Lorem ipsum

Lorem ipsum »

Lorem ipsum dolor sit amet, sed a a consectetuer adipiscing elit, do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua.

Reisverslag 2006

 

In 4 Weken met de camper van San Francisco naar Las Vegas via de staten CA, OR, WA, ID, MT, WY, UTen NV.

Dit wordt onze zevende reis naar Amerika en onze vijfde camper reis, met de voorbereiding zijn we na onze New York City trip in september 2005 begonnen.
Na een offerte aanvraag bij verschillende reisbureaus te hebben gedaan kwam deze keer Tioga Tours als meest gunstige uit de bus, begin oktober waren vluchten en camper dan ook al besproken.
Deze keer vliegen we met United Airlines naar San Francisco met een tussenlanding in Chicago, de terugvlucht is vanuit Las Vegas met een tussenlanding in Washington DC.
De camper komt weer van El-Monte. We hebben weer voor een Padpack pick-up gekozen zodat we vroeg op pad kunnen.
Ook nu hebben we voor wat meer luxe gekozen en een 29 feet met slaapkamer achterin gehuurd.
De route heb ik weer vastgesteld met behulp van de Rand McNally roadatlas en later nog wat verder uitgewerkt nadat we tijdens een meeting van het AllesAmerika forum een versie van Streets & Trips 2005 over konden nemen.
Ook voor deze reis hebben we weer veel tips gekregen via het allesamerika forum waar de forumleden met tips en ideeën komen als je de geplande route bekent maakt, hierdoor kan je op plaatsen uitkomen waar je zelf niet aan zou denken.
De campgrounds zijn uitgezocht in de campground directory van Trailer Live  hierbij hebben we zoveel mogelijk gekeken of deze campgrounds ook aangesloten zijn bij de Good Sam Club, omdat dit campgrounds zijn met een goede beoordeling en we daar als lid 10% korting krijgen.
We hebben er voor gekozen om deze keer begin juni te vertrekken omdat we het noordwesten gaan bezoeken en er daar in verschillende parken wegen gesloten zijn gedurende de winter en pas eind mei of nog later open gaan.
De site van de Nationale Parken wordt dan ook tot vlak voor vertrek in de gaten gehouden om te kijken of de parken die in de route zitten al open zijn, zodat we eventueel een andere route kunnen kiezen.

Dag 1 woensdag 7 juni 2006 Biggekerke – Chicago – San Francisco

Na een korte nacht vanmorgen om 5:00 uur opgestaan, om 5:30 uur zijn we thuis weggereden om in Middelburg onze zoon op te halen, hij zal ons naar Schiphol brengen en kan dan de komende vier weken de auto gebruiken.
Ondanks behoorlijk wat files bij Rotterdam en Delft waren we om 8:10 uur op Schiphol, daar gelijk naar de balie van United Airline, hier was het nog niet druk, er stond maar 1 echtpaar voor ons.
Dit was weer net genoeg voor de security om een koffer te willen controleren deze keer was Annie het haasje, geen verboden spullen in de koffer dus konden we inchecken.
De dame achter de balie bood ons een upgrate naar economyplus aan voor € 71,00 p/p dit hebben we voor de eerste vlucht gedaan, op de tweede vlucht kon het ook maar konden we niet bij elkaar zitten dat was niet naar ons zin dus niet gedaan.
Dat beide koffers te zwaar waren werd niets van gezegd.
Om 11:05 uur werd het vliegtuig achteruit geduwd keurig op tijd dus om 11:20 kwamen de wielen los van de grond en om 12:55 landen we op Chicago.
Rustige vlucht gehad met gedeeltelijk mooi zicht, Groenland was nog helemaal wit.
Na een paar "mile" lopen kwamen we bij immigration, het flink doorstappen werd beloond want we waren zo aan de buurt, en deze keer ging alles van een leien dakje.
Naar de bagageclaim voor de koffers, we waren zo vlug dat er nog geen koffers op de band lagen.
De eerste koffer kwam vrij vlug maar nummer twee zat schijnbaar wat dieper in het ruim.
Tussen alle mensen door liep een jonge dame van customs met een hondje, die had nog flink haar werk want voordat wij naar het customs loket liepen had ze al twee pastic tassen vol fruit verzameld.
Met de trein naar terminal 1 voor de volgende vlucht, bij terminal 1 nog even naar buiten voor een shot nicotine en toen kwamen we in onze eerste rij van deze vakantie.
Voor we door de security waren duurde toch wel een half uur wat een drukte zeg.
Naar de gate gelopen en onderweg nog een paar bakjes fruit en wat te drinken gekocht.
Ook bij de gate was het enorm druk, er stonden schijnbaar 100 personen op standby voor de vlucht naar San Francisco dus dat werd een volle vlucht.
Ondanks de drukte gingen de deuren op tijd dicht, een kleine file op de startbaan zorgde voor 15 mintuten vertraging.
De tweede vlucht was soms wat hobbelig er zat wat slecht weer onder weg, jammer genoeg ook veel bewolking dus niet zoveel kunnen zien.
In de Rockys zagen we redelijk veel sneeuw, ook in Utah lag nog sneeuw, we vlogen iets ten zuiden van Salt Lake City en daar was het bovenin nog wit.
Ook de Sierra Nevada was nog wit, de aanvliegroute liep over Yosemite NP, wij zaten aan de rechterkant van het vliegtuig en ik kon het Hetch Hetchy zien liggen, als je dan richting het noorden keek zag je verschillende hoge stukken die nog helemaal wit waren, denk dat Lassen Volcanic NP er daar 1 van was.
Om 17:30 uur landen we op SFO weer keurig op tijd dus, hier geen Immigration of Customs meer dus zo naar de bagageclaim voor de koffers, die kwamen redelijk vlug.
Naar buiten en op zoek naar de shutllebus voor het hotel.
Om 18:30 waren we ingecheckt in het Clarion San Francisco Airport Hotel, 401 E Milbrae Ave., San Francisco.Dit hotel is gekozen omdat het Travellodge Hotel waar we eerst naar toe zouden gaan geen PAD-pickup van El-Monte kent, dit was door Tioga Tours in een paar minuten tijd geregeld toen dit probleem een paar weken voordien zich voordeed.

Dag 2 donderdag 8 juni 2006 Dublin - Caspar

Na een goed nachtrust om 6:00 am opgestaan en nog even het reisverslag bijgewerkt zodat we dat kunnen uploaden als we een wifi verbinding hebben.
Om 6:55 gingen we naar beneden, toen we bij de receptie kwamen stond de bus van El-Monte al voor de deur, er zaten al 2 mensen in en daarna moesten we in Downtown San Francisco nog 2 mensen oppikken.
Om 8:15 waren we al op het verhuurstation, daar de papierwinkel afgehandeld en daarna naar buiten om ons huisje te bekijken.
We kregen voor het tweede jaar achter elkaar een splinternieuwe camper mee, met een Tioga opbouw van Fleedwood, er staan 3813 mile op de teller waar ze die gemaakt hebben weet ik niet want de banden zijn zo nieuw dat de plakker nog op het loopvlak zitten hij ruikt nog naar de fabriek.
Om 8:45 reden we het terrein van El-Monte af om eerst boodschappen te gaan doen, op nog geen mile afstand zit aan Dublin Blvd een Safeway dus dat is vlug gevonden, de klantenkaart levert gelijk alweer $ 31 korting op.
Nog even de andere kant op naar Owens Drive want daar zit een Wal*mart volgens de plattegrond die we meekregen van El-Monte, het was maar een kleintje maar goed genoeg om een paar campingstoeltjes te scoren hier waren we $ 20,60 inclusief tax voor kwijt, terwijl huren $ 24,00 + tax kost en ze zitten nog veel beter ook.
Ondertussen is het toch alweer 11:30 en dus tijd om een beetje mijlen te gaan maken.
De oorspronkelijke route hebben we thuis al veranderd omdat zowel Lassen Volcanic NP als Crater Lake NP nog dicht zijn van wegen sneeuw op de wegen.
We trekken de eerste dagen langs de kust naar het noorden dus nemen eerst de I-680 noord naar de CA-4 west en dan een stukje I-80 west en US-101 zuid om dan de CA-1 noord op te draaien voor de rest van de dag.

 

 

 

 

Dit stuk van de beroemde Hyway 1 is heel wat smaller en bochtiger dan het stuk van San Francisco naar Los Angeles dus snel gaat het niet.
Wel is het een schitterende route maar je moet er de tijd voor hebben.
Het was de bedoeling om naar Van Damme State Park te rijden voor de overnachting mede omdat dit State Park een wifi mogelijkheid zou hebben, die was er dus niet en $ 25,00 voor een kleine erg ongelijke plek zonder hookup was wat veel, op Russian Gulch SP waren we niet welkom (de camper is te groot max 24 feet) dus zijn we door gereden naar Caspar Beach RV Park hier vonden we een geschikte plek voor de nacht.
Ondertussen was het al wel 7:00 pm dus weer een redelijk lange dag.
Na de camper op zijn plek gezet te hebben de hookups aangesloten en de camper ingericht.
Campground: Caspar Beach RV Park, kosten $ 35,00 met hookup.
Vandaag gereden 241 mile.

 

Dag 3 vrijdag 9 juni 2006 Caspar – Redwood NP- Crescent City

Om 7:00 uur waren we uit bed, eerst op het gemak van het ontbijt genoten, daarna even naar de receptie van de campground om te betalen toen we gisteravond aan kwamen was dit al gesloten maar volgens de klusjesman die er nog rondliep konden we een plek uitzoeken en later betalen, de dame achter de balie wist dan ook al waar we gestaan hadden.
Iets na 8:00 uur zijn we gaan rijden, na een kwartiertje waren we al in Fort Bragg veel te vroeg voor de antieke trein die daar rijdt natuurlijk dus zijn we maar doorgereden want de route van vandaag zal weer niet snel gaan.
Het eerste stuk was nog over de CA-1 voor deze 53 mile hadden we het grootste deel van de morgen nodig veel bochten en klimmen en dalen met snelheden tussen de 15 en 25 mile per uur schiet niet echt op maar het is wel een schitterende route.
Het eerste stuk ging nog langs de kust waarbij men soms langs het strand rijdt, nog een stop gemaakt voor een korte strandwandeling maar, omdat er op dat stuk strand geen getijde poelen was er niet veel te zien behalve veel aangespoelde bomen.

 

 

Daarna gingen we het bos in hier stonden ook al de eerste Redwoods maar nog niet van die hele grote.
Bij Leggett komt de CA-1 op de US-101 maar ook die is het eerste stuk nog smal, wel wat minder scherpe bochten en steile klimmen dus gaat de snelheid iets omhoog maar met een gemiddelde van 40 mile per uur houdt het ook hier wel op.
Dus als men van plan is deze route met een camper te rijden plan er dan voldoende tijd voor in.
Vlak voor Orick het Kuchel Visitor Center bezocht, dit is een visitor center voor het Redwood NP en de verschillende SP’s die er tussen liggen.
Bij Elk Meadow de US-101 verlaten om via de Newton B. Drury Scenic Parkway door Redwood NP te rijden, men kan ook de US-101 blijven volgen maar daar vind men niet de echt grote bomen.

                            

 

Bijkomend voordeel is dat deze route ook nog korter is dat spaart weer brandstof want die is wel erg duur in deze hoek van California.
Nog een stop gemaakt om te proberen een paar van die grote bomen te fotografen valt niet mee ze passen niet op een foto of men moet ver weg gaan staan.
Hierna doorgereden naar Crescent City waar we om 5:00 pm op de campground waren, hier een plek vastgelegt en daarna nog even wezen winkelen bij de Wal*mart en de Dollar Tree waar Annie nog wat scrapboek spullen gekocht heeft.
Bij het tanken vroeg de automaat om de postcode, eerst een 0 en dan de 4 cijfers van je eigen Nederlandse postcode werkt dus gewoon ik kan zo tanken de pomp sloeg na $ 75,00 wel af maar met nogmaals je pas insteken kan je gewoon verder tanken.
Getankt: Eureka 31,737 gallon á $ 3,459.
Campground: Village Camper Inn RV Park, kosten $ 20,25 met Goodsam korting en full hookup.
Vandaag gereden 232 mile.

Dag 4 zaterdag 10 juni 2006 Crescent City – Oregon Caves NM – Eugene

Vanmorgen waren we om 6:00 uur al wakker hierdoor reden we om 7:20 al van de campground weg en waren we om 7:40 al aan onze eerste wandeling bezig, toch waren we niet de eerste op deze trail er liepen al twee personen.
De Simpson-Reed Nature Trail een wandeling van ¾ mile waar 1 uur voor staat maar die heb je niet nodig.

 

 

 

 

Hierna doorgereden over de US-199 oost naar Cavens Junction, hier beven het bezoekers centrum bezocht en door gereden naar Oregon Cavens NM.
Een 20 mile lange weg met weer veel bochten RV boven 30 ft en Trailers worden afgeraden deze weg te rijden.
Om 10:00 waren we boven en konden we nog net aansluiten bij de tour door de cave, men mag hier alleen met een ranger meelopen de cave alleen bezoeken is niet toegestaan.
Als de groep binnen is gaat het hek dan ook op slot.
Men mag geen rugzak, wandelstok of statief meenemen, ook eten, drinken, roken en kauwgom zijn verboden.
Verschillende doorgangen zijn zo laag dat men er ook niet met een rugzak om door zou kunnen ook is het soms erg smal, het is allemaal heel klein zodat een grote groep niet zou gaan 10 personen is het maximale per groep.
Het is wel een heel mooie cave met prachtige stalagmieten en stalactieten die soms een zuil vormen.
De hele tour duurt 1,5 uur en is redelijk zwaar, men moet onder andere 500 treden op en af.
In een deel van de cave mocht men niet met flits fotograferen omdat daar vleermuizen zitten.
Behoorlijk wat kruipdoor sluipdoor werk dus maar zeer zeker de moeite waard.

 

 

Terug gereden naar de US-199 en de weer verder gevolgd naar Grand Pass, hier nog een paar boodschappen gedaan en even WIFI geprobeerd er was wel verbinding maar die wat te zwak om wat mee te kunnen doen.
Ook de telefoon had eindelijk weer een netwerk dus even naar huis en naar Marjan een SMSje gestuurd.
Omdat het nog vroeg in de middag was besloten om nog een stuk door te rijden zodat de route van morgen een stuk korter wordt, nog zo’n 140 mile van de route voor morgen gereden.
Onderweg nog even getankt nu vroeg de pomp om een bedrag wat men wilden tanken.
Doorgereden tot Cobrug OR.
Vanaf Grand Pass ging het over de I-5 noord dus, dat is de cruise control vastzetten op 55 M/U en reizen maar. Op de campground konden we eindelijk eens met WIFI werken dus het reisverslag bijgewerkt een paar mailtjes naar het thuisfront gestuurd en via skype nog even contact gehad met Roland van het allesamerika forum die op dit moment in New Mexico zit.
Getankt: Wolfe Creek, 23,742 gallon á $ 3,159
Campground: Eugene Kamping World RV Park, kosten $ 23,72 met Goodsam korting en full hookup.
Vandaag gereden 267 mile.

Dag 5 zondag 11 juni 2006 Eugene – Mt. St. Helens – Seaquest SP

Gisteravond nog even via skype met Annie haar moeder en een tante van mij gebeld, omdat beide geen computer hebben gewoon op het vaste telefoonnummer kosten voor 9 minuten bellen € 0,15.
Vanmorgen waren we om 6:10 uur uit bed,op het gemak ontbeten en daarna nog even via skype met Annie haar zus gesproken.
Om 7:30 van de campground weggereden en via de I-5 naar het noorden gereden, onderweg in een superstore nog wat scrapboek spullen gekocht.
Weer verder over de I-5 zagen we op een gegeven moment Mount St. Helens met een pluim er boven.

Bij Kelso even van de weg af om het informatie centrum van Mount St. Helens te bezoeken, volgens de dame daar was er afgelopen vrijdag weer een beving van 3.4 geweest en was daarbij een groot stuk van de ijsklomp losgeraakt en in de krater gevallen daardoor was er nu een witte stoompluim zichtbaar, vandaag voor het eerst omdat de berg tot vandaag in de wolken had gezeten, dit pikken we dus weer mooi mee.
Doorgereden naar Castle Rock, en hier de WA-504 opgedraaid en deze naar het einde gereden om Mount St. Helens te bezoeken.
Op het parkeerterrein van het Johnston Ridge Observatory de lunch gebruikt. Daarna het Observatory bezocht gelijk de Nationale Park Pass opgewaardeerd naar een Golden Eagle Pass zodat we nu in alle Nationale parken en monumenten kunnen waar de NP Pass niet geldig is.
Hierna naar buiten om Mount St. Helens van dichtbij te bekijken de nieuwe cones waren heel goed te zien ook zagen we op verschillende plekken rook en stoom uit die cones opstijgen.
Jammer genoeg hing er achter de berg wat bewolking waardoor de rookpluim niet zo mooi afstak tegen de achtergrond.

Van wegen de verhoogde activiteit van de vulkaan waren veel trails gesloten zodat we niet dichterbij konden komen.
Volgens het krantje zit de berg rond de 200 dagen per jaar in de wolken dus hebben we hier geluk gehad zeker als je hoort dat hij de week hiervoor ook in de wolken zat.
Op de terugweg hebben we nog Coldwater Lake, het Coldwater Visitor Center, het Forest Learning Center en Hoffstadt Bluffs bezocht, op elk van deze plaatsen wordt weer en ander aspect van de uitbarsting van 1980 belicht dus was het weer een leerzame middag.
Rond 5:30 pm waren we in Seaquest State Park waar we willen overnachten.
Getankt: Kid Valley, 23,969 gallon á 3,129 pomp stop weer na $ 75,00.
Campground: Seaquest State Park, kosten $ 22,00 met water en stroom.
Vandaag gereden: 263 mile.

Dag 6 maandag 12 juni 2006 Seaquest SP– Lake Quinault

Vanmorgen om 7:00 uur opgestaan, het is vandaag bewolkt dus zal Mt. St. Helens waarschijnlijk in de wolken zitten.
Om 8:10 reden we van de campground weg eerst nog een stukje WA-504 west en dan de I-5 zuid naar Kelso daar de afslag naar de WA-4 west genomen en deze gevolgd tot de junction met de US-101.
Net buiten Kelso begon het wat te spetteren, later op de morgen werd het zelfs echt flink regen het is te merken dat we naar Olympic NP rijden daar regent het schijnbaar erg veel.
Na Aberdeen geen regen meer gehad.
In Aberdeen eerst een postkantoor gezocht en gelijk alle postzegels voor de rest van de vakantie gekocht, hebben we daar geen omkijken meer naar.
Daarna nog even om boodschappen en de tank volgooien, tussen Aberdeen en Port Angeles zitten niet zo veel mogelijkheden en die zullen ook wel duur zijn.
Een Safeway was vlug gevonden via Streets & Trips, deze had ook een gasstation en met een Safeway Card kreeg je daar $ 0.03 korting, bij de pomp bleek dat je nog meer korting krijgt als je net boodschappen gedaan hebt dit kan oplopen tot $ 0,10 per gallon als je voor $ 50,00 boodschappen hebt gedaan.
Wij kregen dus $ 0,06 korting helaas hield ook deze pomp op na $ 75,00 dus nogmaals de kaart er in want ik wil de tank vol hebben voor de komende dagen, nu kreeg ik maar $ 0,03 korting.
Door gereden naar de zuidkant van Lake Quinault, dit gedeelte wordt beheerd door het National Forest, de noordkant van het meer is National Park.
Bij het Visitor Center informatie gehaald ze hadden gelukkig ook wat informatie voor het NP.
De campgrounds zijn voor ons te klein ze kunnen maximaal 20 ft hebben gelukkig is er een private een stukje verder dus daar een plek vastgelegd.
Bij de campground beginnen ook een paar trails dus de camper gelijk maar op zijn plek gezet.
Daarna eerst de grootste Sitka spruce tree (een soort naaldboom) ter wereld bekeken, daar kon je bijna op de knieën naar toe want hij was vanaf de campground bereikbaar en staat daar 20 meter buiten.

Nog een paar aansluitende trails gelopen om een idee te krijgen van het regenwoud, erg indrukwekkend allemaal.
Een dode boom staand of omgevallen wordt weer bewoond door honderden andere planten, zelfs bomen groeien er weer op.
Mos in lagen van wel 5 centimeter dik begroeien bomen en struiken aan de noordkant, de zuidkant is meestal onbegroeid of heel licht.
Een naaldboom soort van 30 tot 50 meter hoog en tot 1 meter in doorsnee laat (dennen) appeltjes vallen van nog geen centimeter groot.

De temperatuur lag rond de 27 graden en met de hoge vochtigheid in het bos voelde dat erg drukkend aan.
Om de terugweg naar de campground kwam de zon nog tevoorschijn dus de stoelen nog even buiten gezet maar een opkomende wind deed het toch flink afkoelen.

Vanavond begon het rond 8:30 licht te regenen, hopelijk is het morgen weer droog.
Getankt: Aberdeen, 24,679 gallon á $ 3,039 en 15,376 gallon á $ 3,069
Campground: Rain Forest Resort, kosten $ 23,93 met water en stroom
Vandaag gereden 179 mile.

Dag 7 dinsdag 13 juni 2006  Lake Quinault – Olympic NP - Forks

Vanmorgen was het weer droog, het heeft tot tegen 12:00 uur vannacht geregend.
7:00 uur uit bed en 8:00 uur gaan rijden, rond 8:45 waren we bij het Kalaloch Information Station en dat gaat dus om 9:00 uur pas open.
Doorgereden naar Beach 4 en daar naar het strand gelopen dat gaat nog flink naar beneden dus het laat zich raden wat het daarna doet.
Het laatste stukje is een trap en dan stap ge op zeer grof los zand eigenlijk is het fijn grind dat loopt niet lekker dus vlug het harde en ook fijner zand dat loopt wel lekker.
Er komt naast de trap ook een waterloopje het strand op maar dit bereikt de ocean niet het verdwijnt in het zand.
Dat water moet toch ergens blijven zou je denken en dat doet het ook ontdekte Annie al vlug, het loopt dus ondergronds richting ocean en veroorzaakt een stukje verder een soort drijfzand waar ze dus tot haar enkel inzakte.
Gelukkig is het laag water dus konden we een heleboel getijde poelen bekijken, schitterende Anemone en kleurige Zeesterren kunnen fotograferen.

Op dit vroege uur liepen er al best veel mensen op het strand, je moet wel want bij hoogwater is er geen strand en wordt het levensgevaarlijk om hier te verblijven.
Alles is ook voorbereid op een eventuele tsunami , er staan overal borden met waarschuwingen en vluchtroutes.
Hierna een Big Cedar Tree bekeken, deze is volgens mij dood en er groeien een paar nieuwe in/op wel heel bijzonder.

                  

Nu was Ruby Beach aan de beurt, op hier op te komen moet men over een hele partij drijfhout klimmen er zitten hele grote bomen tussen van wel een meter in doorsnee, hier bestond het hogere stuk strand uit vlakke stukken grind van wel 10 centimeter hoe meer je naar het water kwam hoe fijner dit grind werd.
Ook hier nog wat Anemone en Zeestekker gevonden maar niet zoveel, om daarbij te komen moesten we naar een ander stuk strand door een riviertje wat enkel diep was.

Hierna zijn we naar het Hoh Rain Forest gereden, vanaf de US-101 is dat nog 18,5 mile over de Upper Hoh Road.
Eerst het Visitor Center bezocht en toen voor het eten nog de Hall of the Mosses Trail gelopen deze is ¾ mile lang maar gaat wel redelijk naar boven, een prachtige wandeling door een heel oud stuk regenwoud hier hangen mossen aan de bomen en vooral aan de takken van wel een meter lang.
Ook is prachtig om te zien hoe een oude gevallen reus weer wodrt gebruikt door zijn nakomelingen om op te groeien, de zaden kiemen in de humus en het mos op de gevallen stam en gebruiken de verterende stam als voeding als de oude stam helemaal verteerd is lijkt het niet of zijn nakomelingen op luchtwortels staan, ze staan dan ook nog keurig op een rij zodat je mooi kan zien waar de oude stam gelegen heeft.

 

Na het eten nog de Spruce Nature Trail gelopen 1 ¼ mile lang maar niet zo zwaar, hij is veel vlakker, hier loop je door een jonger stuk regenwoud wat ook minder stabiel is om dat het lager ligt en kort aan de rivier die door zijn loop te verleggen soms weer een stuk weg spoeld.

Een vermoeiende maar heel mooie dag.
Doorgereden naar Forks voor de campground deze heeft WIFI dus kunnen er weer een paar dagen on-line.
Campground: Forks 101 RV Park, kosten $ 29,70 met Goodsam korting en full hook-up Vandaag gereden: 106 mile.

Dag 8 woensdag 14 juni 2006 Forks- Cape Flattery- Sekiu

Gisteravond nog even via skype contact gehad met Marjan (Hekkie) van het AA-forum zij reist met haar man voor het eerst met een camper door Amerika en zitten nu in Moab waar het bloedheet is boven de 100 F.
Vanmorgen weer om 7:00 uur uit bed, om 8:00 uit nog even contact gehad met Pascal die rond deze tijd (17:00 NL) thuis komt van zijn werk, daar heeft het heel de dag geregend.
Om 8:30 gaan rijden, een stukje US-101 noord en dan de WA-110 west en dan Mora Road west we gaan op aanraden van de campground eigenaar eerst naar Rialto Beach.
Onderweg hadden we regen maar eenmaal bij het strand was het droog, dit zullen we vandaag nog verschillende keren hebben, de weergoden zijn ons dus gunstig gezind.
Rialto Beach ligt aan de noordkant van de monding van de Quillayute Rivier wat weer een samenvoeging is van de Bogachiel rivier, de Calawah rivier en de Sol Duc Rivier.
Het is een vrij steil strand zonder getijde poelen wel ligt er veel driftwood waarvan sommige stammen wel 6 feet ( 1,80 meter) in doorsnee zijn, voor het strand liggen verschillende eilandjes die voor een deel met laag water te voet bereikbaar zijn.
Een mooi stuk kust ook weer onderdeel van Olympic NP.

Terug naar de junction met de WA-110 en deze weer west op naar La Push een dorpje aan de zuidkant van de rivier, dit is een reservaat van de Quilente Indians en is omringd door Olympic NP, van hieruit kan men de eilanden van de andere kant bekijken.
Terug naar de US-101 noord dan de WA-113 noord en de WA-112 west naar Neah Bay, het meer noordwestelijke deel van de USA.
Hier willen we de trail naar Cape Flattery lopen, ook dit deel is weer Indian Reservaat en wel van de Makah Indian.
Als men dit gebied wil bezoeken moet men een Makah Recreational Permit hebben deze kost $ 7,00 en is op verschillende plekken in Neah Bay te koop.
Het is even opletten voor de verwijsborden naar de Cape, het laatste stuk van 4 mile is een gravelroad maar goed berijdbaar.
Aan het begin van de trail is een klein parkeerterrein met een pit-toilet de trail zelf is 0,5 mile one-way en gaat gedeeltelijk over een plankier,even opletten bij nat weer kan het glad zijn.
De heen weg gaat naar beneden, terug moet men dus omhoog maar echt moeilijk is dat niet, wij zijn in 1 keer zonder rusten terug omhoog gelopen.
Aan het eind zijn 4 viewpoints met schitterende uitzichten op de Ocean, verschillende getijde grotten en Tatoosh Island waar een heel mooie vuurtoren opstaat.

We zagen een paar zeeotters in het kelp drijven en er zwommen ook een paar zeeleeuwen langs, walvissen hebben we helaas niet gezien maar dat is van hieruit wel mogelijk waarschijnlijk bij helder weer, nu was het bewolkt en nevelig.
Weer terug over de WA-112 oost, een smalle bochtige weg waar de snelheid niet veel boven de 30 M/U komt, men heeft vanaf deze weg prachtige uitzichten op de Strait of Juan de Fuca (de zeearm tussen Amerika en Vancouver Island)
Ook Vancouver Island is goed zichtbaar, vandaag helaas alleen de onderkant vanwege de laag hangende bewolking.
Op verschillende stukken van de weg rijdt men zo’n beetje op zeeniveau, er zijn verschillende turn-outs vanwaar men zo het strand op kan lopen, hier zijn dat voornamelijk grote keien die ook nog spekglad zijn van het zeewier en de kelp die er op groeit.
De Hoko-Ozette Road genomen naar Lake Ozette ook weer een onderdeel van Olympic NP.
Hier starten verschillende langere trails die weer op het strand uitkomen, wij wilden alleen het meer maar bekijken dat veel een beetje tegen.

Het meer is maar op een paar plaatsen bereikbaar en het zicht wordt ontnomen door hoog riet of dicht bos, ook de bewolking en de nevel boven het meer maakte het er niet mooier op dus als men niet voor de trails naar het strand gaat kan men zich deze rit besparen.
Terug naar de WA-112 en weer een paar mile oost tot het plaatsje Sekiu waar we willen slapen, Coho Resort heet het hier, erg Resort achtig ziet het er niet uit, de campground is een groot grasveld met hook-ups maar het uitzicht is schitterend.
We staan tegenaan de Strait of Juan de Fuca op de eerste rij en hebben de camper zo neergezet dat we vol zicht hebben op Vancouver Island.
Aan de overkant van de weg ligt een klein sportvissers haventje wat beschermd wordt met een strekdam en vanavond landen daar recht tegenover ons plekje op 200 meter afstand 2 Bald Eagle’s die daar wel een uur gezeten hebben, voor foto’s was het nog redelijk ver weg maar ik heb er toch een aantal gemaakt.

Hopelijk is het morgenochtend helder zodat we Vancouver Island eens goed kunnen zien, het is hier trouwens best druk met in en uitgaand scheepsverkeer.
Campground: Coho Resort, kosten $ 19,49 met water en stroom hook-up.
Vandaag gereden, 167 mile.

 

Dag 9 donderdag 15 juni 2006 Sekiu- Olympic NP – Port Angeles

Vanmorgen was het helaas net zo nevelig als gister dus was er van Vancouver Island niet zoveel te zien.
Na het ontbijt zijn we vertrokken richting de Sol Duc Falls, ook weer een onderdeel van Olympic NP.
We rijden dus de WA-112 oost weer verder daarna de WA-113 zuid en op de junction met de US-101 gaan we noord richting Port Angeles, de afslag naar Sol Duc staat van te voren aangegeven maar licht precies in een bocht dat is toch nog even remmen en mennen om daarin te rijden, gelukkig ligt op dit stuk van de US-101 de maximum snelhied maar op 30 mile.
Vanaf de US-101 naar Sol Duc Falls is 12,5 mile, vlak voor de waterval heb je ook nog Sol Duc Hotspring met 2 warmwater en 1 gewoon zwembad als men hier gebruik van wil maken kost dat $ 7,00 p/p er naast ligt een resort met voor de liefhebbers kamerprijzen tot $ 139 p/n.
De trail naar de waterval is 0,8 mile one-way en gaat een klein beetje op en neer, hoewel bedekt met gravel is het plaatselijk behoorlijk vochtig en men moet uitkijken voor plotseling overstekende boomwortels.
Op een gegeven moment ziet men aan de linkerkant een stoom(pje) naar beneden zou dat de waterval zijn als men niet beter weet zou men daar vanuit kunnen gaan met de gedachte dat hij misschien wat weinig water geeft op dit moment.

 

 

Gelukkig had ik al foto’s gezien en wist dus zeker dat dit het niet kon zijn, nog een stuk doorlopen dus maar en dan hoor je op een gegeven moment dat er ergens veel water naar beneden komt, zien doe je het niet want je loopt constant in het bos.
Je ziet de waterval pas als je op de brug er vlak voor komt, erg hoog is hij niet ik denk een meter of 10 maar er komt wel een hele plens water naar beneden.
Aan de bovenloop zit er eerst een cascade en dan komt de waterval zelf met vier vallen naast elkaar naar beneden 1 grote en 3 kleinere er naast.
Vanaf de brug was hij vandaag goed te fotograferen zonder nat te worden, in de wind is iets anders en men krijgt een douche.
Jammer dat een grote boomstam het zicht voor een deel wegneemt maar dat is de natuur en die wil men in een NP zo laten.
Vanaf het eerste viewpoint ging het dus eigenlijk niet door de enorme hoeveelheid stuifwater, toch vlug een paar foto’s gemaakt en daarna de lens goed droog gemaakt.

 

Vanaf de ander twee viewpoints kon men weer goed naar de waterval kijken.
Op het gemak terug naar de camper en terug gereden naar de US-101 deze weer noord op naar de volgende waterval.

 

 

De route loopt langs Lake Crescent, dat is een hele plas water waar men vanaf de weg ook goed zicht op heeft, jammer dat het zo nevelig is echt mooie foto’s kunnen we hier niet maken.
Bij het Storm King Information Station is een boat launch mogelijkheid als men het meer opwilt hier begint ook de trail naar de Marymere Falls.
We komen rond 12:00 uur aan en kijken even hoe ver het is 1,5 mile waar 1,5 uur voor gerekend wordt, eerst maar even eten dan anders wordt dat weer laat.
Daarna de trail gaan lopen, deze is vlak op de laatste paar honderd meter na dan gaat het flink naar boven.
Voordat men naar boven gaat moet men eerst over twee bruggentjes die bestaan uit niets meer dan een flinke boomstam, deze is wel vlak gemaakt en op de eerste liggen rubber matten op uitglijden te voorkomen ook zitten er aan beide bruggen twee leuningen omdat het brugdek dus een boomstam is zit er wel wat vering in als men er overheen loopt.
Na de bruggen gaat het dus naar boven redelijk steil en gedeeltelijk traptreden naar het viewpoint van de waterval.
Een enkele val waar niet zo'n enorme hoeveelheid water van komt maar wel hoog waarbij het water op ¾ van zijn val nog een keer de bergwand raakt waardoor het mooi uitwaaiert.
Na verschillende foto’s en een korte rustpauze voor de klim zijn we op het gemak terug gelopen, alles bij elkaar waren we voor de trail 1 uur kwijt.

 

                                 

 

Hierna zijn we een campground op gaan zoeken want er moet nodig gewassen worden rond 3:00 pm stonden we op onze plek voor de nacht en draaide de eerste twee machines was.
Campground: Elwha Dam RV Park, kosten 23,80 met goodsam korting en full hook-up en WIFI.
Vandaag gereden 85 mile.

 

Dag 10 vrijdag 16 juni 2006 Port Angeles – Olympic NP - Shelton

Het geplande bezoek aan Victoria op Vancouver Island hebben we laten schieten, de weervooruitzichten waren zo slecht dat dit een verloren dag zou zijn.
Na het ontbijt eerst naar Port Angeles gereden om de koelkast en vriezer te vullen, ook ons huisje lust wel een slokje door de boodschappen kregen we nu $ 0.10 korting per gallon maar ook deze pomp stopte weer na $ 75,00 de tank zit hiermee ¾ vol dus we kunnen weer even.
Hierna zijn we naar Hurricane Ridge gereden het bezoek aan het Visitor Center vooraan het park ging niet door die ging pas om 10:00 uur open.
Doorgereden naar het Hurricane Ridge Visitor Center boven in het park, een afstand van 17 mile vanuit Port Angeles.
Onderweg weer een klein beetje regen en wat mistflarden het dal naast de weg was niet zichtbaar door de laag hangende bewolking, eenmaal boven was er nog redelijk zicht op de omliggende bergen, naast het visitor center stonden nog twee sneeuwblazers en de weg naar de Ridge was nog aan beide kanten bedekt met sneeuw.

Even in het center gekeken en toen naar de parking van de trailhead gereden, mag niet met een camper waarom is mij niet duidelijk de weg is goed te berijden alleen de parkeerplekken zijn te klein.
Een gedeelte van de Hurricane Ridge trail gelopen maar halverwege terug gedraaid, het was er koud en erg winderig en de lucht ging vlug achteruit.
Op deze korte wandeling veel bloemen kunnen fotograferen, voor deze planten is het voorjaar net begonnen nu de sneeuw (gedeeltelijk) weg is.

Terug gereden naar het visitor center om nog wat kaarten voor het thuisfront te kopen, toen we weer buiten kwamen begin het net te regenen.
Heel de weg naar beneden regen gehad en dikke mist dat rijdt niet echt prettig op zo’n bochtige afdaling de snelheid zat dan ook niet veel boven de 20 M/U.
Eenmaal beneden de plaatselijke middenstand van Port Angeles nog blij gemaakt met wat inkopen, voor Annie nog wat nieuwe varkens gevonden en scrapboek spullen en ik heb mij op een partij verschillende kikkers en schildpadden gestort om thuis de cactustuin wat mee op te leuken.
Op het gemak een stuk verder gereden over de US-101 oost wat overgaat in zuid maar dan wel aan de oostkant van Olympic NP.
In Shelton WA een campground opgezocht en daar nog een stukje over het (strand) gelopen dit bestaat hier uit kiezels en oesterschelpen (van wat in Nederland Japanse oesters noemen)

We zitten hier aan het Hood Canal wat in verbinding staat met de Pacific Ocean via de Strait of Juan de Fuca, hier is dus ook nog eb en vloed.
Men mag als gast van de campground mits in bezit van de goede permit op het strand vissen, garnalen en krabben vangen, ook mag met per site per dag een bepaalde hoeveelheid oesters rapen deze moet men echter wel op het strand open maken en leeg eten, de schelpen moet men laten liggen.
Getankt: Port Angeles, 24,679 á $ 3,039 met $ 0.10 korting met de Saveway pas.
Campground: Minerva Beach Resort, kosten $ 24,82 met Goodsam korting en full hook-up.
Vandaag gereden, 154 mile.

Dag 11 zaterdag17 juni 2006 Shelton – Mount Rainier NP

Vanmorgen weer op de normale tijd gaan rijden, eerst nog een stuk over de US-101 zuid maar bij Olympic gaan we de I-5 zuid op, zodat we na dagen weer eens een ander wegnummer krijgen om te volgen.
Onderweg bij Chehalis nog even van de weg af daar is een superstore van de Wal*mart en ik wil een extra SD-kaart voor mijn camera ook nog we extra drinken gekocht.
Aan de andere kant van de weg was een kleine mall dus daar ook nog even gekeken en zo loop je nog eens ergens tegenaan, er zat een winkel van Michaels en dat is een Art and Grafts Store dus heeft Annie weer een flinke hoeveelheid scrapboek spullen kunnen kopen voor weinig, want veel spullen waren voor de helft van de prijs.
De tank nog even gevuld en deze keer hield hij er na $ 100,00 mee op als ik naar de meter kijk had er niet veel meer bij gekund.
Doorgereden tot Exit 68 en daar de US-12 oost en deze gevolgd tot de junction met de WA-123 die Mount Rainier NP ingaat.
Onderweg hadden we al borden gezien dat de Cayuse Pass op de junction van de WA-123 en de WA-410 en de Chinook Pass op de WA-410 CLOSED waren dus eerst even naar het Ohanapecosh Visitor Center om wat meer informatie want ik wil morgen die kant uit.
Volgens de Ranger van dienst was er een grote modder en rock slide geweest en ging het een dag of 10 duren eer de beide passen weer open waren daar kunnen wij dus niet op wachten dus wordt de route omgezet en gaan we morgen verder over de US-12 oost.
Die komt verderop samen met de WA-410 dus dat is niet erg, het is ook nog korter maar we missen zo wel een deel van Mount Rainier NP en een mooie scenicroute.
Op de naastgelegen campground eerst een plekje vastgelegd, het is weekend dus kunnen we beter niet wachten tot vanavond want zoveel plekken waar onze RV inpast zijn er niet, hier werkt het weer met het bekende envelopje om je plek vast te leggen.
Even een vlugge lunch en dan op naar die grote witte bult in het landschap, mochten we willen, hij speelde verstoppertje met een heel wolken pakket, maar hopelijk speelt hij kiekeboe.
Via de Stevens Canyon Entrance de weg richting Paradise opgereden, na een klein stukje rijden komen we de eerst waterval al tegen dus even een korte stop.

            

We pikken er een paar mooie uit op te stoppen want als men voor iedere waterval in dit park stopt moet men een week uittrekken.
De volgende stop is Nickel Creek waar Couger Falls die moeite waard is, daarna rijden we door naar Box Canyon waar de Muddy Fork Cowlitz River een paar meter brede maar ruim 50 meter diepe kloof heeft uitgesleten.

En hier gebeurde het onze eerste BEER helaas op zeker 400 meter afstand en hij was net onderweg om het bos in te wandelen dus voor ik de telelens te pakken had was hij al weg jammer geen foto dus.
Doorgereden naar Paradise, bij het visitor center daar was het zo vreselijk druk dat men bijna een kilometer verderop moest parkeren, dat vonden wij voor alleen het visitor center te bekijken wat veel Mount Rainier zat dik in de wolken dus daar op wachten had geen zin.
Langzaam doorgereden over het stuk one-way weg wat een rondje maakt om weer op de doorgaande weg uit te komen en een paar honderd meter voorbij het visitor center stond een echtpaar aan de kant van de weg elkaar iets aan te wijze.
Nu hebben we al geleerd dat er dan meestal wel iets te zien is dus stoppen, nou mooier kon niet naar de camper was een vos aan het jagen op waarschijnlijk een grondeekhoorn, dus vlug er uit en foto’s maken.

De vos had het zo druk dat we op een paar meter afstand konden blijven staan zonder dat hij er vandoor ging,naar mijn idee wou hij meer dan1 hapje want toen hij het opgaf om de eekhoorn uit te graven pakte hij een meter verder een al eerder gevangen eekhoorn op en liep daar mee weg.
Na ongeveer een halve mile rijden zag ik weer wat bewegen op de grens van rotsen en sneeuw dus weer gestopt, er zat een grote marmot in de berm toen ik er naar toe liep besloot het dier verstoppertje te gaan spelen ik zag hem ineens nergens meer hij bleek dus onder de als een soort tunnel gesmolten sneeuw een paar meter door gelopen te zijn en kwam toen weer tevoorschijn.
Nu blijf hij keurig zitten zodat ik een paar foto’s kon maken.

Op het gemak terug gereden en nog verschillende stops gemaakt om watervallen te fotograferen.
Ook bij Reflection Lakes nog even gestopt maar daar viel weinig te reflecteren, het meer lag nog vol sneeuw en ijs en het te reflecteren object (Mount Rainier) was ook zoek.
Langs Stevens Creek nog een stop gemaakt voor een mooie waterval en toen het statief uit de camper gepakt en de telelens gemonteerd want de bewolking begon nu toch wel erg licht te worden.
En voor de zoveelste keer deze vakantie zijn de weergoden ons gunstig gezind ( ben toch wel heel braaf geweest het afgelopen jaar).
Mount Rainier kwam stukje bij beetje tevoorschijn, helemaal was natuurlijk te veel gevraagd, er bleef een band bewolking aan de voet van de berg zitten maar het bovenste stuk kwam op de duur toch helemaal tussen de wolken vandaan.

Een hele serie foto’s gemaakt (weggooien kan altijd terug om ze opnieuw te maken ook maar dat kan even duren) en daarna weer verder gereden.
Nog even bij Box Canyon gekeken maar onze beer was al naar huis denk ik.
Terug gereden naar de campground.
Getankt: Chehalis, 32,061 gallon á $ 3,119 pomp stopt na $ 100,00
Campground: Ohanapecosh, kosten $ 12,00 geen hook-upVandaag gereden 193 mile.

Dag 12 zondag 18 juni 2006 Mount Rainier NP - Post Falls ID

Toen we vanmorgen opstonden was de rest van de campground nog in diepe rust dus zijn we eerst maar een paar mile weggereden voor we de generator aandeden voor het ontbijt.
Dit wordt echt een reisdag om van A naar B te komen.
We rijden de WA-123 zuid terug tot de US-12 deze volgen we oost totdat we bij de I-82 komen dan gaan we west (noord) tot deze ophoud en overgaat in de I-90 die we de rest van de dag oost zullen volgen.

Naarmate de ochtend vorderde werd het weer steeds beter.
Eenmaal op de I-82 rijdend zagen we Mount Rainier in de volle zon boven alle ander bergen uitsteken.

Op de I-90 nog een korte fotostop gemaakt op een viewpoint die naar het noorden een aantal scherpe bergen liet zien die ook nog gedeeltelijk onder de sneeuw zaten , welke bergen het waren konden we niet achterhalen want er stond deze keer geen informatiebord op het viewpoint.
Doorgereden naar Spokane en daar de Spokane Valley Mall bezocht behalve een Old Navy store zat er niet veel voor ons tussen maar een paar uur van de zondagmiddag waren weer doorgebracht.
Nog een klein stukje doorgereden naar Post Falls Idaho waar onze campground voor vannacht is, maar ons huisje had ook dorst, heb gewacht met tanken tot we in Idaho waren omdat de brandstofprijs daar een stuk lagen ligt.
Gister nog $ 3,119 per gallon nu $ 2,899 tel uit je winst want er ging 46 gallon in.
Getankt: Post Falls ID, 46,045 gallon á $ 2,899
Campground: Suntree RV Park, kosten $ 25,99 met Goodsam korting en full hook-up
Vandaag gereden: 293 mile.

 

Dag 13 maandag 19 juni 2006 Post Falls – Nat. Bizon Range – Elmo MT

Gisteravond en vanmorgen nog even contact gehad met diverse familieleden in Nederland via skype dat ging wat stotterend maar overschakelen naar msn audio bracht uitkomst.
De I-90 oost weer opgedraaid om er een paar mile verder nog even af te gaan voor wat noodzakelijke proviand.
Via de I-90 Montana ingereden onze vijfde staat deze reis en toen werd de dag ineens een uur korter, Montana hanteert Mountian-Time en tot op heden zaten wij in Pacific-Time.
Bij exit 33 naar de MT-135 noord gedraaid en op de junction met de MT-200 deze oost gepakt tot de junction van de MT-212 om deze noord te volgen tot de ingang van de National Bison Range.
Eerst naar het visitor center daar onze Golden Eagle Pass laten zien zo hoeven we geen intree te betalen ( een National Park Pass geld hier niet).
Van de dame achter de balie kregen we een kaart van het park waarop zij gelijk aangaf waar we vandaag welke dieren konden vinden.
Daarbij werd ook beren genoemd dat word leuk (hopelijk), door het park loopt een gravelweg van 19 mile lang dit is een one-way road dus men heeft geen last van tegenliggers.
Er zijn twee korte trails en in een deel van het park mag men uit de auto om foto’s te maken.
In het andere deel van het park mag men niet uit de auto, dit is het deel waar de bisons lopen waarschijnlijk heeft men hier slechte ervaringen mee.
Er zit aan het begin van de weg nog een korte loop deze is wat slechter onderhouden maar de rest van de weg is heel goed onderhouden en berijdbaar.
De route begint in een stuk grasland en gaat dan langzaam naar boven, net aan de klim begonnen zagen we een paar Elk cows staan zonder jonge kalfjes. 

 

 

 

Een stuk verder stond een auto stil en liepen drie mannen rond, er lagen een paar Elk bulls met halfwas geweien maar een stuk hoger en eigenlijk net te ver weg was een uitstekende rots met daarop een Eagle zo te zien met een prooi maar dat viel moeilijk te zien ook door de mannen die een grote telescoop bij zich hadden.
Heel langzaam verder gereden ondertussen goed rondkijkend naar wildlife, begon de weg steeds meer te klimmen totdat men zo hoog komt dat er weer een dennenbos groeit.
Aan de rand van het bos lagen 4 Bison bulls ieder met zijn eigen volledig kaal gemaakte plekje, wat verderop liepen er nog twee.
Bij de eerste korte trail (1/4 mile) is ook een restroom en wat meer parkeer ruimte hier hebben we een stop gemaakt voor de lunch.
Na de lunch verder naar het hoogste punt van het park en in de tweede bocht zie ik rechts beneden in het dal een beer, eer dat de camper stil staat tel ik er al drie, ze zitten we ver weg maar met de telelens kan ik ze toch redelijk op de foto kregen.

 

              

 

Een verdwijnt er uit beeld en komt dat wat dichterbij over een heuvelrug maar dat vind hij jammer genoeg ver genoeg wat hij komt niet dichterbij.
Inmiddels zijn er achter ons al twee auto’s gestopt en worden overal statieven met fototoestellen opgezet.
De auto die twee minuten voor ons wegreed is nergens te zien en deze mensen hebben de beren waarschijnlijk helemaal niet opgemerkt.
Als na een uurtje de beren nog steeds niet dichterbij komen rijden we weer langzaam verder.
Eenmaal voorbij het hoogste punt gaat de weg flink steil naar beneden zelfs op de eerste versnelling moet ik nog flink bijremmen.
Beneden komt men weer in een groot stuk grasland waar volgens de rangerdame de Bisons moeten staan.

 

 

Wel zagen we niet zover weg een kleine kudde Pronghorns staan nadat we die hadden gefotografeerd en weer verder reden kwamen we over een heuveltje ineens nog een groepje tegen en die lopen op de weg.

 

 

Nadat ze aan de kant waren gegaan en wij er naast stopte kon ik ze van tien meter afstand fotograferen en dan kijken ze je aan alsof ze verwachten dat je ook nog wat te eten uit de auto wil gooien, nee dus.
Onderweg naar de uitgang nog een tweede kudde Bisons gezien maar die liepen ver van de weg af.
Het park uit de MT-212 noord weer op tot de US-93 ook deze volgen we noord tot we bij de campground voor vandaag komen waar we een mooi plekje aan de rand van Flathead Lake krijgen, vanuit de camper stappen we zo de aanlegsteiger van de bootjes op.

 

 

Campground, Arrowhead RV Park, kosten $ 23,54 met Goodsam korting en water en stroom Hook-up.

Vandaag gereden 224 mile

 

 

 

Dag 14 dinsdag 20 juni 2006 Elmo – Glacier NP westkant

 

 

De mogelijkheid om vanuit de camper gelijk het meer in te duiken hebben we maar niet benut, het water was wel erg koud.
Na het ontbijt vertrokken en de rest van Flathead Lake aan de westkant bekeken wat een groot meer zeg van zuid naar noord is de kustlijn 50 mile.

De US-93 noord gevolgd tot de junction met de US-2 deze oost genomen.
Op weg naar Glacier NP eerst een plek vastgelegd voor de komende nacht bij North American RV Park, dit is echt een aanrader als men in de omgeving een campground zoekt zeer vriendelijke ontvangst met een rondleiding door het gebouw waar de laundry, restrooms en showers zitten maar ook een lounge met TV en een PC met internet mogelijkheid waar men gelijk het password voor krijgt, ’s mogens is er free koffie in de lounge.
Ook wordt gevraagd of men een level mogelijkheid heeft met de camper zoniet dan krijg je een vlakkere plek er is free WIFI waarvoor ook gelijk het password word gegeven.
Ook kregen we hier al informatie wat er op dit moment mogelijk is in Glacier NP.
Een mooie schone en natuurvriendelijk campground, terwijl ik dit verslag zit te maken heb ik zicht op een vogelechtpaar in de boom naast mij die ijverig bezig zijn met het opvoeden van hun jongen.

 

 

Doorgereden naar West Glacier om daar de weg naar Glacier NP op te draaien, net voor de ingang is er een uitgebreide winkelmogelijkheid voor souvenirs in alle soorten.
Na wat te hebben rondgekeken doorgereden naar het park, aan de ingang ( $ 25,00 voor 7 dagenpas) een map van het park en een paar krantjes gekregen en de mededeling dat men nog niet verder kon dan Avalance campground maar dat ik zo wie zo niet verder had gemogen met deze camper omdat hij te groot is voor de rest van de Going to the Sun Road.
Eerst naar het visitor center gereden, daar even moeten zoeken naar een parkeerplekje het is druk in het park.
Aan een ranger gevraagd wat voor hike mogelijkheden er waren, hierbij kregen we een krantje waar 68 hikes in staan met in totaal 700 mile aan voetpaden keus genoeg dus.
Hij gaf aan dat men ook tot de wegafzetting bij Avalance campground kon rijden en dan nog zo’n 10 mile over de Going to the Sun Road kon lopen.
We zijn langs Lake McDonald tot het eind gereden en konden een plekje vinden voor de camper in de picknick area langs de McDonald Creek.
We willen de trail naar Avalance Lake gaan doen deze is 2 mile one-way met eerst een stukje van 0.7 mile van de trail of the Cedars, een rolstoel toegankelijke trail langs twee kanten van de Avalance Creek met op het keerpunt een brug waarvan men een mooi zicht heeft op het onderste deel van een waterval.
Eerst maar even eten want er na word wel erg laat.
Om 1:00 pm zijn we aan de hike begonnen, het eerste stukje is uiteraard gemakkelijk (rolstoelpad) maar bij het begin van de Avalance Lake trail houd ook de verharding op en gaat het naar boven nog niet veel maar weg gelijk steil.
Dat eerste stuk is ook heel mooi met watervallen, een stukje boxcanyon en stroomversnellingen, daarna volgt een lang saai stuk door een dicht dennenbos, dit is ook een erg lastig stuk.

 

 

 

Erg nat met op verschillende plekken het water wat over de trail loopt of het pad kruist, steile stukken en erg modderige stukken waar men soms in enkel diepe modderplassen stapt verder regent het ligt zodat de trail erg glad is zeker ook de stukjes waar men over rotsen moet lopen.
We hebben dan ook twee uur nodig om bij Avalance Lake te komen.

Aan het begin van het meer staan een paar mensen met verrekijkers naar boven te wijzen, er liepen een aantal Mountian Goats op een hoge richel aan de andere kant van de Creek als we goed geteld hebben drie grote en drie kleintje, als je een keer wist waar ze zaten kon je ze met het blote oog zien lopen, met de telelens een aantal foto’s gemaakt.

 

 

 

Onderweg naar boven had ik ook al een Deer wat vlak voor ons het pad overstak gefotografeerd.
Het meer zelf is niet zo gek groot maar de omgeving is echt adembenemend van de berg aan de overkant zagen we vijf verschillende watervallen van grote hoogte naar beneden komen, met donderend geweld want hoewel ver weg ( ik denk toch zeker 1 kilometer) konden we ze goed horen.

 

 

 

Op het strandje van het meer waren een aantal boomstammen tot banken verzaagt, zodat men er kon zitten, hier rolden de eekhoorns over je schoenen en tas deze beestjes waren helemaal niet schuw er zat er zelfs een in mijn rugtas terwijl deze open stond om van lens te wisselen, die krijgen vast en zeker genoeg eten toegestopt.
Hoe graag sommige Amerikanen vissen bleek hier weer, er waren verschillende mensen die hun hengel mee naar boven genomen hadden om hier een visje te vangen en dat is dan puur voor de sport want alles wat gevangen word moet weer terug worden gezet.
Voor de terugweg hadden we 1,5 uur nodig.
Op de terugweg nog bij verschillende viewpoint langs McDonald Creek gestopt om de watervallen te fotograferen.

 

 

          

 

Rond half zes waren we weer op de campground, camper op zijn plek en aansluiten, laptop opstarten in inloggen op de WIFI van de campground en nog geen kwartier later hing onze dochter al aan de lijn via skype dat krijg je als je in de horeca werkt, dus heeft Annie nog een half uurtje zitten kletsen zo blijf je op de hoogte van alle nieuwtjes.
Na het eten het verslag bijgewerkt dus kunnen de laatste twee dagen nu ook weer on-line.
Campground: North American RV Park, kosten $ 23,60 met Goodsam korting, water en stroom hook-up en WIFI.
Vandaag gereden 140 mile.

 

Dag 15 woensdag 21 juni 2006 Glacier NP oostkant

Voor we de reis onderlangs Glacier NP gaan maken eerst nog even getankt in West Glacier, hier hebben ze nog niet door dat de prijzen de laatste tijd omhoog zijn gegaan de pomp slaat na $ 50,00 gewoon af maar met de tank ¾ vol is dat genoeg.
We volgen de US-2 oost, de bedoeling was om in East Glacier de MT-49 noord te nemen maar dat mag dus niet met een voertuig langer dan 21 ft of breder dan 8 ft en wij komen boven beide normen, dus doorgereden tot Browning en daar de US-89 noord genomen.
Dit is een redelijk smalle en erg bochtige weg, dat de bochten nog al een gemist worden blijkt uit de vele kruisjes die langs de weg staan.
Op een gegeven moment omen we achter zo’n beroemde Red Bus te zitten die de tours over de Going to the Sun Road verzorgen, het is bekent dat dit oude bussen zijn maar ik dacht toch ook gelezen te hebben dat ze gereviseerd waren en van nieuwe motors voorzien.
Of ze deze vergeten waren weet ik niet maar met 20 m/u over de US-89 rijden is vragen omproblemen, de dame achter het stuur wist schijnbaar ook niet waarom men turn-outs gemaakt heeft langs de weg.
Toen bij een redelijk lang viewpoint ineens een aantal auto’s langs haar heen schoot begreep ze de boodschap en ging aan de kant, van een toerist kan je dit verwachten maar toch niet van lokale chauffeurs.
Van de week nog een staaltje van gezien met een camper, deze reed over de US-2 waar men 70 m/u mag met een snelheid van 30 á 35 m/u stug voorbij alle turn-outs met een hele grote vrachtauto op zijn achterbumper.
Naar mijn idee had de chauffeur van de camper het erg benauwd, want bij iedere bocht zakte de snelheid naar 20 m/u.
Na het oponthoud met de tourbus wordt de weg even later een stuk breder en rollen we St. Mary binnen, hier rijden we eerst voorbij om in Babb links aan te houden voor het Many Glacier deel van het park.
De weg het park in is op en paar plaatsen waarschijnlijk weggespoeld tijdens de dooi want er zitten een paar stukken puinbaan in, tot het eind van de weg gereden en daar en bij het Many Glacier hotel wat foto’s gemaakt er ligt hier hogerop nog veel sneeuw op de bergen.

Vandaag is er volop zon maar er staat een harde en op deze hoogte koude wind zodat we hier geen hike maken, alle trails lopen op de vlakte en daar waai je af.
Terug gereden naar St. Mary en daar eerst een campsite vast gelegd.
Daarna het park weer in over de Going to the Sun Road, volgens de rangerdame is de weg open tot Logan Pass maar wij mogen maar tot de parking van Sun Point.
Daar rijden we dan ook naar toe en gebruiken eerst de lunch voor we een trail gaan lopen, we kiezen voor een combinatie van de Sun Point Nature Trail en dan via een verbindings trail naar Baring Falls alles bij elkaar een kleine drie mile die redelijk vlak verlopen we zijn twee uur onderweg geweest met een lange stop bij Baring Falls.

       

Een mooie wandeling langs Saint Mary Lake waar men zo’n 30 meter boven het meer loopt, Baring Falls is een mooie waterval van zo’n 15 meter hoog.
De oostkant van Glacier NP is heel anders dan de westkant hier is het meer open met veel kortere bomen waar veel Populier en Aspen tussen zit terwijl de westkant meer en veel hogere dennen heeft, dat het aan de oostkant een stuk droger is kan men goed zien aan de mosgroei op de bomen en de grond die is veel minder met veel meer andere wildflower er tussen en weer veel minder varens dan de westkant.
Op de terug weg nog een paar fotostops gemaakt langs Saint Mary Lake.

Naar de campground gereden en de camper op zijn plek gezet, ’s avonds zijn we in het bijbehorende café wezen eten, hier werd geen alcoholische drank geschonken en ook mocht men zelf geen alcoholische dranken meebrengen.
Getankt: West Glacier, 17,612 gallon á $ 2,839 de pomp stopt na % 50,00
Campground: Johnson’s Campground en RV Park, kosten $ 26,48 met Goodsam korting en water en stroom hook-up.
Vandaag gereden 172 mile.

 

Dag 16 donderdag 22 juni 2006 Glacier NP – Great Falls- Helena

Vanmorgen om 8:20 van de campground weggereden, we nemen weer de US-89 maar nu zuid.
In Browning de tank vol gedaan kost hier maar $2,799 terwijl in St. Mary $ 2,999 gevraagd werd dat is toch weer $ 0,20 per gallon, pomp stopt ook hier na $ 50,00 dus de kaart twee keer ingevoerd.
Vandaag wordt een reis en wasdag, we volgen de US-89 tot hij overgaat in de I-15 zuid deze verlaten we in Great Falls even.
We brengen een bezoekje aan Giant Springs State Park, hier kan men een bron bekijken die aan de oever van de Missouri River ontspringt het is wel een flinke bron volgens de informatie borden komt een 134.000 gallon per minuut uit.
Een mooie kraakheldere bron waar prachtige waterplanten in groeien, ook in de Missouri River vind men deze planten terug rond de bron, 30 meter verder is het een modderige stroom water.

De bron komt langs twee kanten in de rivier en tussen die twee plekken in is er een mogelijkheid gemaakt om te vissen wel uit kijken want ondanks dat het volgens mij dagelijks wordt schoongemaakt glijd men uit over de uitwerpselen van de pelikanen die er zitten.Van de naastgelegen viskwekerij is alleen een showvijver te bekijken waar een stel moddervette grote vissen in zwemmen, er staat een voerautomaat waar je voor $ 0,05 een handje visvoer uit kan halen leuk voor de kinderen maar het is aan de vissen wel te zien.

Al bij al een mooi park, langs de Missouri River liggen verschillende recreatie parken met volop picknick mogelijkheden maar ook zagen we een skatebaan en verschillende speeltuintjes.
Terug naar de I-15 zuid en op weg naar Helena, onderweg nog een korte stop op een scenic viewpoint en dan op zoek naar de campground.

Onderweg voor het eerst deze vakantie Yucca’s gezien ze stonden volop in bloei kan je toch aan zien dat we een stuk noordelijker zitten.Rond 3:00 uur waren we daar camper op zijn plek, stroom aansluiten zodat de airco aan kan en naar de laundry voor drie machines was.
Terwijl die in de droger zat zijn wij nog even het zwembad ingedoken (even want het was steenkoud water) de hottub er na was lekkerder.
De was opgehaald en opgeruimd en nog een paar uur buiten bij de camper gezeten.
Rond 6:30 zijn we boodschappen gaan doen voor de komende week, we gaan zes dagen Yellowstone NP en Grand Teton NP in dus de voorraad eerst even op peil brengen.
Gelijk warme kip en een aardappel salade meegenomen dus voor vanavond hoeven we niet te koken.
De temperatuur was zo lekker dat we buiten gegeten hebben.
Getankt: Browning, 35,726 gallon á 2,799.
Campground: Helena Campground & RV Park, kosten $ 26,95 met Goodsam korting en full hook-up, aan de gebouwen te zien is het een voormalige KOA.
Vandaag gereden: 260 mile.

Dag 17 vrijdag 23 juni 2006 Helena – Yellowston NP - Beartooth Hyway

Vanmorgen weer op de normale tijd van de campground vertrokken na een klein stukje I-15 zuid gaan we de US-12/US-287 zuid op en als deze wegen zich splitsen blijven wij de US-287 volgen onderweg komen we nog in een roadwork maar behalve een aangepaste snelheid (25 m/u) levert dit geen problemen als we bij de I-90 komen gaan we oost en ook hier zijn ze aan het werk er worden een paar bruggen vervangen dus moet alles over 1 baan met 35 m/u omdat het niet druk is geeft het ook hier geen oponthoud, bij Livingston gaan we van de weg af bij de exit naar Yellowstone NP.
Voor we aan de US-89 zuid beginnen wordt eerst de tank nog even gevuld en dan gaan we richting Gardener.
Even na twaalf uur rijden we de poort van de noord ingang van Yellowstone NP onderdoor, gelijk na de ingang staan aan allebei de kanten cactussen volop in bloei de eerste van deze vakantie en we zijn al over de helft.

 

 

Even later rijden we Wyoming binnen onze zesde staat deze reis.
Het is erg druk in het park, bij Mammoth is er bijna filevorming wij nemen de afslag naar Tower-Roosevelt op dit stuk is het ook wel redelijk druk met verkeer maar voornamelijk in tegenovergestelde richting.
Bij Tower draaien we richting Canyon om op de campground bij Tower Falls te kijken of er plek is, die is er wel maar waar wij inpassen is erg ongelijk zodat we de camper nooit vlak kunnen zetten ook het feit dat men hier geen generator mag gebruiken doet ons besluiten om het elders te proberen.
Ook bij Tower Falls is het druk als ik het zo vlug zag was er geen parkeerplek meer vrij.
Na eerst even gegeten te hebben overleggen we even wat te doen, alle campgrounds in de noordoost hoek zijn generator verboden, Canyon Village en Mammoth zijn waarschijnlijk vol (weekend) dus gaan we buiten het park kijken daar zijn verschillende campgrounds van de National Forest.
We rijden terug naar Tower-Roosevelt en nemen de weg naar de noordoost uitgang.
Voor we bij Lamar Valley komen zien we een flinke groep Pronghorns maar die lopen zo ver weg dat ze zelfs met de verrekijker maar net te zien zijn, op verschillende plaatsen zijn we een eenzame Bison Bull liggen.
Langs de Lamar River lopen verschillende kleine groepen Bison met jonge maar ook allemaal ver weg.
Langs de Soda Butte Creek loopt wel een groep dicht bij de weg dus even een stop voor wat foto’s ook zien we geregeld Deer lopen meestal maar 1 of 2 geen kuddes.

 

 

Vlak voor de uitgang komen we weer in Montana, buiten het park word het wegnummer US-212, net na de uitgang ligt Silver Gate, 3 schuren en een huis, iets verder ligt Cooke City dit is echt op de toeristen gericht veel motels en souvenirshops en twee pompstations die morgen rijk willen zijn ($ 3.309 voor een gallon)
Net na Cooke City komen we weer in een roadwork en ook hier moeten we weer over een puinfundering rijden, het werk is state gebonden want op de grens met Wyoming is het over.
Wat verder een site vastgelegd op een campground van het National Forest en daarna nog een stuk doorgereden over de US-212 of te wel de Beartooth Highway.

 

 

Op een gegeven moment gestopt en omgedraaid, dit is echt een heel mooi gebied er lag nog volop sneeuw en waar deze net was gesmolten stonden de plantjes net in bloei, hier moet je dus echt voor op de knieën want hoger dan 3 á 4 centimeter zijn de meeste niet.
De doorsnee van de plantjes is soms maar de grote van een muntstuk.

 

 

 

Op de terugweg verschillende fotostops gemaakt voor de flora maar ook voor de omgeving, ook kwamen we nog twee mooie watervallen tegen.

 

 

       

 

Om 6:30 waren we weer op de campground, toen de camper eenmaal op zijn plek stond en we eens goed rond keken bleek dat we zicht hadden op twee watervallen naast elkaar hoog op de berg, 1 grote in twee trappen en een kleinere in drie trappen.
Voor de andere dagen in Yellowstone kijken we naar de drukte om ons plan te maken voor het spotten van wildlive, is het druk dan doen we eerst de geysers en komen na het weekend weer naar de noord hoek voor de dieren.
Getankt; Livingston, 26,795 gallon á $ 2,799
Campground: Fox Creek is een National Forest campground met stroom hook-up
Vandaag gereden: 307 mile

 

Dag 18 zaterdag 24 juni 2006 Yellowstone NP

Om 8:10 uur zijn we weer richting Yellowstone NP gereden, binnen het park met een slakke gangentje gereden om mogelijk wildlife te spotten, dit kan ook rond dit tijdstip want druk is het nog niet.
Op het stuk tot Tower Junction maar vijf auto’s gezien.
In Lamar valley nog een stop gemaakt en een praatje gemaakt met een ranger die bij ons stopte, hij vroeg of we de Coyote’s gezien hadden, nee maar wel net gehoord we stonden bij hun den (nest) maar de familie was niet thuis waarschijnlijk op zoek naar ontbijt, de jongen gingen sinds een dag of veertien me op jacht.
Door gereden naar Tower Junction onderweg veel Bizons gezien, meer als gister en ook korter bij de weg.
De weg richting Canyon Village een stukje opgereden, bij Calcita Springs overlook vloog er een Osprey langs en toen we iets verder doorliepen zag ik dat ze aan de andere kant van de Canyon een nest had bovenop een rotspunt, de ouder was al weer weggevlogen maar van het jong op het nest konden we mooi foto’s maken.

Er waren in de buurt geen rangers te vinden dus waarschijnlijk ook geen beren.
Teruggereden naar Tower Junction onderweg zagen we bij een klein meertje een karkas en een vers dood beest liggen op zo’n 10 meter van de weg dus geen roadkill.
Bij Tower stonden net voorbij de weg naar de noordoost uitgang twee rangers het verkeer te regelen, dat betekend beesten in de buurt.
Aan de noord kant van de weg zat tussen een paar bomen een blonde Black Bear, geen parkeer mogelijkheid maar ik moest stoppen voor tegemoet komend verkeer dus uitgestapt.
De ranger zei, ik laat je zo gaan rijden dus als je vlug bent kan je een paar foto’s maken, het waren er ook maar en paar (twee) en toen moesten we doorrijden.

Net voorbij de afslag naar Petrified Tree stonden een paar auto’s in de berm en mensen met verrekijkers, gestopt en ja weer prijs nu een zwarte, binnen vijf minuten was er ook een ranger aanwezig die een berg uitleg gaf.
Na een half uurtje verdween de beer tussen de bomen en zou volgens de ranger daar de rest van de dag ook wel blijven.
Omdat beren hun lichaamstemperatuur niet zo kunnen regelen als de mens zoeken ze overdag de schaduw op om koelte te vinden, tegen de avond komen ze dan (meestal op dezelfde plek) weer tevoorschijn.

Op het gemak verder gereden en tussen de afslag naar Hellroaring en Phantom Lake was het weer raak, weer een zwarte deze keer aan de zuidkant van de weg en wij waren de eerste die hem zagen.
De beer liep op een heuvel op het gemak wat te eten, ook deze verdween na een half uurtje tussen de bomen, hier hebben we geen ranger gezien.

Doorgereden naar Mammoth Hot Spring daar was weer enorm druk dus doorgereden richting Norris ook op deze weg weer goed rondgekeken, hoewel we nu geen beer meer verwachten.

Hier en daar zie je een Bison bull liggen of lopen, vlak voor Roaring Mountian zagen we aan de andere kant van het watertje wat daar loopt een groepje Elk vrouwtjes liggen er was maar 1 jong bij.

Bij Roaring Mountian liep een Bison die zin had in een stofbad hij ging liggen en begon om en om te rollen door het stof, even van de vliegen verlost zijn denk ik.

Een stukje verder een plekje gezocht voor de lunch, toen we weer weg reden zagen we vier Bisos in slagorde schuin achter elkaar over de weg aan komen lopen alle verkeer achter zich houdend, een mooi gezicht.
Vlug gaan rijden voordat we er ook achter zouden komen, ondertussen het tegemoet komende verkeer gewaarschuwd door met de arm op en neer te bewegen.
Bij Norris campground eerst een plek vastgelegd en daarna naar Norris Geyser Basin gereden.
In 2003 konden we maar een deel hiervan doen omdat er verhoogde activiteit was, nu konden we wel alles doen maar het viel een beetje tegen, met wat geborrel en wat stoom gaten was het wel bekeken.

Wel zijn we allebei nog flink verbrand, nee niet van de geysers maar van de zon.
We vonden het te vroeg op naar de campground te gaan dus rijden we nog door naar Canyon Village, wie weet wat we nog zien onderweg, in Canyon nog een beetje brandstof getankt is vrij duur dus maar 10 gallon morgen kijken we even in West Yellowstone dus kunnen we daar ook tanken.
Over Dunraven Pass richting Tower gereden, net na Chittenden Road stonden weer een heleboel mensen met telescopen dus daar moet wat zitten.
Er zit een roedel Wolven maar die zitten zo ver weg dat wij ze niet kunnen zien ook al omdat ze stil zitten en je dus precies moet weten waar te zoeken.
Vlak voor Antelope Creek is een echte traficjam met 1 ranger die met een auto heen en weer rijdt en twee aan de kant van de weg, er zit een zwarte berin met twee jongen.
Bij het langs rijden krijgen we een compliment van de ranger die we vanmorgen ook al zagen dat we met die grote bak zo netjes langs het volk rijden zonder iemand te raken met de spiegels.
Er net voorbij de camper in de kant en uitstappen, de andere ranger zegt parkeren met alle wielen van het asfalt, ja dat kan daar dus niet, iets verder is een turn-out zegt hij maar die is dus vol, een stuk verder is er nog een met een afgesloten dirtroad het bos in, er staan al een paar auto’s maar het hek is zover weg dat ik hem op de dirtroad kan zetten, ging net tussen twee auto’s door je moest alleen niet je vingers er tussen houden maar hij staat.
Teruggelopen met het statief, Annie was al uitgestapt en had ook mijn camera meegepakt.
Buitenadem weer bij Annie gekomen, 800 meter bergop valt niet mee als je dat vlug wil doen.
Een heleboel foto’s van mamabeer gemaakt, de kleintjes hebben we niet gezien want mama had ze een boom ingejaagd omdat er een wolf of coyote dichterbij kwam.
De mensen zeiden een wolf maar de ranger hield het op een coyote.
De berin was twaalf jaar oud en volgens de ranger een dochter van Rosie.

Op een gegeven moment verdween ze uit zicht en dus moesten alle mensen naar de andere kant van de weg tot de rangers konden bepalen waar ze was.
Ze was dus het bosje doorgelopen en kwam aan de ander kant weer tevoorschijn, ze liep rustig te eten en dus mochten we weer foto’s maken en hoe we stonden nog geen 50 meter bij haar vandaan, (onze) ranger had alles goed onder controle voordurend op de beer lettend en de mensen steeds vooruit sturend als ze verder liep mochten we er zo kort op blijven, gelukkig werkte iedereen mee anders was het feest vlug afgelopen denk ik.
Ik heb geen idee hoeveel foto’s ik gemaakt heb maar wel veel.
Toen de berin wat dieper de heuvel afging zijn wij naar de camper terug gelopen en verder gereden.
Op de turnout/overlook tussen Calcite Springs Overlook en Tower zagen we aan de andere kant van de canyon een hele groep Bighorn Sheep, wel een stuk of tien waaronder twee jongen dus waren we ook hier weer flink wat tijd kwijt.

De blonde beer bij Tower was nergens te zien, ook de zwarte bij Phantom Lake was er niet, de zwarte bij Pertified Tree was er weer wel maar erg ver weg.
Via Mammoth terug gereden naar Norris, onderweg kwamen en nog een Ranger tegen met alle zwaai lampen aan, weer beesten?
Nee dus in de buurt van Nymph Lake was een Ford Pickup met een trailer (caravan) er achter waarschijnlijk in de berm geraakt en daarna aan twee kanten van de weg in de bomen gevlogen, er stonden een paar rangers en een ambulance bij.
De chauffeur heb ik niet gezien, vrouw en kind zaten huilend in de berm.
De trailer zijn wielen stonden helemaal uit het lood en de achterkant lag volledig in puin.
Doorgereden naar de campground waar we om 7:35 pm aankwamen.
Getankt: Canyon Village, 10,047 gallon á $ 3,099
Campground: Norris Campground binnen het park, kosten $ 14,00 geen hook-up.
Vandaag gereden 156 mile.

Dag 19 zondag 25 juni 2006 Yellowstone NP - Madison

Vanmorgen willen we eerst West Yellowstone bezoeken dus zakken we richting Madison, onderweg nog even een stop gemaakt bij Artist Paintpot door werkzaamheden is een groot deel van de trail afgesloten dus hebben we hier maar vanaf gezien.
Wat verderop nog een stop gemaakt bij de bokkenwei hier lagen en liepen namelijk een stuk of tien Elk Bulls bij elkaar.

Bij Madison de West Entrance Road genomen, onderweg nog een groep Bisons gezien, bij het Bald Eagle nest stonden twee rangers om het verkeer door te sturen, men mag niet stoppen binnen een bepaalde afstand van het nest, het was er erg druk vooral men auto;s die het park inkwamen dus konden we niet stoppen.
Het park in was het bijna filerijden zo druk je kan merken dat het zondag is.
In west Yellowstone eerst wezen tanken dat was toch weer $ 0,10 goedkoper dan in het park.
Terwijl ik aan het tanken was keek Annie of ze WIFI kon vinden, ja dus maar heel zwak.
Toen ik ging afrekenen vroeg de man zit uw vrouw op WIFI, nee ze is aan het zoeken zei ik.
Er zijn drie netwerken hier zei hij dus rij maar even rond dan lukt het wel.
We zijn daarna richting Grizzly Bear RV Park gereden en daar kregen we verbinding, je kon als gast inloggen en dan kon je één kwartier gratis internetten, even een berichtje naar het thuisfront en het reisverslag bijgewerkt.
Nog wat in het stadje rondgekeken en wat souvenirs gekocht, best een leuk stadje trouwens.
Terug het park in ging redelijk vlot maar alles kassa’s waren dan ook open, Annie zei dat de campground van Canyon Village al als vol stond aangegeven op het bord bij de ingang en het was nog maar 11:30 dat belooft wat.
Bij het Bald Eagle nest was niemand thuis, het jong waarschijnlijk wel maar dat was niet zichtbaar.
Bij Madison eerst een campsite vastgelegd zodat we vanavond in ieder geval een plek hebben.
Daarna een deel van de geysers bezocht, daar was het overal zoeken naar een parkeerplekje zo druk ook was het erg warm vandaag dus niet te grote wandelingen uitgezocht.

In de loop van de middag begon de lucht weer dicht te trekken en toen we bij Grand Prismatic Spring liepen hoorden we verschillende donderklappen.
Op weg naar Old Faithful begon het dan ook te regenen dus zijn we maar doorgereden.
Op het gemak tot Bridge Bay gereden en daarna weer op het gemak richting Campground.
Onderweg hier en daar nog wat wildlive gezien maar geen bijzondere beesten (we moeten uitkijken dat we niet verwend raken)
Getankt West Yellowstone: 32,087 gallon á $ 2,999
Campground: Madison Campground, is binnen het park, kosten $ 18,00 geen hook-up
Vandaag gereden: 154 mile.

Dag 20 maandag 26 juni 2006  Yellowstone NP - Canyon Village

 Omdat de generator pas na 08:00 uur gebruikt mag worden zijn we na het opstaan op 07:20 uur gelijk weggereden, eerst richting Norris eenmaal op deze weg een turnout opgezocht en daar het ontbijt genuttigd.
Doorgereden naar Canyon Village om daar een plekje op de camground vast te leggen.
We waren hier om 09:00 uur, de dame van de registratie zei dat ze nog niet kon zien wat er vrij kwam,kom over een haf uurtje nog eens terug zei ze, stipt 09:30 stonden we dan ook weer voor haar neus, gelukkig had ze een plekje waar onze camper inpaste dus werd die vlug geclaimd men kan namelijk ook vanaf de andere campgrounds en via internet of telefonisch een plek vastleggen, daarna even de plek bekeken die was niet helemaal vlak maar met de leveling blokken kon het wel.
Nog even langs het postkantoor om wat kaarten te posten en daarna de weg richting Tower Junction genomen, onderweg een paar fotostops gemaakt en de Chittenden Road naar de parking genomen, dit is een gravelroad maar goed te rijden.
In de buurt van de parking wat rondgekeken voornamelijk om bloemen te fotograferen.

Verder gereden richting Tower, op de lokatie waar zaterdag de wolven gezien waren zaten nu weer mensen men telescopen zo te zien voor heel de dag want ze hadden zelf een generator naast de auto staan.
Doorgereden en toen we vlak voor Calicite Springs Overlook kwamen stond er een waarschuwingsbord langs de weg, dat kan wel eens beren betekenen.
We waren de parking van de overlook eigenlijk net voorbij toen we een heleboel mensen en drie rangers zagen, gelukkig net niemand achter ons en plek op de parking dus acheruit en parkeren.
Fototoestel en statief mee en naar de groep mensen lopen, even goedemorgen gezegd tegen de ranger (was dezelfde als zaterdag) die stond nu het verkeer te regelen, een andere ranger had dienst als vraagbaak een hele aardige man (George) die veel wist te vertellen.
En de beer was Rosie met haar twee jongen.
De ranger vertelde dat hij al vanaf 08:00 met haar op stap was en dat ze al zo’n twee mile verhuist waren, dat betekend volgens mij dat ze ongeveer bij Tower campground zijn begonnen.
Rosie was haar jongen aan het zogen en daarna was ze van plan om een dutje te gaan doen, toen ze net klaar was met zogen reed er een auto langs waar een blaffende hond uit het raam hing hiervan schok Rosie zo dat ze bijna haar jongen een boom in wou sturen maar verder dan de voorpoten tegen de boom kwamen ze niet.

Mama ging op haar gemak liggen met een van de jongen naast haar uitzicht het andere jong ging een paar meter verder op een omgevallen boom liggen slapen.
De naam Rosie heeft ze trouwens gekregen van de bezoekers van het park omdat ze altijd in de omgeving van Roosevelt te vinden is.
Nog een heel poosje staan kijken maar er was weinig beweging in de drie beren te zien dus hebben we onze weg vervolgd.
Bij Mammoth Hot Spring nog een stukje van de terrassen bekeken.
Terug gereden naar Canyon Village een bezoek gebracht aan Lower Falls en daarna doorgereden naar Fishing Bridge en hier de weg naar de oost ingang genomen tot de Lake Butte Overlook.

 

Op de terugweg zagen we bij Steamboat Point nog een Coyote die een stukje met ons opliep langs de weg.

Om 06:00 pm waren we weer op de campground.
Campground; Canyon Village Campground, is binnen het park kosten, $ 18,35 geen hook-up
Vandaag gereden: 158 mile.

Dag 21 dinsdag 27 juni 2006 Yellowstone NP – Grand Village

Ook vanmorgen zijn we na het opstaan gelijk van de campground vertrokken, zodoende waren we op 07:25 al aan onze eerste korte wandeling bezig bij Inspiration Point boven aan de rim van de Grand Canyon of the Yellowstone River.

Daarna eerst ontbeten en daarna nog een aantal viewpoint bezocht, op een er van zagen we weer een Ospreynest zitten boven op een rostpunt, het ineengedoken jong was nauwelijks zichtbaar, en toen onderweg richting Fishing Bridge.
Natuurlijk weer goed rondkijkend voor wildlife, op dit uur van de dag zie je dat veel mensen doen je kan het al merken aan de snelheid waar men mee rijdt.
Tussen de 30 en 35 m/u terwijl verder op de dag meestal tegen de 45 m/u gereden wordt.
Op een turnout in een grote valley net voor Elk Antler Creek stonden wat mensen met telescopen (altijd verdacht J) dus even stoppen en een praatje maken.
De twee heren waren nog niet helemaal zeker maar dachten een Grizzly gezien te hebben, dus werd gezamenlijk de heuvelwand afgezocht Bingo!! Op een kaal (onbegroeid) stuk heuvel was een Grizzly bezig met naar het leek graven naar iets eetbaars.
Hoewel het zeker 600 tot 700 meter weg was toch een serie foto’s gemaakt in de hoop er wat herkenbaars op te kunnen zien als ze op de PC staan.

Doorgereden naar Fishing Bridge om te tanken, daarna een kort bezoek aan Lake Village waar behalve een paar mooie gebouwen weinig te zien is.
Bij Grant Village een campsite vastgelegd voor de komende nacht.
De middag wilden we benutten om een deel van de geysers te bekijken dus richting Old Faithful gereden.

En toen werd de lucht weer zwart.
Eerst Black Sand Basin en Biscuit Basin bezocht, onderweg naar Fountian Paint Pot begon het te regenen en toen we op de parking stonden om eerst de lunch te gebruiken gingen de hemelsluizen pas echt open.
De rest van de middag zomaar wat rondgereden, het weer was halen en brengen dus een lange hike maken leek ons niet zo verstandig.
Terug naar de campground waar ik eerst naar de showers ben gegaan om mijn haar te wassen, moesten we in Forks WA nog 0,25 voor 5 minuten warmwater betalen hier moet de dus
$ 2,00 betalen voor 6 minuten warm water, je kan jezelf goedkoper in de naastgelegen wasmachine persen kost maar $ 1,25 maar goed de haren zijn weer schoon.
Vanavond heeft het op de campground ook nog verschillende keren geregend, morgen hopelijk beter.
Getankt: Fishing Bridge, 24,201 gallon á $ 3,099.
Campground: Grant Village Campground, is binnen het park, kosten $ 18,00 geen hook-up.
Vandaag gereden: 184 mile.

Dag 22 woensdag 28 juni 2006 Grand Village – Grand Teton NP (Colter Bay)

Vanmorgen eerst langs de dump gereden, de grijswatertank zit ¾ vol en de schoonwatertank was bijna leeg dus moeten we even wat lozen en weer bijvullen.
Hierna de West Thumb bezocht voor onze ochtendwandeling langs de heetwater poelen ook hier lijkt er minder activiteit dan in 2003 maar misschien kan dat ook aan de periode van het jaar liggen.
Op het gemak richting zuidingang gereden met nog een stop bij Lewis Lake en de Lewis waterval.

Via een stukje John D. Rockefeller JR. Memorial Parkway Grand Teton NP in gereden, om Yellowstone NP via deze weg binnen te komen moet men langs een entrance station maar voor Grand Teton NP is dat jammer genoeg niet.
Nu is de eerste mogelijkheid om een parkmap en krantje te krijgen pas bij het visitor center van Colter Bay.
Gelukkig is er op dat stuk van het park alleen een campground een aantal picknickplekken en een Marina dus missen we geen belangrijke punten.
Na een bezoek aan het visitor center eerst langs de campground gereden om een plekje voor de komende nacht vast te leggen.
Daarna een deel van het park gaan bekijken, bij Jackson Lake Junction de Teton Park Road genomen.
Op verschillende turnouts steeds dezelfde bergen gefotografeerd zodat men ze steeds uit een andere hoek ziet.

De Signal Mountian Road hebben we deze keer maar niet gereden, vorige keer werd er al gekeken van wat moet die zot met een camper hier boven en deze is zeven foot langer J.
Bij North Jenny Lake Junction de weg naar Jenny Lake genomen, deze weg wordt bij Jenny Lake Lodge oneway wel uitkijken want er rijden hier veel fietsers.
Op het gemak bij Jenny Lake rondgekeken en daarna de gravelroad naar Lupine Meadows Trailhead genomen en daar wat rondgekeken.

         

Doorgereden tot Moose en daar op de parking van de Chapel of the Transfiguration eerst geluncht, daarna de Chapel van binnen bekeken en een foto genomen door het beroemde raam.
In 2003 konden we dit niet doen omdat er toen net een trouwerij aan de gang was.
Ook het oude winkeltje wat in een van de gebouwtjes is was nu wel open, behalve het winkeltje kan men in dit gebouwtje ook twee kamers uit de pionierstijd bekijken in de slaapkamer stond onder andere een schitterende stoel gemaakt van Elk en Moose geweien.
Over dezelfde weg terug gereden en nu de viewpoint aan de ander kant van de weg meegenomen.

         

Bij Jackson Lake Dam de afslag naar de voet van de dam genomen met de bedoeling de wateruitlaat van de dam te bekijken, maar daar stond weer een man met een hele grote telelens op zijn fototoestel de andere kant op te kijken richting de wilgenstruiken die hier volop groeien.
En toen kon er weer een nog te zien dier van ons lijstje, er stond een aan het gewei te zijn nog jonge Moose bull in een plas met water die was daar lekker aan het eten van de waterplanten het fototoestel maakte dus weer overuren wat dan ook aan de batterij-indicatie te zien was want die begon nerveus te worden.

Nog even richting Moran entrance gereden weer een goede gok, bij de Pacific Creek was een verkeersopstopping ook altijd interessant in een park.
Hier stond een oudere Moose bull van zijn maaltijd te genieten, de belangstelling van al die mensen naar zijn tafelmanieren kon hij niet zo op prijs stellen dus stond hij met zijn acterkant naar het volk toe.
Gelukkig tilde hij af en toe wel zijn kop op zodat zijn gewei toch zichtbaar werd.

Terug naar de campground nog een keer gestopt maar behalve wat vogeltjes was hier niets te zien zodat we op 06:00 op ons plekje voor de nacht stonden.
Campground: Colter Bay Campground, is binnen het park, kosten $ 15,00 geen hook-up.
Vandaag gereden: 118 mile.

Dag 23 donderdag 29 juni 2006 Grand Teton NP - Arco 

We hebben gisteravond besloten om niet nog een volle dag in Grand Teton NP te blijven.
De mooiste stukken hebben we gezien en voor overmorgen zou er een rit van 465 mile op de planning staan.
We rijden vandaag door naar Arco Idaho zodat we morgenochtend Crater of the Moon NM kunnen bezoeken en dan ’s middags al een flink stuk van de route van zaterdag rijden.
Ook vanmorgen zijn we weer eerst van de campground weggereden voordat we het ontbijt gingen maken, die tot 08:00 uur am geen generatorregel is niet gemakkelijk als je vroeg op stap wilt.
Bij de afslag naar Jackson Lake Lodge was er een traficjam dus waarschijnlijk wildlive in de buurt.
Aan de andere kant van de weg moest een Moose mama met kalf lopen maar ze was net uit zicht verdwenen, even geduld je weet maar nooit.
Even later kwam er aan de andere kant van het meertje ineens een andere mama met kalf tevoorschijn, een flink aantal foto’s gemaakt.

Toen we net weer in de camper gestapt waren kwam de man waar we even daarvoor mee hadden staan praten naar ons toe en zei ” De Moose hier vooraan komt uit de bosjes en gaat waarschijnlijk de weg oversteken”
Vlug weer uitgestapt en ja hoor daar stapte mama Moose de weg op met het kalf achter haar aan huppelend, samen met een paar andere mensen al het verkeer stil gezet zodat er geen ongelukken konden gebeuren (sommige mensen rijden gewoon door terwijl er dieren oversteken die zijn echt blind voor de natuur)
Ondertussen weer een flink aantal foto’s gemaakt, toen moeder en kind aan de andere kant tussen de struiken verdwenen waren zijn we weer doorgereden.
Een mile voorbij de plek waar we gister een Moose Bull met groot gewei gezien hadden liep er nu weer een.
Deze werkte beter mee als die van gister, hij liep redelijk kort aan de weg wat van de wilgenstruiken te knabbelen en liet zich heel goed fotograferen.

Over de US-26/89/191 (sommige wegen hebben nog meer nummers) richting Jackson gereden onderweg nog een paar fotostops gemaakt maar geen wildlife meer gezien op de gebruikelijke Elk en Pronghorns na.

In Jackson aan de verkeerde kant van het stadje getankt (aan de andere kant was het $0,08 goedkoper ook nog even de supermarkt bezocht want na zoveel dagen in de parken raakt de koelkast leeg.
Via de US-26/89 west/zuid naar Alpine gereden en daar de US-26 west naar Idaho Falls.
In Idaho Falls een hamburger bij Wendy’s gehaald en daarna doorgereden over de US-20 west naar Arco een heel saai stuk weg waar je langs de eerste kernreactor ter wereld komt.
In Arco een campground gezocht tijdens het inschrijven zei de dame: Als u cash betaald kan u morgen allebei aanschuiven voor een gratis ontbijt, ook nooit weg natuurlijk.
Getankt: Jackson, 33,795 gallon á $ 2,959.
Campground: Mountian View RV Park, kosten $ 22,05 met goodsam korting, full hook-up, wifi en gratis ontbijt.
Vandaag gereden: 220 mile.

Dag 24 vrijdag 30 juni 2006 Arco – Crater of the Moon NM – Brigham City

Gisteravond nog even met Marjan (hekkie) van het AllesAmerika forum gesproken via skype zij zitten nu in Morro Bay CA en we treffen hun maandag maar misschien al zondag in Las Vegas op de campground.
Ook nog even met mijn tante en Annie haar moeder gebeld, de rest van de familie was niet online dus even een e-mailtje gestuurd zo weet het thuisfront ook weer waar we uithangen.
Vanmorgen zijn we dus eerst wezen ontbijten, als men iets anders wilde dan het gratis ontbijt was dat ook mogelijk uiteraard tegen betaling.
Maar het aangeboden ontbijt leek ons wel voldoende, we kregen twee pancakes ter grote van een ontbijtbord met maple syrup en twee eieren klaargemaakt naar keuze en koffie tot je overliep.
Dit kregen we dus geen van beide volledig naar binnen gewerkt, alles was heel lekker en dus hebben we ondanks dat het gratis was wel een tip op tafel laten liggen.
De camper afgekoppeld en de US-20/26 west US-93 zuid opgedraaid op weg naar Crater of the Moon NM, zo’n 4 mile voor het park kwamen we weer in een roadwork uit dus dat werd weer puinbaan rijden (de camper wordt steeds roder door al die Roadworks).
Eerst even in het visitor center gekeken en daarna het park in.
We have bin to the moon, je kan het bijna letterlijk nemen .
Als ze zouden zeggen dat Armstrong en kornuiten hier hebben rondgelopen in plaats van op de maan zou ik het zo geloven.
Een heel aparte gewaarwording om hier rond te lopen, we hebben op Tenerife ook al in de lava velden gelopen maar dat is toch heel anders als hier.

Enorme verschillen van plaats tot plaats, het ene moment heel grove lava en een stukje verder weer heel fijn.
Die fijne lava zit geen rimpel in het lijkt net op men deze heuvels net voor wij aankwamen heeft aangeharkt zo strak, sommige stukken helemaal kaal en dan weer begroeid met prachtige plantjes die niet hoger dan vijf centimeter zijn en wel lijken te zijn aangeplant zo keurig staan ze uit elkaar, net als men in het zuiden ziet waar de planten in de desert ook op bepaalde afstand van elkaar staan.

Dit komt door het uitgebreide wortelgestel om het spaarzame vocht op te kunnen nemen hierdoor krijgen andere planten geen kans.
In deze velden zei je verschillende volledig kale sporen lopen dit zijn vaste routes van de dieren die hier leven, de lava is op die sporen zo vast aangetrapt dat de planten geen kans krijgen.
De lava hier is op dezelfde mannier ontstaan zoals men tegenwoordig nog op Hawaï ziet, langzaam vooruit rollend en afkoelend.
Het is bovenop pikzwart en daar waar de toplaag door erosie en mensen beschadigd is ziet men er onder rode lava zitten net of het nog niet is afgekoeld.
Soms krijg je het idee of het zich zo weer krakend en borrelend in beweging kan zetten, iets wat door de wetenschappers voor de toekomst trouwens nog steeds mogelijk word gehouden.

De route door het park is zeven mile lang en voor een groot gedeelte one-way, op verschillende plaatsen zijn trails uitgezet die meestal geasfalteerd zijn, dit om verdere schade aan de lavavelden te voorkomen er zijn een paar trails naar de backcountry en die zijn niet geasfalteerd.
Sommige padjes zijn zo smal dat men om niet op de lava te lopen achter elkaar moet lopen.
Wij hebben ons nu beperkt tot de kortere trails waarbij men een goed beeld krijgt van de verschillende lavavormen en verschillende soorten kraters.
Een van de trails gaat naar vier verschillende grotten wat eigenlijk lavatunnels zijn die zijn ontstaan doordat de bovenste lava al afgekoeld was en er onder nog een poos vloeibare lava gestroomd heeft.
Deze grotten mag men betreden, wel uitkijken want de ingangen zijn steil, bestaan uit losse brokken lava en sommige zijn erg nauw. In de grotten is het koud, vochtig en aardedonker een zaklamp moet men zelf meenemen.
Na alle natuur parken was dit een heel ander soort park maar zeker een die een bezoek waard is.

Rond het middaguur zijn we het park weer uitgegaan en teruggereden naar Arco, daar de US-20/26 oost genomen tot deze wegen zich splitsen, de US-26 oost blijven volgen tot we bij Blackfoot op de I-15 zuid komen.
In Blackfoot nog even getankt en daarna de rest van de middag over de I-15 zuidwaarts gereden tot Brigham City waar we een plekje voor de nacht willen zoeken.
De campground was vlug gevonden nu nog een plekje vastleggen, heeft u gereserveerd, nee dus en dat op vrijdag.
Gelukkig waren er een aantal tentplekken waarvan er twee ook geschikt waren om een camper op te zetten, water en 20 amp electra (normaal heb je 30 of 50 amp) maar door niet alle apparatuur gelijk aan te zetten kan je met 20 amp ook wegkomen.
Een verloop stekker van 30/50 amp naar 20 amp wordt door El-Monte gelukkig altijd meegegeven (we hadden die tot op heden nog nooit nodig gehad)
Met de dame van de campground de plekken even bekeken want ze waren volgens haar wat moeilijk om in te komen Back-in en in een bocht, laat er nou zowel een stuur als een achteruit op de camper zitten dus dat moet lukken.
Hierna nog even een bezoek gebracht aan de Wal*mart die was aan de andere kant van de weg.
Getankt: Blackfoot ID, 26,240 gallon á $ 2,799
Campground: Golden Spike RV Park, kosten $ 15,88 met Goodsam korting en water en stroom hook-up, deze prijs is volgens mij voor tenten omdat we op een tentplek staan.
Vandaag gereden: 239 mile.

Dag 25 zaterdag 1 juli 2006 Brigham City – Cedar Breaks NM – Cedar City

Na het ontbijt nog even een krantje meegepakt bij de receptie en daarna de camper op de I-15 zuid gezet.
Met onderweg een sanitaire stop zijn we in een keer doorgereden naar Cedar City waar we een campground hadden uitgezocht.
Hier waren we om 02:00 pm en konden we de laatste nog vrije plaats bespreken, je kan goed merken dat met 4 juli op dinsdag er veel mensen voor een lang weekend weg zijn.
Onderweg kwamen we ook al veel campers en trailers tegen ook veel auto’s met een boot er achter.
Terwijl een van die auto’s ons inhaalde kreeg hij een klapband aan de aanhanger waar een hele grote speedboat oplag, de band gelijk in stukken en die vlogen over heel de interstate. Gelukkig had de man alles goed onder controle en doordat ik  zelf wat af remde kon hij voor ons langs in een streep naar de vluchtstrook zonder verdere gevolgen.
Alleen zal zijn weekend spelevaren wat later beginnen.
Omdat de laundry op de campground om 07:00 pm dicht ging hebben we eerst de was gedaan.
Daarna hebben we Cedar Breaks NM nog bezocht deze stond niet op de planning maar vanaf de campground was het maar 24 mile rijden, een half uurtje denk je dan nou mooi niet de
US-14 die in de stad begint gaat steil naar boven binnen 14 mile gaat men van 5.800 ft. Naar 10.350 ft. een flinke klim dus.
De snelheid kwam soms niet boven de 20 m/u uit .
De US-14 gaat door tot de US-89 maar wij hebben de afslag naar de UT-148 genomen die gaat het park in.
Jammer genoeg trok de hemel weer helemaal dicht en toen we bij het visitor center kwamen begon het te regenen en te onweren.
Het viewpoint bij het visitor center werd dan ook gelijk afgesloten omdat men hier helemaal boven en open staat.
Na het visitor center doorgereden tot het laatste viewpoint, daar spetterde het een beetje dus vlug uit de camper en een paar foto’s gemaakt,ook de onweers dreiging nodigde niet uit om er lang te blijven staan.

Terug rijdend hebben we alle viewpoint mee kunnen nemen, een klein beetje spetters hebben we maar voor lief genomen, op alle viewpoints wat foto’s gemaakt.
Op al die viewpoints staan trouwens borden met een waarschuwing dat deze punten levensgevaarlijk kunnen zijn tijdens onweer.
Jammer dat er geen zon was dan komen de kleuren nog mooier uit natuurlijk.
Het park is Bryce Canyon NP in het klein en alleen van boven af te bekijken er zijn twee trails van elk twee mile maar die blijven allebei langs de rim gaan er zijn geen trails naar beneden.
Met mooi weer kan men hier wat langer doorbrengen maar naar mijn idee ben je met een halve dag toch wel uitgekeken.

Dezelfde weg terug gereden, in de afdaling begon de camper ineens met zijn kont te schudden als ik remde gelukkig kon ik hem op de laagste versnelling zetten waardoor hij op de motor remde, een stuk lager was het over.
Mogelijk lag het aan het asfalt, het bovenste deel was opnieuw geasfalteerd en daar deed hij raar, lager met dezelfde snelheid en dalingspercentage ging het wel goed.
Rond 07:00 pm waren we weer op de campground waar het gelukkig niet zo veel geregend had want er hing nog wat was over de stoelen te drogen.
Campground: Country Aire RV Park, kosten $ 29,43 met Goodsam korting en full hook-up.
Vandaag gereden: 367 mile. 

 

Dag 26 zondag 2 juli 2006 Beaver – Zion NP (Kolab Canyon) – Las Vegas


Ook vanmorgen zijn we na het vertrek van de campground weer de I-15 zuid opgedraaid, eerst nog even de brandstoftank gevuld.
Bij exit 62 de weg op en bij exit 40 er weer af voor een bezoek aan Kolab Canyon een onderdeel van Zion NP.
Na een kort bezoek aan het visitor center zijn we het park ingereden.
Dit deel van Zion NP is niet zo groot, van de ingang tot het eind van de verharde weg is maar 5,8 mile.
Eerst naar het einde doorgereden, we willen de Timber Creek Overlook trail lopen deze is 1 mile lang en redelijk vlak met aan het eind nog een korte klim.
Gelukkig breekt onderweg de bewolking wat open zodat de zon tevoorschijn komt indoor komen de kleuren beter uit.

Dit deel van Zion NP heeft niet zoveel kleur als Zion Canyon, de overheersende kleur is rood met hier en daarwat gele vlakken.
Met de tijd voor wat foto’s aan het keerpunt van de trail zijn we alles bij elkaar een uur kwijt voor deze trail.
Jammer was dat er een zware nevel hing waardoor de vergezichten niet mooi uit kwamen.
Op de terug weg nog op verschillende viewpoints gestopt om foto’s te maken.
Er zijn in dit deel van het park nog twee trails, de vijf mile lange Taylor Creek trail die naar twee homestead cabins en Double Arch Alcove gaat en de 14 mile lange Kobal Arch Trail voor die laatste moet men acht uur rekenen.
Verder is het mogelijk om via meer daagse hikes dwars door het park naar Zion Canyon te wandelen.

Als we bijna het park uit zijn krijgen we een sms bericht van Marjan dat zij een dag eerder naar Las Vegas komen en dus ook in de loop van de middag op de campground aan zullen komen ook Roland komt daar vandaag al naar toe.
Marjan heeft al contact gehad met de campground om een extra overnachting te regelen.
Weer terug op de I-15 zuid op het gemak naar Las Vegas gereden, via Sahara Ave. de strip opgereden, dit was eigenlijk een verkeerde beslissing om alvast een deel van de strip te bekijken.
Het was er zo verschrikkelijk druk dat we er bijna een uur over gedaan hebben om van Circus-Circus tot aan Mandalay Bay te komen.
Doordat er volop gebouwd wordt aan zowel nieuwe gebouwen als aan de weg even moeten zoeken naar de ingang van de campground.
Naar de receptie om onszelf te melden en gelijk twee plaatsen naast elkaar te regelen, dit kost nog even wat moeite want de dame die ons hielp was niet helemaal thuis in het computersysteem om beide reserveringen te voorschijn te halen maar met de hulp van een collega is dat toch gelukt.
Camper op zijn plaats, airco op vol vermogen (het is hier maar 107 F) en een smsje naar Marjan gedaan welk nummer ze moet vragen en gewaarschuwd voor het roadwork bij de ingang.
Rond 04:30 kwamen Marjan en Jan aanrijden met Roland er vlak achter.
Toen de camper van Marjan en Jan op zijn plaats stond onder het genot van een koud drankje een poos zitten bijpraten waar iedereen geweest was en wat we gezien hadden.
’s Avonds met heel de groep uit eten geweest naar Outback Steakhouse wat vlak bij de campground zit.
Getankt: Cedar City, 26,240 gallon á $ 2,799
Campground: Oasis Las Vegas RV Resort, kosten $ 37,50 met Goodsam korting en full hook-up, WIFI kan via de creditcard en kost rond de $6,00 per dag.
Vandaag gereden: 201 mile.

Dag 27 maandag 3 juli 2006 Las Vegas – Mojave National Preserve – Las Vegas

Vanmorgen eerst op het gemak ontbeten en daarna de Las Vegas Blvd zuid genomen.
Door verschillende Roadworks konden we pas bij Exit 25 de I-15 zuid opdraaien, deze gevolgd tot de exit naar Cima Road.
Als er iemand is die vlug door zijn vakantie budget heen wil zijn, die hoeft niet naar Las Vegas om te gaan gokken, je tank volgooien bij de pomp daar is ook een goede manier.
$ 4,299 per gallon willen ze daar van je hebben, gelukkig zit er in onze tank genoeg om terug te komen in Las Vegas.
Op onze reis van vorig jaar was Mojave National Preserve het eerste park van de reis en dit jaar het laatste, dat we in het jaar gezien twee maanden later zijn is goed te zien.
Vorig jaar een schitterend groen geheel met veel in bloei staande planten, nu was het droog, dor en geel maar als cactusliefhebber blijft het mooi om steeds nieuwe planten te vinden.
De Teutonia Peak trail die we willen lopen was vlug gevonden, rond 10:30 am zijn we er aan begonnen, we hebben hem niet helemaal gedaan.

 

Het laatste stuk is bergop en dat leek ons gezien het tijdstip van de dag en de brandende zon geen goed plan, ook al omdat er op dat stuk geen enkel stukje schaduw te vinden is.
Onderaan de berg zijn we dus omgedraaid en rond 12:00 waren we weer terug bij de camper, nat van het zweet en allebei nog 1 flesje water van de drie over.
Op het gemak verder gereden gelukkig kan dat hier want ander verkeer zie je bijna niet, bij Cima de Cima-Kelso Road genomen, Cima nog eens goed bekeken, dat is dus een opslag van spoorwegmateriaal een partij oud roest en een winkel annex postkantoor wat dus ook nog in gebruik is.
Onderweg naar Kelso kwamen we zes treinen tegen vijf met vier locs er voor en een met zes locs er voor, wat wel aangeeft dat dit stuk van de railroad flink omhoog gaat want over het algemeen hadden we tot nu toe treinen gezien met twee locs er voor.
Bij Kelso het nieuwe visitor center bezocht en daar nog wat informatie over dit park en de desert in het algemeen meegenomen.
Vervolgens de Kelbaker Road richting Baker genomen dit stuk kenden we nog niet, het is een stuk kaler dan de Cima Road wel vonden we hier een paar mooie groepen met Barrel cactussen en die vind je weer niet aan de oostkant van het park.

 

Bij Baker nog even een milkshake gekocht (hier kost een gallon benzine $ 3,719) en toen via de I-15 noord weer terug naar Las Vegas, onderweg kregen we nog een bui regen maar twee mile verder was het weer droog. Op de campground de camper weer vlug aan de hook-up en de airco aan.
Na het eten zijn we met Roland, Jan en Marjan naar de strip gereden, de auto’s geparkeerd bij The Mirage en te voet de strip verkennen onder ander een hele tijd doorgebracht bij Bellagio om er naar de verschillende uitvoeringen van de waterfonteinshows te kijken.
We hadden geluk want omdat het zo druk was op de strip kregen we iedere tien minuten tot vijftien minuten een show te zien en elke keer weer een ander nummer.

Rond 01:00 am waren we weer terug op de campground.
Getankt: Las Vegas 46,567 gallon á $ 2,899.
Campground: Oasis Las Vegas RV Resort, kosten $ 37,50 met Goodsam korting en full hook-up, WIFI kan via de creditcard en kost rond de $6,00 per dag.
Vandaag gereden: 216 mile.

Dag 28 dinsdag 4 juli 2006 Las Vegas

Vandaag een echte vakantie dag, uitgeslapen tot acht uur.
Eerst even een bakje koffie gedaan en daarna met heel de club aan het ontbijt tijdens het ontbijt en daarna met de laptops op tafel nog wat foto’s gemaakt. De rest van de morgen lekker zitten kletsen met zijn allen.

Na de middag is ieder zijn eigen ding gaan doen, Roland trekt in zijn hotel (Luxor), Marjan en Jan hebben een ontmoeting met een neef en nicht die in Tuscany Hotel zitten kunnen ze gelijk vragen hoe laat we morgen kunnen inchecken en wij zijn wezen shoppen in de Las Vegas Outlet vlak bij de campground en ook nog even naar Fry’s voor wat elektronische spullen.
Lijkt wel wat op de Mediamarkt in Nederland maar dan natuurlijk veel groter en met kundiger personeel als je daar wat vraagt wordt je ook geholpen die ervaring heb ik bij de Mmarkt niet of het moet van het bekende kastje naar de nog bekendere muur zijn.
Bij de uitgang wil men in je tas met aankopen kijken en dit vergelijken met je kassabon deze wordt dan afgetekend als het klopt zo niet heb je denk ik een probleem, die van ons klopte
Terug naar de campground en begonnen met het inpakken van de koffers en de reistas, die zat op de heenreis nog in een van de koffers maar zit nu vol onder andere met de spullen die we nog nodig hebben op de laatste dag.
Na het eten zijn we naar de receptie gelopen om te kijken hoe we naar de strip kunnen komen, of de shuttlebus die men vroeger had nog rijdt hebben we niet kunnen vinden, tegenwoordig komt de southbound van de trolleybus over de campground dus ik denk het haast niet.
Deze trolleybus rijdt van Mandalay Bay naar een hotel een stuk verder zuid (ben de naam kwijt) en weer terug waarbij hij ook een stop maakt bij Las Vegas Outlet center tot Mandalay Bay hier kan je eventueel overstappen op de northbound Trolley, Oasis is de eerste stopplaats dus je moet het hele rondje mee.
Er stonden nog wat mensen te wachten en er zat een echtpaar die een taxi hadden besteld omdat vrienden van hun ‘smiddags drie uur in de trolley hadden gezeten op de strip, al het verkeer stond vast vandaar.
Ik zou denken, stap je toch uit en ga te voet over de strip maar goed dat moet ieder voor zich weten.
Met de trolley dus naar Mandalay Bay (kosten $ 2,00 p/p een dagkaart kost $ 5,00) en daar met de benenwagen verder de strip op (ga geen drie uur in de trolley zitten zonde van de tijd.
Op de kruising bij New York- New York staan een heleboel mensen zou hier iets gebeuren voor 4 juli?
Wij zijn op het gemak verder gelopen tot het Bellagio en langs de andere kant terug.
We hebben niets gemerkt van extra festiviteiten, de muziek bij Bellagio was zelfs soberder dan gister.

      

Bij Excalibur hebben we de trein naar Mandalay Bay genomen om daar op de trolley te wachten, even leek het er op dat we de enige passagiers zouden zijn maar vlak voor onze trolley kwam rolde er nog een trolley van de strip binnen en die stroomde leeg met mensen die ook naar het zuiden wilden.
Hieronder zat een groep met wel vijftien kinderen in de leeftijd van 5 tot 10 jaar, toen de trolley aankwam kwam de chauffeur (een dame die naar later bleek niet verlegen was) naar buiten en zei dat iedereen moest wachten tot de groep met kinderen in de bus zat.
Iedereen kon er in dus zover geen problemen de dame zei dat ze om 12:30 ging rijden en nu nog even een bezoek moest brengen aan de lady’s room, ondertussen kwam er nog een trolley van de strip waarin ook nog wat mensen zaten die met deze trolley mee wilden.
Deze mensen bleven keurig buiten wachten tot de chauffeur terug was en toen werd het leuk, de chauffeur vroeg of de mensen iets in wilden schikken zodat er nog een paar mensen mee konden en een van de al binnen staande passagiers begon lelijk te toen want het was al zo vol en hij had al drie uur in die ander trolley gezeten en ze moest niet zeuren en gaan rijden.
De chauffeur zei dat zij wel op tijd reed en de mensen die buiten stonden ook zo lang op de striptrolley gezeten hadden en ook graag naar hun hotel wilden.
Schijnbaar moeten de trolleys wachten tot het tijd is om te rijden ook als ze vol zijn want ik hoorde de dame op een gegeven moment aan de centrale vragen of ze twee minuten eerder mocht vertrekken omdat ze vol was en dat ze zelfs nog zes mensen moest laten staan.
De heer in kwestie had waarschijnlijk niet veel geluk gehad in de casino’s want hij bleef tieren en werd zelfs persoonlijk naar de chauffeur toe, die was kort maar duidelijk, de heer kon inbinden en zwijgen of ze haalde de security er bij en liet hem van de bus verwijderen (applaus voor de dame)
Zo wordt een avond toch nog leuk.
Nu was Oasis de eerste stop dus om 12:40 AM waren we weer op de campground nog even douchen en naar bed.
Campground: Oasis Las Vegas RV Resort, kosten $ 37,50 met Goodsam korting en full hook-up, WIFI kan via de creditcard en kost rond de $6,00 per dag.
Vandaag gereden: 15 mile.

Dag 29 woensdag 5 juli 2006 Las Vegas.

Vanmorgen om 07:30 opgestaan, ontbeten en de camper schoongemaakt, de vuilwatertanks geleegd en doorgespoeld met schoonwater.
Hierna kwam Roland de campground weer opgereden samen met Jan en Marjan is hij eerst de auto van Jan en Marjan weg wezen brengen naar El-Monte, toen ze weer terug waren zijn we in colonne naar El-Monte gereden om de campers in te leveren.
Daar aangekomen eerst onze spullen in de Mustang gedaan en daarna de papier winkel af gaan handelen, dat was goed geregeld Jan kreeg een heer die niet zag dat er een ster met scheur in het voorraam zat (kost $ 600,00) en gelijk geloofde dat de lakschade er al zat voor vertrek.
Ik kreeg een dame die de voorruit bijna aflikte om te kijken of er schade aan was (nee dus) en ook de rest van de camper goed nakeek of er schade aan was (ook nee dus)
Wel had ik een hele waslijst met kleine gebreken voor haar,
Generator werkte niet lekker, even de koelkast op gas tijdens het starten en hij draaide.
Microwave sloeg soms op alarm als hij stroom kreeg, stroom er af en nog een keer en hij deed het.
Hordeur kwamen de schroeven van de handel af, schroeven opgedikt met ducktape en ze zaten vast.
LP gas indicatie in de camper kwam niet overeen met de werkelijke inhoud (gaf veel te veel aan ¾ bij bijna leeg) kwestie van even op de meter op de tank zelf kijken
Ventilatie in chauffeurscabine werkt niet, had wel een probleem geweest als we een warmere route hadden gereden, waarschijnlijk een zekering kapot.
Licht in chauffeurscabine werkt niet,licht genoeg in het woongedeelte, waarschijnlijk een zekering.
Een luik bij de vuilwateraansluiting zou gemakkelijk zijn (zit wel op ander modellen)
Ze was blij dat ik het voor haar had bijgehouden maar niet met de gebreken zeker niet omdat het een splinternieuwe camper was.
Alle problemen waren onderweg goed op te lossen dus onze reis is er niet minder door geweest en heeft voor mij bij El-Monte weer wat extra krediet opgebouwd waar ik volgende keer gebruik van hoop te maken (voor wat hoort wat volgens de dame)
Hierna zijn we met twee auto’s naar Tuscany Suites & Casino gereden waar we gelijk konden inchecken, ook hier zitten we weer in twee kamers naast elkaar.
De kamers lijken wel balzalen na vier weken camper, het zijn ook suites met keukenhoek, badkamer met bad en douche apart.
Nadat we alle spullen op de kamers hebben gebracht zijn we met zijn vijven naar een outlet center aan de noordkant van Las Vegas gereden.

Wij zoeken nog een cadeau voor onze zoon en ook voor zijn vriendin, het cadeau voor de zoon is vlug gevonden.
Wat verder vinden we ook wat voor zijn vriendin maar lopen gelijk tegen een probleem aan ten eerste is het vrij groot en ten tweede hebben ze er nog veel meer leuke dingen.
Paniek ? nee niet echt want ik had ook al een zaak gezien die koffers en reistassen verkoopt.
Hierna nog even in de grootste souvenirwinkel van Amerika (staat boven de deur) geweest, als je Las Vegas kitsch zoekt moet je hier zijn werkelijk overal staat LAS VEGAS op.
Terug naar het hotel en even de benen ophoog, fout natuurlijk, we zijn allebei in slaap gevallen (de vorige nacht was ook al kort)
Toen we wakker werden eerst de koffer herinpakken en wat blijkt we hebben zoveel gekocht dat de vierde tas dus ook gewoon vol zit.
Daarna even bij de buren aangeklopt daar wordt niet open gedaan, beide auto’s staan op de parking dus die zitten waarschijnlijk in het casino, wij willen nog een laatste keer naar de strip dus gaan we te voet.
Dat is niet zo gek ver 1,5 blok (ongeveer 0,5 mile) en we staan op de strip tussen Bellagio en Caesars Palace.
We lopen eerst naar Fasion World om daar wat te eten daarna brengen we een bezoek aan The Venetian waar we ons vergapen aan het schitterende schilderingen de plafonds zijn werkelijk adembenemend, de wolken luchten lijken wel te bewegen en het is zo uitgelicht dat het net lijkt of je in Venetië loopt op een licht bewolkte dag.

         

         

Als afscheid van de strip en Las Vegas zijn we nog even naar de schitterende watershow van Bellagio geweest.
Daarna terug naar het hotel en onder de douche Voor we in bed liggen is het toch weer 01:00 am
Campground: geen overnachting in Tuscany Suites & Casino
vandaag gereden 7 mile.

Dag 30 donderdag 6 juli 2006 Las Vegas – Atlantic Ocean

">

Om 05:30 gaat de wekker (lekker kort nachtje), we drinken nog even een bakje koffie en gaan dan naar beneden voor een taxi naar het vliegveld, (omdat we zo vroeg moeten vliegen hebben we geen beroep op Jan en Marjan gedaan om ons weg te brengen) geloof trouwens niet dat al onze spullen in de auto gepast hadden.
Eerst even uitchecken, ondertussen had de belboy al voor een taxi gezorgd dus toen ik buiten kwam zaten de spullen al in de taxi.
Naar het vliegveld een ritje van tien minuten, de chauffeur zette ons keurig bij de balie van United Airline af.
Hier stond wel een rij maar gelukkig niet zo’n lange, terwijl we stonden te wachten zagen we een koppel dat een van de reistassen moest openmaken en daar verschillende spullen uithaalde en de in een nog lege rugzak deden omdat de koffer te zwaar was ging het nu mee als extra carry-on bagage (een extra carry-on was schijnbaar niet zo erg als een paar kilo te zwaar)
Natuurlijk mochten wij het genoegen smaken om dezelfde mierenneuker te treffen en jawel hoor uw koffer is te zwaar dat kost u $ 50,00.
Volgens mij mogen we 100 lb p/p meenemen en daar zitten we niet aan, klopt maar deze is te zwaar 73,5 lb i.p.v. 50 lb wacht maar even zei ik.
Koffer open en wat zware spullen er uit gehaald en op de mierenneuker zijn weegschaal gezet tot hij er mee kon lezen daarna die spullen in een van de reistassen gepropt.
Hing hij toch nog twee labels aan de koffers 1 met 52 lb er op en 1 met 53 lb.
Op de heenreis wogen beide koffers 27,5 kilo en werd er nergens over gepraat.
Koffers afgegeven bij de TSA (ze zijn deze reis niet 1 keer gecontroleerd op die vroege vogel op schiphol na dan die voor het inchecken al in Annie haal koffer wilde kijken)
Op zoek naar de gate en hopelijk ook nog ergens een ontbijt dat lukte bij Burger King (Croissant met ham en ei is goed te eten).
Bij de gate krijgen we te horen dat het boarden zo’n vijf á tien minuten later zal beginnen, de bemanning is er nog niet die komen met een andere vlucht binnen.
wat later zien we een United toestel binnen komen en even later komt de bemanning aanlopen die krijgen dus niet eens tijd om even naar de restroom te gaan.
Deze vlucht wordt trouwens uitgevoerd door Ted een dochteronderneming van United.
Een half uur later dan gepland stijgen we op en laten Sin City achter ons, terugkomen zullen we hier zeker want we hebben nog steeds Fremontstreet by night niet gezien J.
De verzorging aan boord is iets minder dan bij United, we krijgen maar een keer een softdrink en dan ook nog een glas wel komen ze nog een keer langs met water.
Bij United komen ze twee maal langs en krijg je een blikje drinken en ook nog water.
Ook laten ze tussendoor geen routeschema zien er worden wel films getoond gelukkig kan je via kanaal negen wel de cockpit horen zodat je een idee hebt waar je ongeveer zit.
Door de harde achterwind landen we gewoon op tijd op Washington Dulles International Airport.
Tijdens de daling kon ik goed zien dat het in deze omgeving de laatste tijd noodweer was geweest wat een water stond er op verschillende plaatsen zeg, hele percelen stonden blank en ook aan de oevers van verschillende waterlopen stonden een deel van de bomen met de voeten in het water.
Aankomen bij Gate C14 en vertrekken van Gate C3 dat is lekker kort bij elkaar.
Onderweg kwamen we nog een rookkamer tegen bij C4 dus daar nog even naar binnen, niet te lang want je kon gelijk al merken dat we richting Nederland gaan.
Er zaten een paar van die Hollandse mutsen te klagen dat ze hun aansteker en haarlak in hadden moeten leveren en dat alles zo groot was en ver uit elkaar en dat daar zoveel tijd in ging zitten (welke oen doet er dan ook Los Angeles, New York en Washington DC in drie dagen) heb mezelf maar omgedraaid en ben na een peukje weer naar buiten gegaan, hier wil ik niet bijhoren.
Nog even bij Star Bucks een laatste Frappo meegenomen, voor we die ophadden konden we al gaan boarden.
Aan boord gelijk het horloge op Nederlandse tijd gezet, volgens het vluchtschema zouden we er 6:30 over deze vlucht door en was de verwachte aankomsttijd 06:06 uur dat is bijna een uur vroeger als wij op de papieren hebben staan.
Keurig op tijd werden we van de Gate weggeduwd en begon er schuin achter ons een klein kind je jengelen dat belooft wat.
Overnachting: aan boord van de UA 946.
Vandaag gereden 0 mile.

Dag 31 vrijdag 7 juli 2006 Atlantic Ocean- Amsterdam – Biggekerke

">

Met een vliegtuig voor ons waren we zo de lucht in, ook nu konden we de gevolgen van de vele regen goed zien.
Tot New Brunswick (Canada) blijf je de kustlijn volgen zo kwamen we dus ook over New York City.
Schitterend gezicht van bovenaf je kan heel Manhattan zien liggen en verschillende gebouwen herkennen ook Central Park zie je mooi liggen, jammer dat door de laag staande zon en wat bewolking het maken van een paar foto’s niet mogelijk was.
Met een rugwind die vaak boven de 200 km/uur schoot het wel lekker op.
Van slapen kwam niet veel met dat jong achter ons die is dus heel de vlucht aan het krijsen geweest, pa lag met een dochtertje te maffen en ma zat met haar koptelefoon op naar een film te kijken alsof er niets aan de hand was, zelfs het herhaalde verzoek van het cabinepersoneel mocht niet helpen je zou ze wurgen (pa en ma dan want het kind kan er weinig aan doen)
De verzorging aan boord was weer uitstekend, kip of pasta als warme maaltijd en tegen de ochtend een ontbijt tussendoor kwamen ze geregeld langs met water voor diegene die wakker waren (veel dus waar wij zaten)
Om 06:10 uur raakten de wielen weer Nederlandse bodem waarna we nog bijna een kwartier moesten rijden tot G3, gelijk even met Pascal gebeld en die zat nog maar bij Roosendaal we zien wel de koffers kan ook even duren.
Door de paspoortcontrole waar ook een flinke rij stond en dan naar de bagagehal, bij band 18 draaide alleen nog maar een paar koffers van een vorige vlucht dus even een rookparaplu opgezocht.
Na een kleine twintig minuten begonnen er koffers van onze vlucht op de band te komen, een koffer en een reistas kwamen vrij vlug de ander koffer en reistas kwamen bijna als laatste.
Op de heenvlucht hadden we de bekende KLM labels aan de koffers gedaan, eigenlijk geen succes want ze beschadigen behoorlijk, dus hadden we ze er af gehaald en aan de carry-on bagage gedaan maar omdat we een nieuwe reistas hadden die we dus nog niet goed kende hebben we er daar weer een aangedaan, maar goed ook want er kwamen veel zwarte reistassen van de band.
Door de douane, meneer waar komt u vandaan, duf/slaperig zeg ik Amsterdam, ó nee daar ben ik nu ik bedoel Washington, reist u alleen, nee met die dame, oke loopt u maar door, pokerface Annie heeft het weer gered J.
In de aankomsthal nog een keer met Pascal gebeld die zat op 25 km van schiphol, kom dan maar gelijk door dan hoeven we niet heel die parkeergarage door.
Nog even langs de restroom en naar buiten, voordat ik een peukje had gerookt kwam de bekende groene auto al aan rijden.
Even een blik op de bagage en Pascal zei het wordt steeds gekker nog even en ik moet met een vrachtauto komen.
De reis naar Zeeland verliep voorspoedig, klein beetje filevorming bij Rotterdam maar minder dat 70 km/uur hebben we niet gereden.
Nog even een stop in Krabbendijke bij Annie haar ouders, die waren ook weer blij ons te zien want met al dat slechte weer weet je het maar nooit, dat we daar minstens 3000 mile vandaan zaten wil maar niet doordringen.
Door naar Biggekerke, en daar stond het onkruid al te wachten zelfs de oprit zag groen dus de komende dagen weet ik wat ik moet doen, ook in de kas hadden de planten het moeilijk gehad met die warmte ondanks dat ik nog flink water had gegeven voor vertrek dus na het uitladen van de bagage eerst maar de kas in en eens flink water geven zullen ze vast dankbaar voor zijn.
’s Middags vielen bij ons allebei de ogen nog een uurtje dicht, je moet ook niet gaan zitten lezen als je al duf bent, ’s avonds lagen we rond 22:00 uur in bed om er de volgende morgen om 08:30 weer uit waren waarbij ik mezelf in tegenstelling tot andere reizen zeer fit voelde dus vol goede moed aan de onkruid invasie begonnen.
Het was weer een schitterende vakantie naar een voor ons nieuw gedeelte van Amerika, waarbij we door de nog aanwezige sneeuw niet alles hebben kunnen doen wat we wilden, dus hebben we weer een reden om nog een terug te komen in het noordwesten maar dan waarschijnlijk in het najaar zodat die parken (hopelijk) wel open zijn.
Waar naar toe en wanneer onze volgende reis zal zijn weten we nog niet maar dat kan morgen al anders zijn.
Voor nu iedereen bedankt voor het meelezen van ons zevende Amerika avontuur, en de forumleden van het allesamerika forum bedankt voor de vele tips die er mede voor gezorgd hebben dat ook deze reis weer zeer de moeite waard was.

Tot een volgend reisverslag.

» Home

» Over ons

» Route 2012

» Reisverslag 1999

» Reisverslag 2001

» Reisverslag 2003

» Reisverslag 2004

» Reisverslag 2005

» Reisverslag 2006

» Reisverslag 2007

» Reisverslag 2008-1

» Reisverslag 2008-2

» Reisverslag 2009

» Reisverslag 2010

» Reisverslag 2011

» Reisverslag 2012

» Washington DC

» Washington DC 2012

» Las Vegas

» Miami/Cruise