hook-up $ 29,94

 

Dag 8 woensdag 6 juni

Great Sand Dunes NM naar Colorado Springs.

 

Vanmorgen stormde het nog harder dan gisteravond, dus wordt de planning weer aangepast.

Om 8:20 reden we het park in, het hokje bij de ingang was nog niet bezet ook het visitorcenter was nog gesloten.

Naar het parkeerterrein gereden en daar eerst een lange broek en een vest aangetrokken het is hier fris, we zitten ook op 8175 feet en de omliggende bergtoppen zien nog grotendeels wit.

 

 

Onderweg naar het parkeerterrein onze eerste grotere wildlive gespot, een grote groep van een deer soort (weet niet welke).

 

 

Tot aan de Medano Creek die voor de duinen stroomt gelopen, door de vele sneeuw van afgelopen winter staat hier nog veel water in was ook nog snel stroomt en steenkoud is terwijl hier normaal gesproken volop in gespeeld wordt.

Van hieruit wat foto’s gemaakt, de duinen zelf zijn niet begaanbaar doordat er zo enorm veel zand stuift.

 

 

Doorgereden  naar de campground van het park in de hoop dat we daar wat dichterbij de duinen kunnen komen maar dat was helaas niet mogelijk.

Na een bezoekje aan het visitorcenter reden we om 9:15 het park al uit.

Via de CO-150 zuid met de wind vol op kop naar de US-160 oost gereden, op de (hoog)vlakte stond wel een heel harde wind maar de laatste mijlen voordat met de I-25 bereikt komt men weer tussen de bergen, hier hadden we veel last van zeer harde rukwinden die van alle kanten leken te komen.

De snelheid maar een stuk omlaag gebracht om ongelukken te voorkomen.

Ook op de I-25 noord bleef er een zeer harde zijwind staan met flinke uithalen zodat het heel de rit goed opletten was.

Later hoorde ik op de campground dat er een paar campers hun luifel verspeelt waren tijdens hun rit over de I-25.

Eenmaal in Colorado Springs op zoek naar een campground, de eerste was vol, de tweede ook en deze meneer vertelde dat er een grote truck-rally in stad was waardoor alle campgrounds wel vol zouden zitten hij raden ons aan om het wat verder op de US-24west richting Woodland Park te proberen  hij noemde een aantal campgrounds onderweg.

De eerste was gelijk al raak Lone Duck campground in Cascade een kleine 10 mile buiten Colorado Springs had plek voor twee nachten.

Een geluk bij een ongeluk, deze campground is veel mooier met veel meer ruimte dan de andere twee waar men bijna allemaal site by site stond en dus er dicht op elkaar.

De campground heeft ook een zwembad en een visvijver waar men (tegen  betaling) in mag vissen, hengels zijn ter plaatsen te huur.

Wij hebben naast onze camper een mooi groot houten deck met picknickbank en plek zat voor onze eigen stoelen, dit deck is gebouwd over een stroompje wat van de bergen onder de weg doorkomt en de visvijver van vers water voorziet.

Na deze door de wind vermoeiende rit de rest van de dag niets meer gedaan behalve dan de was gedraaid, dat waren inmiddels ook al drie machines vol.

Er is hier een hele snelle Wifi verbinding maar die werkt niet over de hele campground dus gaan we even het kantoor zitten als we on-line willen, dit geeft als Annie via skype naar huis belt leuke reacties, veel mensen kennen deze mannier van bellen schijnbaar nog niet, en als ze horen wat het kost (naar een vast nummer) wordt het www adres gevraagd.

Vandaag gereden 181 mile.

Campground: Lone Duck, een mooie campground met 75 plekken waaronder mooie tent plekken.

Kosten cg: met full hook-up $ 34,72, kosten Wifi $ 3,00 voor de hele periode dat men hier verblijft.

 

Dag 9 donderdag 7 juni

Garden of the Gods Park.

 

Vanmorgen opgestaan met een strak blauwe lucht, wel staat er nog steeds veel wind.

Op het gemak de berg afgedaald en richting Garden of de Gods park gereden, dit park is in een legaat aan de gemeente Colorado Springs geschonken met de voorwaarden dat het altijd voor het publiek toegankelijk moet zijn en dat het gratis is ook mag er niet gebouwd worden.

Zelfs het visitorcenter ligt net buiten de park grens.

Eerst de net voor het park gelegen trading post bezocht, dit is (naar  eigen zeggen) de grootste souvenirs winkel van heel Colorado.

Hier nog wat leuke varkentjes (Annie) en cactussen (Rob) gevonden.

Door een deel van het park naar het visitorcenter gereden en daar gekeken wat de mogelijkheden hier zijn.

Het grootste deel van de wegen is one-way wat het lekker rustig maakt, wel blijven opletten want er loopt een fietspad naast wat door veel tourfietsers gebruikt wordt.

Er zijn twee grote parkeerterreinen en zo’n 20 kleine wat soms maar net turnouts voor twee of drie auto’s zijn.

Het park was nu mooi frisgroen, hoe dat verder in de zomer is weet ik niet er wordt veel herstelwerk gedaan aan in het verleden stuk gelopen delen van het park.

 

 

Alles zijn er zeer verzorgt uit en men komt geregeld mensen van het park tegen op de paden die alles schoonhouden maar die ook informatie geven.

Er zijn een aantal trails uitgezet om te wandelen (hikes kan je het niet noemen) twee gaan cross country maar zijn niet moeilijk en één is volledig verhard en rolstoel toegankelijk.

Het park bestaat uit rode rotsen die voor een deel heel smal zijn en als een mes naar boven steken.

 

 

Een paar van deze rotsen mogen (met touwen) beklommen worden alle andere mogen niet betreden worden.

De vorm van de rotsen is heel anders dan wat men normaal zien, dit maakt het park(je) uniek in zijn soort.

Dat is ook te zien aan een deel van de bezoekers, er waren een aantal studenten van een Art College die verspreid door het park zaten te tekenen.

Vanaf verschillende plaatsen in het park heeft men een schitterend zicht op Pikes Peak, die trouwens nog een witte hoed op heeft.

 

 

‘s Morgens was dit zicht nog mooier omdat de ondergaande maan er naast stond (hopelijk komt dit ook op de foto’s naar voren)

Een hele morgen in het park rondgelopen en veel foto’s gemaakt.

Een park(je) wat zeker een bezoek waard is.

Na de middag boodschappen gedaan en ook weer wat scrapboek spullen gekocht.

Vandaag gereden 37 mile.

Campground: Lone Duck, een mooie campground met 75 plekken waaronder mooie tent plekken. 40 camper, 35 tent en 4 cabins. Iedere morgen van 7:00 tot 10:00 All you can eat breakfast met pancakes voor $3,00 p/p

Kosten cg: met full hook-up $ 34,72.

 

Dag 10 vrijdag 8 juni.

Colorado Springs naar Aurora.

 

Vanmorgen wat later opgestaan en eerst op de campground wezen ontbijten, pancakes met worstjes, koffie en jus de orange.

Nog even met het thuisfront gebeld en daarna op weg.

Onderweg nog even getankt en daarna bij Castle Rock een grote outlet bezocht.

Daar o.a. een aantal nieuwe Levi’s gekocht a’$ 29,99 p/s en in de food court de lunch gebruikt.

 Hierna zijn we op het gemak richting Aurora gereden waar we via de route beschrijving van Loek in een keer naar het huis van Loek en Gepke zijn gereden.

Daar werden we hartelijk ontvangen en hebben we onder het genot van een koud drankje heerlijk in het zonnetjes op het deck nader kennis gemaakt.

Na een rondgang over het terrein en door het huis op het deck gegeten.

De camper op zijn plaats gezet voor de komende twee nachten.

Daarna nog een paar uur binnen gezellig zitten kletsen en daarna naar bed.

Vandaag gereden 87 mile.

Campground op het erf bij Loek en Gepke.

 

 

Dag 11 zaterdag 9 juni.

Aurora  en omgeving.

 

Vanmorgen lekker buiten op het deck ontbeten en daarna met Loek en Gepke op stap eerst naar de Dinosaur Ridge  gereden.

Dit is een klein roadside park in de buurt van Morrison aan de westkant van Denver.

Daar kan men afdrukken van prehistorische planten en dieren kan bekeken vanaf de weg, men loopt langs de kant van de weg waar op verschillende plaatsen (poot)afdrukken van dinosaurussen te zien zijn, afdrukken van planten en (versteende)golfribbels van prehistorische stranden.

 

 

 

Hierna hebben we Red Rock park bezocht  waar we het Amphitheater bekeken hebben, dit is aangelegd tussen de rosten waardoor er een prachtige akoestiek is ontstaan.

Hier worden regelmatig concerten gegeven, de live versie van Sunday Bloody Sunday van U2 is hier ook opgenomen.

Als men ongeveer half verwege de tribune zit heeft men tijdens een uitvoering niet alleen  een goed zicht op het podium, maar kijkt men over het podium heen het dal in waar men Denver (‘s avonds) prachtig verlicht zien liggen.

 

 

 

 

Van hier uit konden we zelfs Denver Airport zien liggen wat hemelsbreed toch 60 mile verder is.

Daarna zijn we naar downtown Denver gereden waar we 16th street bezocht hebben, de winkelstraat van Denver deze is auto vrij er rijdt alleen (een gratis) shuttlebus heen en weer die op elke straathoek stopt om mensen in en uit te laten stappen.

Onderweg naar huis nog even boodschappen gedaan voor  het eten waarna Loek ons een heerlijk gegrilde zalm voorzetten.

Ook nu hebben we weer lekker buiten gegeten en hebben tot vrij laat buiten gezeten, het was vanavond een stuk warmer dan gisteravond.

 

 

Vandaag gereden 0 mile.

Campground op het erf bij Loek en Gepke.

 

Dag 12 zondag 10 juni.

Aurora via Mount Evans naar Nathrop.

 

Vanmorgen eerst weer uitgebreid ontbeten op het deck.

Nadat Loek nog wat foto’s had gemaakt van de camper om op het AA-forum te zetten zijn we na een hartelijk afscheid van Loek en Gepke om 11:00 uur vertrokken.

De 1,5 dag was kort maar heel leuk en gezellig om bij een van de Nederamerikanen te verblijven.

Via de I-75 west zijn we naar CO-103 zuid gereden tot de afslag bij Echo Lake daar begint de CO-5 die Mount Evans Scenic Byway vormt.

Bij de ingang (kosten $ 10,00 of de National Park Pass laten zien) werd al gevraagd hoe lang ons huisje was, 34 ft dan moest ik er rekening mee houden dat het laatste stuk erg krappe bochten waren en dat de takelkosten er hoog zouden zijn als we vast kwamen te zitten.

Op dat moment kwam er net een ranger aanlopen die zei dat het parkeerterrein op de top vol was met nog een file van wachtende auto’s, Summit Lake zo’n 5 mile voor de top zou waarschijnlijk wel lukken dacht hij dus gaan we dat proberen.

De weg naar boven is behoorlijk steil en eenmaal boven de boomgrens ook nog smal maar wat een prachtige vergezichten heeft men daar.

 

 

Onderweg kwamen we eerst een Yellow-bellied Marmot tegen maar die had een vrije dag en dus geen zin in foto’s een stukje verder was er een kleine file, Yellowstone bezoekers weten wat dat meestal betekend Wildlive.

Deze keer in de vorm van een Bighorn Sheep, die liep op de weg en wilde wel op de foto, of eigenlijk wilde hij eten.

Deze dieren zijn in het verleden (en misschien ook heden) gevoerd door de bezoekers en nu lopen ze gewoon op de weg te bedelen om eten.

Als je het raam opendraait steken ze gewoon hun kop naar binnen om te kijken of je iets voor ze hebt.

 

 

Doorgereden naar de parking van Summit Lake, helaas zijn er onderweg erg weinig stop mogelijkheden zeker met een camper, er zijn een stuk of zes plekken waarvan twee plaatsen waar je een camper kwijt kan onderweg.

Op de parking was gelukkig wel plek voor ons huisje, eerst een lange broek en vest aangedaan want het er flink koud boven ( we zitten ruim in de sneeuw) en er staat een stevige bries.

 

Na een klein stukje lopen zien we een Moutian Goat of te wel sneeuwgeit, even terug gelopen naar de camper voor de telelens en verrekijker.

 

 

Daarna een stuk het pad op gelopen en daar zagen we er nog twee aan de andere kant en veer dichterbij, deze twee kwamen ook nog eens een stuk naar beneden waarna en gingen toen op een uitstekende rots rustig liggen herkauwen.

Een hele serie foto’s gemaakt ook nog een paar van de inmiddels twee aan de andere kant van het pad maar die zaten nogal ver weg.

Rustig terug gelopen naar de camper, we zitten op 12.800 ft dus de lucht is niet zo dik hier, stevig doorstappen levert dan ook vlug een hijgend persoon op en dat is ook nog moeilijk foto’s maken.

Vlak bij de camper kwamen we ineens Roland (Coyote) tegen die zo te zien op zoek was naar wat eetbaars ook hier nog een aantal foto’s van gemaakt.

 

 

Weer onderweg naar beneden kwamen we nu zelfs twee bedelende Bighorn Sheeps tegen.

Nog een stop gemaakt op een van de viewpoints waar nu wel ruimte was, van hieruit hadden we eer schitterend zicht op Denver waarbij de hoogbouw van Downtown en het terminalgebouw van het vliegveld goed te zien waren, met de verrekijker konden we ook de vier witte bollen die in de buurt van Loek en Gepke hun woning staan zien.

Doordat er zoveel sneeuw is gevallen deze winter en dit plaatselijk nog maar net is gesmolten was er nog maar heel weinig wildflower te vinden, de meeste plantje begonnen net tot leven te komen helaas nog geen bloemen.

 

 

Terug beneden de CO-103 zuid weer verder gereden en via de CO-74 en CO-73 naar de US-285 zuid gereden, deze blijven we de rest van de middag volgen.

Dit is trouwens een schitterende route die door Pike National Forest en over een op 9.500 ft gelegen Plain met veeteelt gaat.

In Nathrop een campground gezocht die dicht bij de Arkensas River ligt, dit is een walhalla voor white water rafters wat niet alleen aan de omgeving maar ook aan de prijzen van de campgrounds te merken is.

Vandaag gereden: 203 mile.

Campground: Chalk Creek Campground, mooi cg met ook een flink aantal (heel mooie) tent plekken en drie cabins.

Kosten cg: met full hook-up en Wifi $ 36,32

 

 

 Dag 13 maandag 11 juni.

Nathrop via Black Canyon of the Gunnison NP naar Montrose.

 

Vanmorgen eerst de kaarten voor het thuisfront op de post gedaan , die lagen al een paar dagen klaar maar als we een brievenbus tegenkwamen hadden we de kaarten niet bij en als we ze wel bij hadden zagen we geen brievenbus, nu lag het postkantoor tegenover de camground.

Via de US-285 zuid naar de US-50 west die we de rest van de dag volgen.

Eerst nog een flinke klim tot boven 11.000 ft naar Monarch Pass waar we de Continental Divide weer passeren, daarna gaat het bergaf en dat behoorlijk steil want langs de weg zijn grindbakken gemaakt voor run a way trucks dat is meestal een teken dat het flink steil is.

In het plaatsje Gunnison getankt en de hoofdprijs betaalt $ 3,499, je kan merken dat hier een duur skioord in de buurt zit, de tank maar niet vol gemaakt.

Langs Blue Mesa Lake een kunstmatig meer wat bij  Curecanti NRA hoort gereden  waarna het weer flink omhoog ging tot Cimarron waarna het weer bergaf gaat richting Montrose.

De afslag naar de CO-347 genomen deze weg gaat naar Black Canyon of the Gunnison NP zuidrim.

Deze weg is smal een erg steil zodat de maximum snelheid niet veel boven de 30 m/u uit komt een lagere versnelling kiezen is hier aan te raden.

Na een bezoek aan het visitorcenter hebben we de meeste viewpoint bezocht, men moet voor deze viewpoint elke keer tussen de 100 en 800 meter one-way lopen.

De uitzichten zijn prachtig en vaak kijkt met vanaf zo’n punt meer dan 1.000ft recht naar beneden dat is volgens mij meer dan dat men vanaf de Skywalk in de Grand Canyon.

 

 

 

Het park zag er veel anders uit dan in 2003 toen we in september een geel/bruine begroeiing zagen ne is alles mooi frisgroen en staan er heel wat planten in bloei, ook een paar cactussen in bloei kunnen vinden hoewel de meeste nog in knop stonden.

Toen we terug liepen van het Devils Lookout viewpoint stak er vlak voor mijn voeten een slang het pad over, het was nog maar een kleintje ( 0,5 meter), ik weet niet wat voor soort het was geen ratelslang in ieder geval want er zat geen ratel aan het eind (die hebben ze al vanaf hun geboorte).

Hij verdween vlug tussen de struiken, maar ik heb nog een paar foto’s kunnen maken.

 

 

Het park is al wel bekender en dus meer bezocht dan in 2003, dat was te merken aan het aantal mensen vorige keer waren we vaak alleen op een viewpoint nu eigenlijk bijna nooit.

Helaas  is het ook aan de natuur te zien, er is nu eenmaal een slag mensen die niet over de uitgezette paden wil lopen, een grote groep Soaptree Yucca die er in 2003 nog stond bij het begin van het Rock Point viewpoint was helemaal vertrapt.

Ook waren er verschillende stukken afgezet met borden er bij dat het gebied gesloten was voor natuurherstel, iets wat in 2003 nog nergens in het park voorkwam.

Op het gemak het park uit en naar Montrose gereden waar we nog wat boodschappen gedaan hebben en een campground voor de nacht geboekt.

Vandaag gereden: 169 mile.

Campground: Montrose RV Resort, een kleine campground met 39 plekken en 4 cabins voor zo ver ik kon vinden geen tent plekken.

Kosten cg: met full hook-up en wifi $ 28,25 met Goodsam korting.

 

Dag 14 dinsdag 12 juni

Montrose via Colorado NM naar Moab.

 

Vannacht heeft het bijna heel de nacht licht geregend, vanmorgen was het droog maar eenmaal goed en wel op weg begon het weer licht te regenen.

De US-50 richting Grand Junction via een klein stukje van de I-70 bus naar de CO-340 gereden die ons het park in zal brengen.

Net voor Grand Junction werd het droog en toen we via de oost ingang het park inreden begon de bewolking wat open te breken en even later kwam het zonnetje voorzichtig te voorschijn.

Colorado NM kent maar 1 weg door het park de Rim Rock Drive deze is 23 mile lang en hiervan is 19 mile nieuw, de laatste 4 mile van het visitor center tot de west ingang zijn ze nog aan bezig.

Het Colorado NM is nog erg onbekend bij het grote publiek een voordeel hiervan is dat we heel de weg niet harden dan 15 m/u gereden hebben en ondanks deze lage snelheid niemand tot last waren.

Er zijn op de route 17 viewpoints, de ene nog mooier dan de andere.

Een voordeel van oost naar west te rijden is dat 15 viewpoint aan de goede kant van de weg liggen.

Een aantal viewpoint vragen een korte wandeling maar een deel is zo naast de auto te bekijken.

Het is echt een schitterend park met schitterende vergezichten in de vele canyons met prachtige rotsformaties, soms kijkt men door zo’n canyon tot voorbij de stad Grand Junction.

 

 

 

Er zijn verschillende trails uitgezet die flink wat inspanning vragen, men daalt af in de canyon met hoogte verschillen van 600 tot 900 ft maar die moet men dus ook weer naar boven.

Wij hebben zo’n 4 uur in het park rondgekeken en hem het stempel voor herhaling vatbaar gegeven.

 

 

 

 

 

Via de I-70 west naar de UT-124 west gereden, hier ging even wat mis we wilden via Cisco en volgens de Rand McNalley moet men dan exit 212 nemen dus de borden Cisco exit 214 voorbij gereden in de gedachte dat er nog een exit naar Cisco ging.

Ook het exit # voor de UT-124 klopte niet volgens de R.M. 202 maar in praktijk de 204, gelukkig geen ezel dus nu wel de afslag genomen.

Na een saai stukje weg wordt de UT-124 echt scenic zodra hij met de Colorado River mee gaan lopen..

Op het gemak de weg gevolgd tot hij op de US-191 uitkomt en deze zuid op naar Moab.

 

 

 

 

Doorgereden naar de campground waar Marjan al een plekje voor ons had vastgelegd dus even naar de office om te betalen en we konden de camper op zijn plek gaan zetten.

Op dat moment kwamen Marjan en Jan ook net aanlopen, dus toen het huisje op zijn plek stond eerst even bijkletsen.

Annie ging een grote pan nasi maken, toen ik even bij Marjan en Jan stond om te zeggen dat ze niet hoefden te koken kwamen Frederique en Romin net aanlopen om te kijken waar de andere forumleden stonden, ook hen gelijk uitgenodigd voor de maaltijd.

Zo werd het heel gezellig en laat, rond 12:00 uur ging iedereen naar zijn/haar eigen slaapplaats.

Vandaag gereden: 181 mile

Campground: Canyonlands Campground een mooie campground midden in Moab met 100 Rv-sites,  24 tent sites en 8 cabins.

Kosten cg: met full hook-up en Wifi $ 23,35 met Goodsam korting.

 

Dag 15 woensdag 13 juni.

Omgeving Moab.

 

Vanmorgen eerst op gemak ontbeten, even later kwamen Marjan en Jan langs en hebben we eerst overlegd wat we willen gaan doen.

Besloten om vandaag gezamenlijk op stap te gaan, eerst even langs het visitorcenter van Arches NP om kaartjes te regelen voor de rangerwalk in Fiery Furnace trail, we kunnen vrijdagmorgen met de tour van 9:00 uur mee deze wandeling van ongeveer twee mile kost rond de drie uur dus zijn we er de morgen mee zoet, kosten $ 10,00 p/p.

Daarna zijn we over de Potash Road naar de trailhead van de hike naar Corona Arch gereden.

Toen we daar net stonden kwamen er een camper aanrijden, dit bleken Frederique en Romin te zijn die ook deze trial wilden doen.

Dus zijn we met zijn zessen op pad gegaan, heel gezellig en je schiet ongemerkt best lekker op.

Een prachtige wandeling die voor een groot deel over slikrock gaat met onderweg een stukje langs kettingen en een (stalen) trap van 2,5 meter hoog.

Het was wel erg warm op deze trail, strak blauwe lucht, geen wind en geen schaduw.

Vlak voor Corona Arch zit nog een kleinere arch die was meer naar de hemel gericht is zodat je mooie plaatjes kan schieten als je er vlak onder staat.

 

 

    

 

De Corona Arch is een hele grote en mooie arch die je schijnbaar ook van boven kan belopen of dat dan zonder touwen kan weet ik niet, wij hebben het in ieder geval niet geprobeerd.

Onder de Corona Arch kan je lekker in de schaduw zitten wat we dan ook een klein uurtje gedaan hebben.

De terugweg gaat voornamelijk naar beneden en dus heel wat vlugger,  rond 1:30 pm waren we weer terug bij de auto’s waarna we onder een ramada gezamenlijk nog even wat gedronken en gegeten hebben.

Een schitterende hike naar een schitterende arch en heerlijk rustig we zijn op heel de trail nog geen 10 mensen tegen gekomen.

Frederique en Romin zijn hierna naar Arches NP gereden en wij zijn via de UT-128 naar de Lasal Mountian Loop Road  gereden die we tot boven gereden hebben, helemaal door kan niet omdat de burg in de weg vervangen wordt.

Van boven af heb je een schitterend zicht op Castle Rock Valley.

       

 

Op het gemak terug naar Moab en onderweg naar de campground nog even boodschappen gedaan voor het avondeten.

Samen met Marjan en Jan een stel hamburgers gebakken op de bbq en nog een poosje zitten kletsen.

Vandaag gereden: 0 mile met de camper

Campground: Canyonlands Campground een mooie campground midden in Moab met 100 Rv-sites,  24 tent sites en 8 cabins.

Kosten cg: met full hook-up en Wifi $ 23,35 met Goodsam korting.

 

Dag 16 donderdag 16 juni.

Canyonlands NP.

 

Na het ontbijt eerst nog even koffie gedronken met Marjan en Jan daarna zijn we op pad gegaan richting Canyonlands NP het Island in the Sky district.

 

 

Na de gebruikelijke stop bij het visitorcenter de eerste stop gemaakt bij de Mesa Arch trial, dit is een 0.5 mile lange trail waarbij men aan de achterkant van de Mesa een schitterende arch kan zien.

Deze arch is eigenlijk het mooist bij zonsopkomst dan wordt hij aan de onderkant helemaal oranje van kleur, maar ook overdag is het een schitterend ding.

Het was best druk op deze trail dus had men even geduld nodig om de arch te kunnen fotograferen zonder dat men mensen in beeld had.

Gelukkig zijn de meeste mensen hier heel begripvol en wacht men even tot je een foto gemaakt hebt voordat heel de familie voor de arch op de foto gaat, de Japanners kennen die beleefdheid niet maar die waren er gelukkig niet vandaag.

 

 

 

Toen we van de trail afkwamen zagen we Frederique en Romin net uit hun camper stappen zij wilden de trail nog doen voor ze naar Arches NP gingen voor de middag wandeling door Fiery Funace.

Doorgereden naar de Green River Overlook , dit is een rolstoel toegankelijke overlook dus niet moeilijk maar wel een met prachtige vergezichten.

Bij de trailhead van Upheaval Dome is een picknick area dus hebben we daar eerst de lunch genoten voordat we aan de trail naar het eerste viewpoint van Upheaval Dome gelopen zijn.

Hier kan men de resultaten van en Meteoorinslag zien, hierbij zijn verschillende grond/steen lagen naar de oppervlakte gekomen wat een kleurrijk geheel geeft.

 

 

Bij Grand View Point Overlook hebben we nog een gedeelte van de trail naar het verderop gelegen viewpoint gedaan.

Behalve schitterende vergezichten en zicht op zowel de Colorado als de Green River heeft men ook zicht op een deel van de White Rim Road en een oude kaarsrechte road die vroeger gebruikt werd op de gewinnen Uranium af te voeren.

 

 

 

Deze transportroute begint nu langzaam te overgroeien maar zal nog jaren zichtbaar blijven.

 

 

 

Via verschillende viewpoint langzaam aan terug naar de ingang van het park en terug gereden naar Moab waar we eerst nog even de tank hebben gevuld en nog even langs de Family Dollar Store gereden zijn voor een paar (tuin)fakkels om wat meer licht te hebben als we ’s avonds buiten zitten, hier kwamen we Marjan en Jan weer tegen die hier ook net liepen te shoppen.

Op de campground gezamenlijk een grote pan spaghetti gekookt, gegeten en koffie gedronken.

Terwijl we met zijn vieren gezellig buiten zaten kwamen Frederique en Romin terug van hun wandeling door de Fiery Furnace en omdat Annie en ik deze rangerwalk morgenochtend gaan doen kwamen ze nog even verslag uitbrengen.

Onder (voor een paar van de dames) het genot van een paar Margarita’s werd het toen ineens heel erg gezellig, waarbij het gelach niet van de lucht was.

Ter geruststelling voor diegene die ook nog naar deze campground willen, we hebben geen problemen met de directie gehad en zijn niet van de campground gezet.

Voor campground begrippen was het wel vreselijk laat, om 0:30 am werden de tuinfakkels pas gedoofd die hebben hun geld dus nu al opgebracht.

Vandaag gereden: 102 mile.

Getankt: Moab 53,407 gallon á $ 3,299.

Campground: Canyonlands Campground een mooie campground midden in Moab met 100 Rv-sites,  24 tent sites en 8 cabins.

Kosten cg: met full hook-up en Wifi $ 23,35 met Goodsam korting.

 

Dag 17 vrijdag 15 juni.

Arches NP

 

Vanmorgen om zeven opgestaan en gelijk de camper afgekoppeld, smaller gemaakt en van zijn pootjes gehaald en op weg naar Arches NP.

Van de week werden we al gewaarschuwd door de rangers dat de rit van het visitorcenter tot de parking van Fiery Furnace wel een uur kon duren in verband met roadworks,ook is er weinig parkeerplek voor campers.

De roadworks waren vandaag niet aan de gang en rond deze tijd is het ook nog niet druk in het park dus stonden we op 7:45 al op de parking.

Eerst op het gemak ontbijt gemaakt en de wandelschoenen aan gedaan.

Langzaam aan druppelen de andere deelnemers ook binnen en om 8:45 is ook de ranger aanwezig.

Deze dame stuurt een ieder die daar behoefte aan heeft naar de restroom omdat er op de trail die drie uur gaat duren geen mogelijkheid is.

Ranger Alicia begon om stipt 9:00 uur met haar welkoms praatje en vertellen alle deelnemers waar ze vandaan, veel Amerikanen, 2 Nieuw-Zeelanders en een Israëli’s echtpaar met kind, het enige kind in de groep 2,5 jaar en bij pa op de rug.

De Fiery Furnace walk is 2 mile lang en gaat door een gebied waar men zonder ranger of speciale permit niet in mag.        

 

 

Het is een hele mooie wandeling met wat hoogteverschillen maar niet echt veel, wel is het op plaatsen zo nauw dat men zich door met de voeten tegen de ene en de kont tegen de andere wand moet voortbewegen.

Onderweg krijgen we veel uitleg over het gebied  en zijn bewoners, waarvan we er helaas weinig te zien krijgen de meeste zijn namelijk nachtdieren.

Alles bij elkaar duurt de tocht drie uur zodat we tegen twaalf uur weer bij het begin terug zijn, daar staat Marjan naar ons te zwaaien.

Terug bij de camper de generator aangezet zodat de airco een poosje kan draaien en met zijn vieren even in de camper gezeten om wat af te koelen en even krijgsraad gehouden voor de rest van de dagindeling.

Eerst naar Devils Garden voor de trail naar Landscape Arch deze is door de zeer hoge temperatuur erg zwaar maar de arch is schitterend.

 

 

 

 

Doordat het zo heet is en beide gezinnen nog willen wassen besloten om terug te rijden naar de campground onderweg nog even boodschappen gedaan omdat we de komende dagen in wat minder druk bevolkt gebied zullen zitten.

Vanavond zijn we met zijn vieren heerlijk uit eten geweest bij de Moab Brewery deze zit op loop afstand van de campground.

Vandaag gereden: 46 mile.

Campground: Canyonlands Campground een mooie campground midden in Moab met 100 Rv-sites,  24 tent sites en 8 cabins.

Kosten cg: met full hook-up en Wifi $ 23,35 met Goodsam korting.

 

 

Dag 18 zaterdag 16 juni.

Moab via Gooseneck SP en Natural Bridges NM naar Hanksville.

 

Na vier hele leuke en gezellige dagen zijn we rond 8:15 uit Moab weggereden, richting het zuiden via de US-191 naar de US-163 west en vervolgens de UT-261 noord zijn we eerst naar Gooseneck SP gereden.

 

 

Daar hebben we een aantal foto’s gemaakt van de vele nauwe bochten die de San Juan River hier maakt.

Het is ook vandaag weer schroeiend heet dus erg lang uit de camper zijn we niet.

Vervolgens doorgereden over de UT-161 noord, deze wordt net voorbij de afslag naar Valley of the Gods erg steil en er ligt (behalve in een paar bochten) geen asfalt maar gravel.

Dit gedeelte van de weg heet Mokee Dugway  en is verboden voor auto’s boven een bepaald gewicht en wordt afgeraden voor Trailers, Bussen en RV’s.

Het stijgingspercentage is 10%.

 

 

Onderaan even gewacht op een 25 ft van Cruise die naar beneden kwam en daarna naar boven gereden, met verschillende stops om wat foto’s te maken helaas was het erg heiig zodat Valley of the Gods niet echt goed te zien was.

Het is een schitterende rit van 4 mile naar boven maar waarom deze weg afgeraden word voor campers is mij nog niet duidelijk, de bochten op menige weg in Oostenrijk en op Tenerife of Gran Canaria zijn heel wat krapper.

Op de laatste turnout vlak voor de top staat een bord met de wegnaam en de hoogte ter plaatsen, dit bord is gedeeltelijk volgeplakt met stickers alleen zat er nog geen allesamerikasticker op.

 

 

 

 

Eenmaal boven wordt het weer gewoon een asfalt weg die aansluit op de UT-95, deze een stukje noord tot de UT-275 die naar Natural Bridges NM gaat.

Na een bezoek aan het visitorcenter de loop door het park gereden en alle viewpoint aangedaan.

Op een van de viewpoint hebben we de lunch gebruikt, het was inmiddels al 2:00 pm dus de maag begon te knorren.

 

 

 

Ook hier was het weer rond de 40 graden dus hebben we maar geen lange hike naar de bridges zelf gemaakt  maar alles vanaf de viewpoints bekeken.

De UT-95 noord weer opgezocht en onze reis vervolgd, de UT-95 word ook aangemerkt als Scenic Byway en dat kunnen we te volle beamen wat een schitterende route is dit.

Zonder erg hebben we nog een park meegepakt want de Ut-95 voert gedeeltelijk door Glen Canyon NRA.

Bij de brug over de Colorado River en bij het viewpoint voor het plaatsje Hite nog een fotostop gemaakt en daarna doorgereden naar Hanksville voor de overnachting.

Dit plaatsje is gegroeid sinds ons laatste bezoek (1999) ik telde nu wel 3 gasstations.

De campground was zo gevonden en zo te zien zijn wij op drie vaste bewoners na de enige gasten voor vannacht.

Vandaag gereden: 266 mile.

Campground: Red Rock Campground, in een wat troosteloze omgeving ook de campground ziet er wat sober uit, wel wat bomen maar die geven nog weinig schaduw, wel nette restrooms en showers en een laundry, met mooie gras tent plekken.

Kosten cg: met full hook-up $ 19,26 geen wifi en ook no network op de mobile.

 

 Dag 19 zondag17 juni.

Hanksville via Goblin Valley SP naar Capitol Reef NP

 

Vandaag begon met een korte rit naar Goblin Valley SP dat is vanuit Hanksville maar een kleine 20 minuten rijden.

Zodoende waren we al voor 9:00 uur in het park, een mooie tijd het is nog niet druk (we waren de eerste op de parking, ook de temperatuur is dan nog aangenaam.

Het belooft vandaag weer flink warm te worden.

Rugzakken gevuld met water en wat te eten voor onderweg en het fototoestel om de nek en op zoek naar kaboutertjes.

Goblin Valley bestaat uit een heleboel kleine en grote torentjes van een soort klei en die torentjes hebben allemaal een hoed op zodat het net paddestoelen lijken.

Het grote veld is heeft roodbruine paddestoelen, bij de campground vindt men ook nog een aantal geel gekleurde paddestoelen.

 

 

 

 

Een echt duidelijke trail is er niet uitgezet, volgens mij kan dat ook bijna niet want na iedere regenbui zien de torentjes maar ook de omgeving er weer anders uit.

Men loopt dus op eigen inzicht tussen de torentjes door van de ene naar de andere mooie, leuke of gekke vorm.

Met wat fantasie kan men er allerlei figuren uithalen zoals dieren, mensenhoofden, hoeden en vleugels.

Het terrein gaat wat op en neer en soms moet men (in het gedeelte waar wij liepen) wat klimmen.

Moeilijk lopen is het niet op de meeste plaatsen loopt men over droge klei die onder de voeten verkruimeld, bij het klimmen of dalen kan met de voeten dus stevig neerzetten.

Tijdens of net na regen lijkt mij dit terrein onbegaanbaar, het wordt vreselijk glad en de schoenen worden twee maal zo breed en zwaar door de aanklevende klei.

Omdat er geen uitgezette paden zijn dient met wel op te letten wat men doet anders kan je wel eens even moeten zoeken waar de auto staat.

Omdat we zo vroeg waren en ook en route kort langs het hogere deel gelopen hebben hadden we nog redelijk wat schaduw, later op de dag kan men die (bijna) niet meer vinden en zal het flink warm zijn op hier te lopen.

 

 

 

Al bij al zo’n twee uur rondgekeken en toen de camper weer opgezocht.

Nog even bij het gedeelte naast de campground gekeken waar we behalve de gedeeltelijk gele paddestoelen ook nog zes raven tegenkwamen.

De campground is helemaal vernieuwd met nieuwe asfaltwegen en Ramada’s voor schaduw die ook nog aan de zijkanten gedeeltelijk zijn dichtgemaakt met (kunststof) glas om de wind te keren tijdens het koken.

 

 

Teruggereden naar Hanksville en daar nog even getankt (goede gok later zagen we in Torrey  dat het daar $ 0,11 duurder is) en de UT-24 west gevolgd richting Capitol Reef NP.

Eerst even doorgereden naar Torrey om daar de lunch te halen bij Subway, weer terug naar het park en daar naar de campground om een plek van te leggen.

Daarna naar het visitorcenter voor kaarten en informatie over het park.

Gezien het tijdstip en de temperatuur besloten om de rest van de middag te besteden aan de Scenic Drive die van het visitorcenter het park ingaat. Via een heleboel viewpoint tot het einde bij Capitol Gorge en weer terug gereden naar de campground waar we rond vijf uur waren.

 

 

 

Rond zes uur kwamen ook Marjan en Jan aanrijden, die waren een hele dag op stap geweest  over 4X4 wegen in het park.

Weer gezamenlijk gekookt en gegeten.

Vandaag gereden: 137 mile.

Getankt: Hanksville, 22,195 gallon á $ 3,379.

Gampground: Fruita campground binnen het park, een schitterende campground voor zowel tent als camper.

Kosten cg: $ 10,00 dry camping (geen voorzieningen) wel restrooms geen showers.

 

Dag 20 maandag 18 juni

Capitol Reef NP via Calf Creek Falls naar Escalante.

 

Vandaag begon laat, om acht uur pas uit bed, omdat we vergeten waren de wekker te zetten.

Ook is het bij het opstaan bewolkt maar eer dat we aan het rijden zijn komt de zon al door.

In Torrey naar de UT-12 west, deze scenic byway zullen we de rest van de dag volgen.

Dit is naar ons gevoel de aller mooiste weg in heel Amerika.

 

 

 

 

Echt opschieten doet het niet en dat komt niet alleen door de vele bochten en het vele klimmen en dalen maar vooral door de schoonheid van de omgeving.

Bijna ieder viewpoint word meegenomen en bied weer andere vergezichten over het schitterende Dixie National Forest.

Vooral het gedeelte waar de berg aan elke kant maar 1 meter breder is dan de weg is geweldig mooi.

Er zijn op deze route nu veel meer viewpoints dat in 1999 toen we hier voor het laatst reden.

Heel veel foto’s later komen we om 11:30 aan bij de Calf Creek Recreation Area, een onderdeel van de BLM, ondanks dat is de Golden Eagle hier niet geldig maar de $ 2,00 per voertuig kan niet echt een belemmering zijn.

Een plekje gezocht voor de camper en daarna op weg voor de hike naar Lower Calf Creek Fall, een one-way van 3 mile dus 6 mile heen en weer.

Het is weer erg warm en op de heen weg vinden we erg weinig schaduw, met een aantal steile klimmetjes en hele stukken los diep zand nog best een zware wandeling waar we bijna 2 uur voor nodig hebben.

De beloning aan het eind van de trail is het echter zeker waard, een mooi waterval met een flinke poel er voor waar veel mensen in zwemmen.

 

 

 

Wij zoeken een plekje in de schaduw om wat te eten en wat af te koelen.

Na een klein uurtje staan we weer op om de terugweg te beginnen, dan worden we aangesproken door iemand die net is aangekomen, hij vraagt jullie zijn toch Nederlanders.

Het blijkt OlivierD van het AllesAmerika forum te zijn, hij herkende ons van een van de foto’s op het forum die in Moab gemaakt waren bij onze camper waar we samen met Marjan, Jan, Frederique en Romin opstaan.

Zij blijken onze laatste nacht in Moab op dezelfde campground te hebben gestaan.

Na een korte kennismaking aanvaarden wij de terugweg Olivier zien we waarschijnlijk op de Watchman campground in Zion NP nogmaals.

Op de terugweg hebben we heel wat meer schaduw wat de wandeling een stuk aangenamer maakt.

Terug bij de camper weer verder richting Escalante, weer met de nodige fotostops.

Deze weg blijft mooi met voor ons een lichte voorkeur voor de oost/west tour, de vergezichten vanuit de camper zijn dan mooier als dat men van west naar oost gaat.

Op een gegeven moment komen we een bocht door met daarachter een viewpoint en daar staan Marjan en Jan op ons te wachten, ze hadden ons al van ver zien komen maar doordat dit stuk erg steil was (moest geregeld terug naar zijn twee om boven te komen) duurde het nog lang voordat we bij hun waren.

 

 

 

Gezamenlijk doorgereden naar Escalante waar we op de campground van Esaclante Petrified Forest SP twee plekken uitgezocht hebben en daarna weer gezamenlijk gekookt.

Vandaag gereden: 76 mile.

Campground: Escalante Petrified Forest SP, een schitterende campground met 22 plekken zowel voor tent als RV met mooie picknicktafels met grill en fire ring, nieuwe restrooms en showers.

Kosten cg: $ 15,00 dry camping (geen voorzieningen)

 

Dag 21 dinsdag 19 juni.

Escalante via Peek-a-Boo  en Spooky slotcanyon naar Kodachrome Basin SP.

 

 Na een rustige nacht op een mooie campground waar we een mooie sterrenhemel hadden omdat er (bijna) geen licht vervuiling is, zijn we eerst naar het visitorcenter van de BLM in Escalante gereden.

Daar hebben we wat meer informatie over de Hole in the Rock Road en Peek-a-Boo en Spooky slotcanyons gehaald.

Daarna naar de Hole in the Rock Road gereden waar we de camper op een naast gelegen viewpoint hebben geparkeerd en toen in de auto van Marjan en Jan verder gereden over de Hole in the Rock Road en de Dry Fork Road naar de trailhead van de beide slotcanyons.

Deze liggen vlak bij elkaar zodat er (gelukkig) maar 1 trailhead is.

De trail begint met een steile afdaling over slikrock en door los diep zand, dat is goed te doen maar men moet hier later op de dag ook weer naar boven dat word een heel ander verhaal.

Schaduw is er heel weinig tot niet.

Eenmaal beneden loopt men zo’n beetje recht op de ingang van Peek-a-Boo af en begint gelijk het echte werk, we moeten een meter of 4 á 5 recht naar boven via wat gaten in de wand waar je net een schoenpunt of hand in kan zetten.

 

 

 

 

 

 

Door elkaar te helpen komen we alle 4  toch nog redelijk gemakkelijk boven en kunnen we de canyon verder gaan verkennen.

Het eerste stukje vraagt nog wat klimwerk waarbij we ook nog door een gat moeten wat door in het gat wat te draaien zelfs lukt met de rugtas aan.

Maar daarna word het wat vlakker en steeds smaller, we laten de rugzakken achter en gaan nog een stukje door met alleen een fles water en natuurlijk de fotocamera’s.

 

Tot het echt te smal word om nog verder te kunnen moet men in maatje 32 passen en die tijd hebben we alle vier al een paar jaar achter ons.

Dus beginnen we aan de terugweg, pikken de rugtassen weer op en verder naar de in/uitgang, het weer terug afdalen vraagt enige aandacht maar geeft geen problemen.

Nu op weg naar Spooky canyon, dit gaat door een droge (rivier)bedding met veel los diep zand en is in de volle zon redelijk zwaar.

 

 

 

Spooky canyon loop je eigenlijk zo binnen dus geen klim werk, wel word deze al vlug te smal voor de rugzakken ( of je moet hem boven het hoofd houden) dus die laten we weer achter om nog een stukje verder te kunnen.

Ook hier gaan we weer zover tot we klem lopen waarna we de terugtocht aanvaarden.

Bij de ingang van Spooky de meegenomen boterhammen opgegeten en toen de weg terug genomen.

Eerst weer door het mulle zand het pad omhoog waar we nog even in de schaduw moet hebben verzameld voor de klim naar het trailhead.

Vooral de stukken mul zand omhoog waren zwaar, op de slikrock heeft men (mits men de voeten stevig neerzet) minder problemen.

Weer terug over Hole in the Rock Road tot de afslag naar Devils Garden waar we nog een (korte) stop gemaakt hebben om de bijzondere rotsformaties te bekijken.

 

 

 

 

Hierna terug naar de UT-12 om de camper, in Escalante nog even getankt en daarna doorgereden naar Kodachrome Basin SP waar we willen overnachten.

Ook hier treffen we weer een schitterende campground met restrooms en showers.

De State Park in (dit deel) van Utah hebben een enorme inhaalslag gemaakt.

Het is een genoegen om er te verblijven.

Vandaag gereden: (met de camper) 38 mile.

Getankt: Escalante 30,009 gallon á $ 3,299

Campground: Kadachrome Basin SP, mooie campground voor tent en RV, 28 plaatsen.

Kosten cg:  $ 15,00 dry camping (geen voorzieningen)

 

 

Dag 22 woensdag 20 juni.

Kodachrome Basis via Mossy Cave (Bryce) en Cedar Breaks NM naar Zion NP.

 

Na twee dagen door het Grand Staircase-Escalante NM te hebben rondgekeken gaan we vandaag weer verder.

Grand Staircase-Escalante is een National Monument wat onder de BLM valt in plaats van de NPS waar de meeste NP’s en NM’s onder vallen.

Vanmorgen is onze eerste stop het BLM visitorcenter in Cannonville waar we wat meer informatie over Mossy Cave hopen te vinden, veel is er niet maar het krantje van Bryce Canyon NP ligt er wel en de dame achter de balie weet er gelukkig ook iets vanaf.

Drie mile voorbij Tropic is een turnout voor de cave en de nabij gelegen waterval, een korte wandeling die gedeeltelijk omhoog gaat brengt ons links bij de cave en rechts bij de waterval.

 

 

 

 

Beide zijn een bezoekje waard, na en klein uurtje rijden we in colonne verder, de ingang naar Bryce Canyon NP laten we (letterlijk) links liggen.

In Red Canyon maken we nog een korte fotostop waarbij zowel Marjan en Jan als wij tot de conclusie komen dat dit gebied voor een van de volgende reizen wel wat meer aandacht en langer verblijf verdient.

De UT-12 gaat over in de US-989 die we noord volgen tot Panguitch waar we de UT-143 west opgaan hier gaan we weer flink naar boven tot boven 10.000 feet.

Dit is een bosrijk gebied met een aantal hoog gelegen weide gebieden en een mooi groot meer, Panguitch Lake waar zo te zien veel recreatie op en rond is.

 

 

Op de junction met de UT-148 gaan we links en rijden door Cedar Breaks NM waar we stoppen bij de verschillende viewpoints.

Het weer is mooi dus kunnen we het nu eens rustig bekijken en ook alles, vorig jaar waren we hier tijdens onweer en hebben we alleen vlug wat foto’s gemaakt ook waren toen een aantal viewpoints gesloten in verband met dat onweer.

De UT-14 zuid brengt ons in Cedar City waar we de voorraden weer aan kunnen vullen.

Ook hebben we hier weer eens een netwerk voor de telefoon zodat er een paar SMS berichten richting thuisfront kunnen.

 

 

Van hieruit rijden Marjan en Jan vooruit richting Zion NP, omdat wij met de camper niet zo hard rijden op de interstate, zij zullen kijken of ze voor ons ook een plekje vast kunnen leggen.

Via de I-15 zuid, Ut-17 zuid en UT-9 oost rijden we naar Zion NP.

Bij de ingang staat dat de Watchman campground vol is, naar de campground gereden en gevraagd of er een plek voor ons is besproken hier weet men van niets maar hij heeft wel een plek voor de camper.

Marjan en Jan kunnen we zo vlug niet vinden dus nemen we de gok maar en nemen de plek.

Tegen half zes besluiten we om richting Springdale te rijden waar Esther en Bas (ess van het allesamerikaforum) in het Best Western Hotel verblijven en daar hebben we om zes uur afgesproken.

Als we de campground afrijden komt Jan net aanrijden, hij rijdt voorons uit naar de South Campground waar zij een plekje hebben, Esther en Bas zijn daar ook.

Het blijkt dat we Marjan net gemist hebben bij de ingang, omdat volgens de borden Watchman vol was voor campers waren Marjan en Jan naar de South Campground gereden en hadden daar een plekje vast gelegd ook voor ons was daar nog wel een plek maar omdat we op de Watchman al betaald hadden en daar ook stroom hebben  blijven we daar staan.

Na wat ervaringen uitwisselen wordt het tijd om te gaan eten, omdat er in Springdale niet zoveel parkeerplekken zijn voor een grote camper zetten we die eerst weer op zijn plaats en rijden we met Esther en Bas naar Springdale met Marjan en Jan er achteraan.

In Springdale een lekkere en gezellige maaltijd genoten en daarna door Esther en Bas terug gebracht naar de camper.

Voor morgen hebben we en afspraak om negen uur bij het visitorcenter waar we met zijn zessen de shuttlebus pakken naar de Temple of Sinawava waarna we een stuk van de Narrows willen gaan lopen, het water in de Virgin River is zodanig dat men de Narrows in kan/mag.

Vandaag gereden: 187 mile.

Campground: Watchman Campground binnen Zion NP met elektra hook-up voor camper, verder alleen restrooms. Campground ziet er wat verwaarloost uit wat veroorzaakt word door de enorme drukte.

Kosten cg: $ 18,00 met elektra hook-up. Tent plaats $ 16,00 en een River-site  plek kost $ 20,00.

 

Dag 23 donderdag 21 juni. 

Zion NP naar St.George.

 

Na het ontbijt naar de parking van het visitorcenter gereden, daar waren we al om 8:30.

Esther en Bas stonden er al en even later kwamen ook Marjan en Jan aanrijden.

De shuttlebus van even voor negen uur genomen die zal ons naar het eind van Zion Canyon brengen waar we via de Riversitewalk naar het begin van de Narrows zullen lopen.

Dit is een wandeling van 1 mile over een betonpad wat (met wat hulp voor de heuveltjes) ook voor rolstoelgebruikers geschikt is.

Aan het eind van de Riversitewalk eerst nog even tijd genomen om een eekhoorn te fotograferen die op het gemak van een appel zat te eten die hij bij een dame uit haar rugtas had gepikt terwijl zij een vogel stond te fotograferen, volgens de dame zat haar rugtas dicht dus ritsen hebben ze ook al geen problemen mee.

 

 

De waterschoenen aan ($ 5,00 bij de Wal*mart) en de rivier in.

Het is (net als in de rest van het park) erg druk hier, niet alleen wandelaars voor de Riversitewalk maar veel mensen gaan ook de Narrows in.

Het water stat dan ook niet hoog ( voor mij nergens hoger dan half verwegen het bovenbeen dus de korte broek blijft droog) ook de stroming is niet echt sterk zodat de (meeste) mensen op de been kunnen blijven.

De eerste stappen zijn erg koud maar al vlug zijn we aan de temperatuur gewend en wordt het een hele leuke en met zijn zessen ook gezellige hike.

Als we bijna op het (voor ons) eindpunt zijn is er een groep mannen aan het filmen, het blijkt dat ze aan een promotie film voor Utah bezig zijn.

Esther en Bas word gevraagd of zij even willen figureren door naast elkaar op een grote rotsblok die daar in de rivier ligt te gaan zitten.

 

 

Dit is het promotiefilmpje van Utah, waar Esther en Bas in figureren.

 

 

Hopelijk zijn de opname zodanig mooi dat ze er niet uitgeknipt worden.

Op ons eindpunt (daar waar er een zijriviertje in de Virgin River komt) op het gemak even wat gegeten en daarna aan de terugweg begonnen.

Hierbij stond er al meer zon in de canyon maar omdat we geregeld het water in moesten werd het nooit echt warm.

 

 

 

 

Eenmaal terug op de Riversitewalk was het ondertussen enorm druk geworden zodat we bijna in file naar het beginpunt liepen.

Daar stonden genoeg shuttlebussen dus eerst 1 weg laten rijden zodat we een wat minder drukke bus hadden die echter op weg naar het visitorcenter steeds voller werd.

Bij het visitorcenter afscheid genomen van Esther en Bas die nu verder reizen naar Las Vegas, wij gaan verder naar St. George waar we  voor twee nachten een campground zoeken.

Hier het filmpje wat Bas en Esther gemaakt hebben.

Eenmaal op de campground met zijn vieren nog even het zwembad ingedoken om wat af te koelen.

Vandaag gereden: 37 mile.

Campground: St. George, een campground met voornamelijk vaste bewoners en enkele trekker en tentplekken.

Kosten cg: met full hook-up $ 30,25, voor een tent (zonder voorzieningen) $ 15,00

 

Dag 24 vrijdag 22 juni.

St. George naar Little Finland en terug.

 

Vandaag gaan we proberen of we Little Finland (Nevada) kunnen vinden/bereiken.

De camper blijft vandaag op de campground (met de airco aan) daar kunnen we toch niets mee doen op de route.

We vertrekken op tijd omdat een deel van de rit over 4X4 roads zal gaan, die nemen wat meer tijd in beslag, verder beloofd het weer flink warm te worden.

De route gaat over de I-15 zuid door Arizona naar Nevada, eigenlijk winnen we een uur maar omdat we terug keren naar dezelfde campground laten we onze horloges zo staan.

Eenmaal in Nevada nemen we de afslag naar de NV-170 die op een gegeven moment overgaat in dirtroad die nog goed te berijden is, bij een volgende afslag word de conditie van de weg al minder  en op de duur komen we in stukken mul zand waar een 4X4 geen luxe is.

 

 

 

 

De wash die naar Little Finland loopt ziet er goed berijdbaar uit dus wagen we de kans, er is 1 slecht stukje maar ook dat gaat zonder problemen dus kunnen we de auto parkeren bij de palm die beschreven word is de diverse routes en waarboven Little Finland zich bevind.

Van beneden af zijn al een heleboel bijzondere steen formaties/vormen te zien.

Eerst maar even een boterham en dan op pad, omdat het ter hoogte van de eenzame palm een steile wand beklimming zou worden gaan we een stukje naar links daar kunnen we zo over een draad stappen en het gebied inlopen.

Eenmaal op de rotsen opent zich een walhalla voor fotografen, wat we nu zien is eigenlijk niet te beschrijven, vooral Marjan en ik staan aan het fotograferen.

Op de vraag van Marjan “wat moeten we eerst doen”kan ik eigenlijk alleen maar zeggen “terug naar een stad, daar een flink aantal gig aan schijfruimte kopen en hier een week bivakkeren”

Het ene na het andere vreemd of bijzonder gevormde stuk rots kom je tegen ben je er voorbij en draai je om dan zie je in dat zelfde stuk rots weer andere vormen.

 

 

 

 

Er zitten stukken rots/steen bij waar wel twintig verschillende foto’s van gemaakt kunnen worden.

Sommige zijn echte landschappen die veel weg hebben van de Grand Canyon of Canyonlands maar dan op Madurodam formaat.

Sommige stukken zijn zo dun dat ze bijna afbreken als je er naar kijkt, overal liggen stukken/stukje die in de loop der tijd zijn afgebroken door weer en wind en mogelijk mensen, dit is echt een gebied wat je op kousenvoeten moet betreden.

En dan zijn we er nu nog midden op de dag, ’s morgens of ’s avonds zal het er nog veel anders en mooier uitzien.

Nadat we een poos bezig zijn geweest zoeken we even wat schaduw om wat af te koelen en te drinken, daarna gaan we weer verder en dit herhaald zich een paar keer.

Uiteindelijk komen we op een plaats waar we weer af kunnen dalen en zoeken we de auto, die we inmiddels al voorbij zijn, weer op.

We hebben denk ik nog geen tiende deel van alle formaties gezien en nog geen  honderdste deel gefotografeerd, we nemen dan ook met gemengde gevoelens afscheid van Little Finland.

Langer blijven is onder deze omstandigheden niet verstandig en zeker niet gezond, de temperatuur is 110 F en het hele plateau ligt in de volle zon.

De terug weg gaat een stuk vlugger omdat we nu niet meer hoeven te zoeken.

Hier komen we vast en zeker nog wel eens terug.

Eenmaal terug op de campground eerst even iets kouds drinken in een koele camper en dan het zwembad in voor een verfrissende duik.

Vandaag gereden: 0 mile (met de camper)

Campground: St. George, een campground met voornamelijk vaste bewoners en enkele trekker en tentplekken.

Kosten cg: met full hook-up $ 30,25, voor een tent (zonder voorzieningen) $ 15,00

 

Dag 25 zaterdag 23 juni.

St. George via Snow Canyon SP naar Valley of Fire SP.

 

Vanmorgen eerst gezamenlijk ontbijt daarna gaan wij verder, Marjan en Jan blijven hier nog 1 nacht en reizen morgen naar Las Vegas.

Wij gaan naar eerst naar Snow Canyon SP, een State Park net ten noorden van St. George. Eerst nog even tanken, de zeer attente pomp bediende vraagt of ik de tank wil vol gooien, als ik dit bevestig geeft hij een pomp vrij zodat ik door kan tanken in plaats van na $ 50,00 opnieuw mijn creditkaart moet invoeren, zeer oplettend want de camper heeft een flinke dorst.

Door naar Snow Canyon SP, dit park is niet zo genoemd omdat er vaak sneeuw ligt (ligt er zelfs zelden) maar naar twee prominente pioniers Lorenzo en Erastus Snow, vroeger hete het Dixie Sate Park.

De toegangsprijs is $ 5,00 per voertuig.

Er loopt een vijf mile lange weg door van waaruit met 13 verschillende hikes kan maken van 0,5 tot 8 mile, van gemakkelijke wandeling tot zware hike.

Onder de hier levende dieren zitten 22 (zwaar) bedreigde soorten waaronder de desert tortoires (schildpad) en het Gila Monster.

We hebben er 1 korte hike gedaan en verder de verschillende viewpoints bezocht, we raken wat vermoeid door de verschillende zware hikes onder hoge temperaturen, en veel van de hikes hier gaan de mul zand.

 

 

 

 

Tegen de middag terug naar St. George daar nog wat boodschappen gedaan (het water en frisdrank is niet aan te slepen) en daarna via de I-15 zuid richting Nevada.

Nu gaat de klok wel een uur terug dus winnen we een uur, eenmaal in Nevada gaan we in Mesquite nog even van de weg af naar het visitorcenter daar kan men gebruik maken van een Wifi hotspot dit kan gratis voor de duur van een half uur.

Even een mailtje naar het thuisfront en een aantal dagen van het reisverslag online zetten.

 Weer verder over de I-15 en bij exit 93 naar de NV-169 via Overton naar Valley of Fire.

In Overton geeft de thermometer 108F, heet dus.

Gelijk doorgereden naar de campground voor een hike is het nu veel te warm.

Eenmaal op een plekje, de generator aan om de airco stroom te geven, als de zon ondergaat airco uit en ramen open niet dat het veel afkoelt maar het waait wel lekker door.

Terwijl we buiten een pinda zitten te knabbelen krijgen we bezoek van een squirrle, di eook wel zin in een pinda had.

 

 

 

Vandaag gereden: 120 mile

Getankt: St. George 58,165 gallon á $ 3,199

Campground: in het park tent en RV plekken geen hook-up (komt wel, men is een nieuw stuk aan het aanleggen met zo te zien in ieder geval stroom en water aansluiting) restroom met showers (hebben wel een opknapbeurt nodig maar wel schoon)

Kosten cg: $ 14,00 Dry camping (geen voorzieningen)

 

Dag 26 zondag 24 juni.

Valley of Fire naar Las Vegas.

 

Bij het opstaan gaf de thermometer al 37C aan dus was de beslissing om het wat de wandelingen aangaat rustig aan te doen vlug genomen.

In plaats van nog een hike te doen en dan via de I-15 naar Las Vegas te rijden wordt veranderd in wat mooie viewpoints bezoeken en dan via de Northshore Drive (NV-167) door Lake Mead NRA naar Las Vegas te rijden.

Na een bezoek aan White Domes, Rainbow Vista en Mouse’s Tank viewpoint stoppen we nog even bij het visitorcenter wat inmiddels ook open is.

 

 

 

Men vind hier enorm veel informatie over het park en de omgeving (dit is een van de beste visitorcenters) buiten is er een korte wandeling waarbij men de planten uit het park kan bij elkaar kan bekijken. Jammer dat ze om het geheel wat aantrekkelijker te maken er ook een aantal cactussen tussen gezet hebben die in Zuid-Amerika (Bolivia en Argentinië) thuishoren maar dat zien waarschijnlijk alleen een kenner.

Bij de East Entrance stoppen we nog even voor wat foto’s van Elephant Rock deze hadden we vorige keer gemist omdat we de verkeerde trail opgelopen waren en niet genoeg water bij ons hadden, is nu wel gelukt.

 

 

Daarna rijden we heel op het gemak over de Northshore Drive richting Henderson waar we de US-93/95 (Boulder Hyway) opdraaien daar ligt ook de campground aan maar dat is nog wel 14 mile over deze weg.

Voor de mensen die denken door de Northshore Drive te nemen veel van Lake Mead te zien spaar je de moeite want je zien het meer maar op een paar plaatsen en dan ook nog van grote afstand, als je het meer van dichtbij wil zien moet je een van de afslagen die naar de verschillende Marina’s gaan nemen en die helemaal afrijden vaak wel een mile of vijf.

Op de campground ingeschreven voor drie nachten en ons plekje opgezocht en de camper neergezet en als eerste de stroomkabel aangesloten voor de airco.

Ons huisje is zo verhit dat we bijna een uur verder zijn voordat het (naar een aangename temperatuur) is afgekoeld.

Rond half vijf komen Marjan en Jan binnen stappen, zij hebben zich inmiddels in hun hotel geïnstalleerd.

Rond half zeven rijden we naar Sam’s Town Casino waar we aanschuiven voor het all you can eat buffet, kosten $ 9,99 per persoon.

Na onze buikjes te hebben gevuld (vooral het dessert buffet is heerlijk) rijden we naar Fremontstreet die stond vorig jaar al op de planning maar is toen niet doorgegaan.

 

         

 

 

 

 

Na daar zo’n twee uur te hebben rondgekeken in de vele winkels en natuurlijk van de lichtshow in het (halfronde) dak te hebben genoten zoeken we de auto weer op.

Marjan en Jan komen uit de Mountian Timezone en missen een uur dat laat zich aan het eind van (voor hun) vijf inspannende weken goed voelen.

Terug op de campground eerst even douchen en dan (redelijk) opgefrist naar bed.

Naast de campground wordt begonnen met een nieuw gebouw, omdat het zondag is wordt daar niet gewerkt maar om 00:01am beginnen ze met een stuk of tien grote betonpomp kranen een vloer te storten dit is in de hele omgeving goed te horen, ondanks dat best goed geslapen.

Vandaag gereden: 78 mile.

Campground: Sam’s Town (Boulder Hwy) RV Park, mooie campground voor campers (ik geloof niet dat en in de omgeving van LV een campground is waar ook tenten op kunnen/mogen behalve Red Rock Canyon NCA maar die campground is ’s zomers gesloten in verband met de hoge temperatuur.

Kosten cg: met full hook-up $ 23,38 Met Goodsam korting Wifi tegen betaling.

 

Dag 27 maandag 25 juni.

Las Vegas (shopping)

 

Vanmorgen eens lekker uitgeslapen het was al tegen 9:00 voor we uit bed kwamen, vroeg uit bed had niet veel zin omdat de winkel in Las Vegas Outlet toch pas om 10:00 uur open gaan.

We zijn eerst naar de Las Vegas Outlet aan de zuidkant van Las Vegas gereden, daar hebben we onder andere een paar nieuwe (lichtgewicht) hike schoenen voor mij gekocht de oude ging de zool op verschillende plaatsen los dus die werden te gevaarlijk om bergen mee te beklimmen.

 

 

Daarna een bezoekje aan Fry’s gebracht een van de grootste electrawinkels hier.

Via de I-15 buitenom de strip naar de noordkant van de stad om daar de Premium Outlet te bezoeken, daar hebben we ook de lunch gehaald bij de Japanner in de Food court.

 

 

Op het gemak terug naar de campground en daar even de douche ingedoken om ons op te frissen.

Rond 5:45 pm met de camper naar Mandalay Bay voor de voorstelling van Mamma Mia, daar aangekomen de camper op het parkeerterrein van het conventie center gezet en naar binnen om de kaartjes op te halen.

Daarvoor moet men naar een bepaalt loket natuurlijk dwars door het hele casino om er zeker van te zijn dat je het hele casino te zien krijgt staat er bij dat loket een bordje dat deze (tijdelijk) gesloten is en dat je aan een loket aan de andere kant van het casino moet zijn.

Mooi op tijd toch de kaartjes gekregen, tien minuten later ging de zaal open en kon iedereen zijn plaats innemen.

Enorm genoten van twee uur ABBA liedjes met een daar omheen gebouwd verhaal, het geheel is goed te volgen ook voor degene die niet zo goed de Engelse taal beheersen, ik denk dat dit te maken heeft met het feit dat ook voor de schrijvers van het geheel het Engels niet hun moerstaal is.

 

 

 

Van de muziek wordt je warm maar van de airco steenkoud, deze blies net over het gedeelte waar wij zaten dus waren we blij dat er na een uur een kleine 15 minuten (plas)pauze was.

Al bij al een schitterende voorstelling.

Toen we naar buiten kwamen stonden Marjan en Jan ons op te wachten en zijn we met zijn vieren nog een klein uurtje op de strip wezen kijken.

 

 

 

Tegen half twaalf waren we terug bij de camper waarna we nog een 3 kwartier nodig hadden om weer op de campground te komen.

Vandaag gereden 56 mile, waarbij we de stad niet uitgeweest zijn.

Campground: Sam’s Town (Boulder Hwy) RV Park

Kosten cg: met full hook-up $ 23,38 Met Goodsam korting Wifi tegen betaling.

 

Dag 28 dinsdag 26 juni.

Las Vegas (campground)

 

Vandaag wordt een beetje saaie dag, we staan weer tegen negen uur op en lopen na het ontbijt naar de andere kant van de weg.

Recht tegenover de uitgang van de campground ligt de (een van de) ingang van de Wal*mart hier doen we nog wat boodschappen die mee naar Nederland gaan.

Na de middag beginnen rustig we aan het opruimen van de camper en inpakken (gedeeltelijk) van de koffers.

 

 

Tegen het eind van de middag komen Marjan en Jan nog even langs om afscheid te nemen ook zij gaan vanavond koffers pakken want ze vliegen morgen ochtend terug naar Nederland.

Nadat wij ze hebben uitgezwaaid gaan we een poosje afkoelen in het zwembad, de spa hebben we niet gebruikt daar dreven te veel bladeren in van de bomen rond het zwembad die door de hitte een deel van hun blad laten vallen en de spa ligt net onder een van die bomen.

’s Avonds naar het casino gelopen en daar de winkeltjes bekeken en weer heerlijk gegeten.

Daarna de koffers verder ingepakt, morgen ochtend de laatste spullen er in en ons huisje schoonmaken voordat we het helaas moeten inleveren., waarna we nog een nacht in het Flamingo Hotel zullen verblijven en nog een middag (als het niet te heet is vandaag 112F) en avond voor de strip hebben.

Het is een heerlijke manier van reizen, met zo’n camper wil ik wel een jaar door dit prachtige land reizen.

Vandaag gereden: 0 mile

Campground: Sam’s Town (Boulder Hwy) RV Park

Kosten cg: met full hook-up $ 23,38 Met Goodsam korting Wifi tegen betaling.

 

Dag 29 woensdag 27 juni

Las Vegas (strip)

 

Vanmorgen na twee dagen uitslapen weer om zeven uur opgestaan en van ons laatste ontbijt in de camper genoten.

De laatste spullen ingepakt en de camper verder schoongemaakt dit hoeft gelukkig alleen aan de binnenkant.

De tuinfakkels, stoeltjes en BBQ samen met een can water, die nog over was, naast de site gezet voor de liefhebber, mee naar huis nemen is geen optie omdat de koffers en reistassen toch al uitpuilen.

De zwart- en grijswatertank geleegd en gespoeld en de schoonwatertank gevuld.

Rond negen uur van de campground weggereden en via de NV- 582 richting Henderson  onderweg nog even getankt en zowaar hier konden we voor het eerst de reis onder de $ 3,00 per gallon tanken.

In Henderson nog even een paar nieuwe (deels nog in aanbouw) wijken bekeken, lees “verkeerde afslag genomen”de goede weg weer gevonden en om 10:15 am reden we het verhuurstation van El-Monte op.

Daar weg het erg druk met terugkomende en vertrekkende huurders, zo druk dat zelfs de General Manager aan het helpen was en die deed de terugkerende huurders.

Ook wij werden dus door hem geholpen en dat pakte niet verkeerd uit, ik had een aantal opmerkingen over de niet geheel nieuwe camper die we hadden meegekregen en begon die tijdens het naar de camper lopen al te melden, omdat hij die opmerkingen op moest schrijven en controleren natuurlijk had hij geen tijd voor een uitgebreide inspectie van de camper en zag dus de twee (kleine) sterren in het voorraam niet gezien.

Eenmaal terug in het kantoor zei hij dat hij het eens was met mijn opmerkingen en dat hij dit niet El-Monte waardig vond, dus stelde hij voor om twee huurdagen terug te betalen op mijn credit card, verder gaf hij ons zijn kaartje met het verzoek hem te bellen bij een volgende huur zodat hij er voor kon zorgen dat we dan een fabrieksnieuwe camper meekrijgen.

Uiteindelijk kregen we $ 266,00 terug + een nieuwe camper op de volgende reis.

Met dit soort service bouwt men een trouwe klantenkring op.

Rond 11:00 am ging de shuttlebus weg met de gasten die naar de verschillende hotels gebracht moesten worden (vandaar mogelijk die haast) en werden wij rond 12:00 uur afgezet bij het Flamingo hotel voor onze laatste nacht in Las Vegas.

We konden al wel inchecken maar de kamer was nog niet klaar, wel konden we de koffers kwijt (behalve de laptop daar nemen ze geen verantwoording voor), de officiële check in tijd is 4:00 pm.

Eerst maar wat gaan eten en rond 2:00 pm nog eens gevraagd naar de kamer nog niet jammer.

Een stukje strip gelopen (wat wordt zo’n laptoptas dan zwaar) en om 3:00 pm de eerste show van de fonteinen bij het Bellagio hotel meegepakt was wel mooi want ze beginnen de eerste show van de dag met het nationale volkslied.

Weer terug naar het hotel en nogmaals vragen voor de kamer, nee was nog niet klaar maar hij had wel een gelijke kamer een verdieping lager (of je nu op verdieping 19 of 20 zit maakt voor ons niet uit) dus sleutel(kaartje) in ontvangst genomen en naar boven naar de kamer.

Nou waren we groot ondertussen gewend met de camper maar dit was weer even anders.

Een woonkamer met breedbeeld TV en een ½ badkamer ( wc en wastafel) daarachter een slaapkamer met kings bed en ook hier een breedbeeld TV, daarnaast een badkamer met wc, (massage)douche en dubbele wastafels met daarboven een spiegelwand waar ook nog een (kleine) TV in was verwerkt (kan je naar de tv kijken terwijl je de bruine beer uitlaat J.

Jammer dat het maar voor 1 nacht is dit zou kunnen wennen.

Nadat we ons wat hebben opgefrist gaan we voor de laatste avond de strip op.

 

 

Terwijl we richting de Fashion Mall zien we net het laatste stukje van de 7:00 pm show bij Tresure Island, hopelijk kunnen we op de terugweg de show van 8:30 pm meepakken.

Na bij de Fashion Mall gegeten te hebben zijn we mooi op tijd (8:15) bij Tresure Island maar helaas door de harde wind word de show afgelast, dit is de derde keer dat we in Las Vegas zijn en elke keer ging deze show niet door als wij er stonden het mag schijnbaar niet zo zijn. 

 

 

 

Verder doorgelopen tot aan Bellagio en daar ruim een uur gestaan en verschillende (om de 15 minuten) shows gezien, ze hadden vandaag blijkbaar een Frank Sinatra avond want alle shows waren op zijn muziek mooi maar een beetje soft een meer up tempo nummer had best gemogen.

 

 

 

Terug naar het hotel en daar een verfrissende douche genomen en naar bed morgen is het vroeg dag.

Zo’n groot bed slaapt heerlijk maar je moet soms wel even zoeken waar je vrouw/man gebleven is, je zou kunnen verdwalen.

Vandaag gereden: 38 mile.

Getankt: Henderson 25,176 gallon á $ 2,979

Campground: geen, hotelkamer in Flamingo Hotel.

 

Dag 30 donderdag 28 juni.

Thuisreis.

 

De wekker loopt om 5:15 am al af, wassen laatste spullen inpakken en naar beneden, sleutels in de self checkout box doen en met een taxi naar het vliegveld, lekker spraakzame chauffeur die honderduit verteld en vraagt zo wordt de korte rit nog korter.

De rij bij de incheck balie is dat helaas niet, hierbij staan er natuurlijk ook weer probleemgevallen waardoor het niet echt opschiet, drie personen moeten omgeboekt worden en daarvoor hangt een van de baliemedewerkers zeker 3 kwartier aan de telefoon.

Verder staat er een dame met een heleboel vragen over het meenemen van een rolstoel over naar later in het gesprek blijkt 1 maand (waarvoor heb je dan internet vraag ik me af).

Na ongeveer 1 uur zijn we dan eindelijk aan de beurt en blijken de beide koffers te zwaar 6,5 en 7 lb, de reistassen zitten nog ruim onder het gewicht maar alles ompakken zien we niet zitten dus betalen we $ 50,00 ($ 25,00 per koffer).

De koffer gaan weer gewoon op de band achter de baliemedewerkers, andere jaren moesten we ze na het wegen en labelen zelf naar de TSA brengen.

Hoewel de security op Las Vegas er samen met die van Los Angeles om bekent staat tot de traagste van het land te behoren gaat het deze keer erg snel dus kunnen we nog even snel een ontbijtje maar vooral een kop koffie scoren.

 Het boarden begint keurig op tijd maar eer we de lucht in gaan zijn we 20 minuten te laat daardoor ook wat later op Atlanta geland.

Tijdens de landing zaten we in wat slecht weer waardoor het net leek of er wat snelheidsdrempel met een net te hoge snelheid genomen werden, gelukkig geen drinken meer op het tafeltje want dat had niet goed gekomen.

We hielde nog 2 uur over voor de overstap dus eerst met het treintje van de B terminal naar de E terminal en daar eerst even het rookhol opgezocht, behalve behoorlijk wat militairen zaten daar zo te horen ook veel Nederlanders.

Een laatste frappo gehaald bij de Starbuck en de gate opgezocht.

Op deze vlucht zitten we op rij 18 redelijk van voren dus mogen we als 1 van de eerste aan boord.

Hoewel iedereen op tijd aan boord is gaan we toch een kleine 3 kwartier te laat van de gate weg met nog een kleine file op de startbaan 1 uur te laat de lucht in.

Hiervan wordt een klein half uur terug gehaald en om 08:45 am (vrijdag 29 juni) landen we op Schiphol hierna moeten we nog bijna een kwartier rijden voor we om 9:00 am aan gate G8 staan.

De douane is zo gebeurt dus kunnen we om de koffers dat duurt wat langer en er komen weer 3 verschillende vluchten op 1 band dus enorme drukte.

De band naast ons heeft schijnbaar een risicovlucht want die is helemaal afgezet met douaneband en er loopt/staat ook een heleboel personeel, sommige mensen moeten te plaatsen hun koffers openen (ten overstaan van alle andere passagiers) en daarbij worden zelfs flessen met shampoo geopend en besnuffeld door de ambtenaren, we konden niet zien waar deze vlucht vandaan kwam maar aan de passagiers te zien mogelijk Suriname of een van de Antillen.

Eindelijk kwam er 1 tas en een kwartier later de twee koffers met vlak daar achter tas # 2.

Naar de uitgang (weer niet gecontroleerd) en daar stond Pascal ons al op te wachten eerst nog half Schiphol over naar de auto en naar huis.

We zaten nog maar net op de A-4 zuid of het begon te regenen ja hoor we zijn weer in Nederland toen we in Middelburg ook nog voor de brug moesten wachten wisten we dit helemaal zeker.

Bij het uitpakken bleek dat 1 van de reistassen was gecontroleerd er zat weer een briefje in maar alles was in orde.

Net als op de heenreis is er ook nu wel een aansteker in de handbagage niet opgemerkt.

Na vier heerlijke weken moeten we nu weer terug in het gareel zien te komen, Annie mag gelijk zaterdagavond weer gaan werken tot zondagmiddag en zelf moet ik maandag weer aan de slag.

Het weekend wordt benut om de planten in de kas te verzorgen, gelukkig hebben die door het mindere weer heel wat minder geleden dan vorig jaar toen het in Nederland erg warm was tijdens onze vakantie.

We hebben tijdens deze reis 3145 mile gereden en daarvoor hadden we 392,436 gallon benzine nodig die gemiddeld $ 3,285 per gallon koste, dat geeft een gemiddelde van 8,014 mile per gallon met een 34ft camper geen slecht resultaat, vorig jaar zaten we met een 29ft camper op 1:10,427.

Zoals bij veel vakantiegangers hebben we ook voor volgend jaar al weer plannen dus gaan we die de komende tijd een beetje uitwerken, een (mogelijke) route is er al.

 

 

 

 

 

 

 

» Home

» Over ons

» Route 2012

» Reisverslag 1999

» Reisverslag 2001

» Reisverslag 2003

» Reisverslag 2004

» Reisverslag 2005

» Reisverslag 2006

» Reisverslag 2007

» Reisverslag 2008-1

» Reisverslag 2008-2

» Reisverslag 2009

» Reisverslag 2010

» Reisverslag 2011

» Reisverslag 2012

» Washington DC

» Washington DC 2012

» Las Vegas

» Miami/Cruise