Lorem ipsum

 

Lorem ipsum »

Lorem ipsum dolor sit amet, sed a a consectetuer adipiscing elit, do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Reisverslag 2009 

 

Dag  1 Brussel – San Francisco.
maandag 7 september

Gisteravond zijn we al aan onze vakantie begonnen, we overnachten namelijk vlak bij Zaventem, zo vermijden we eventuele files en hebben ook nog een redelijke nachtrust.
Het Ibis hotel had een mooie aanbieding en bied tevens de mogelijkheid om voor €1,00 per nacht de auto gedurende de hele reis te laten staan. 
Met de shuttlebus van 09:00 uur naar de luchthaven gereden, een ritje van 10 minuten.
Bij balierij negen stond voor economie van United een lange rij om in te checken echt een aparte balie voor de mensen die thuis al ingecheckt hebben is er niet.
Dus zijn we een kleine drie kwartier verder voor we onze koffers kwijt zijn zoals we inmiddels gewend zijn op Zaventem is het veiligheidspraatje al voordat men naar de incheckbalie gaat.
In de taxfree zone nog tabak gekocht en dan door de security en in een van de winkels die in de terminal zitten nog een bakje koffie.
Het boarden begint op tijd we hadden daar dezelfde dame als bij het veiligheidspraatje die wilden dat we pas aan boord gingen als zone 4 afgeroepen werd omdat dat op Annie haar boardingkaart stond maar op mijne stond 2 dus zijn we doorgelopen.
Eenmaal aan boord wist de piloot te vertellen dat we er waarschijnlijk een uur langer over zouden door de harde tegenwind, gelukkig kreeg hij toestemming om eerder te vertrekken en ook onderweg  zat het redelijk mee zodat de uiteindelijke vertraging een half uur was.
Bij immigration waren we het eerste vliegtuig ook stonden we redelijk van voren zodat we vlug aan de beurt waren, ook de koffers kwamen gelijk met ons bij de band en customs was meer geïnteresseerd in een aantal mensen van Indische afkomst dus papier aanpakken en de koffers 20 meter verder inleveren voor de volgende vlucht, zo liepen we binnen een half uur na aankomst al met een frappuccino richten de D-terminal voor de vlucht naar San Francisco.
Aankomen bij gate C-1 en vertrekken bij gate D-26 betekend heel de C en D terminal aflopen, dat is een heel eind maar we hebben tijd genoeg onderweg dan ook nog even een van de rookhollen opgezocht.
Ook de vlucht naar San Francisco vertrekt op tijd, even wat filevorming voor de startbaan en dan in de stromende regen de lucht in, ook deze vlucht is rustig zonder veel turbulentie.
Om 19:30 uur waren we in San Francisco, de koffers lieten lang op zich wachten en er kwamen ook nog vier vluchten op een band dus was het dringen geblazen, gelukkig waren ook nu beide koffers weer meegekomen.
Naar buiten en op zoek naar de stopplaats voor de hotelshuttlebussen, daar aangekomen kwam ook de shuttle van het Clarion hotel al vlug aanrijden, eenmaal in het hotel douchen en naar bed, we staan ondertussen toch bijna 23 uur op de benen.
Vandaag gereden: 0 mile
Campground: geen (Clarion Hotel)

Dag 2 San Francisco – Red Bluff.
dinsdag 8 september

Na een redelijk goede nachtrust waren we om 06:00 uit bed, na een kop koffie naar beneden om daar op de shuttlebus van El Monte te wachten die zou ons tussen 06:45 en 07:30 uur ophalen maar om 07:45 was er nog geen bus dus maar eens bellen, de bus zou vast zitten in het verkeer rond de Bay Bridge waar werkzaamheden uitgelopen zijn dus zouden ze een andere bus sturen maar dat kon 1 á 1,5 uur duren dus zijn we eerst maar een ontbijt gaan nuttigen in het hotel.
Om 09:10 kwam dan eindelijk de bus en om 09:50 waren we op het verhuurstation, daar werden we gelijk met voorrang op iedereen die er al zat geholpen, eerst de camper nagekeken en afgetankt en daarna de papierwinkel daarbij kwam natuurlijk van onze kant de vraag hoe men die PAD-transfer nu op dacht te lossen waarna er een vaag verhaal kwam dat men niet wist in welk hotel wij zaten, maar na de opmerking dat er een e-mail van de mainoffice was waar een en ander in stond werd al vlug de manager opgezocht en kwam men terug met een andere rekening waar de PAD kosten volledig af waren.
Het was vanmorgen enorm druk met terugbrengen en ophalen van campers zodat het wegrijden ook nog even tijd kosten omdat de hele baan vol stond met terugkerende campers die zich moesten melden. Om 10:50 uur
reden we dan eindelijk van het terrein af.


Via een klein stukje I-580 de I-680 west opgezocht, onderweg nog even van de weg af voor een Walmart maar dat bleek geen supercenter dus doorgereden en via een stukje I-80 oost en I-505 noord naar de I-5 noord, Red Bluff even voorbij gereden om in Anderson bij een supercenter alle boodschappen te doen wat ook nog een kleine twee uur in beslag neemt.
Om 17:30 waren we op de campground, het kantoor was al dicht maar er stonden enveloppe waar men de centen in kwijt kon, wel een enveloppe meegepakt maar geen geld in gedaan, we betalen morgenochtend om dan gelijk weer een Good-Sam pas te kopen dat geeft weer 10% korting op alle G-S campgrounds.
We waren nog bezig om de camper op zijn plek te zetten toen er al een golfkarretje langs kwam om een papier af te geven met onder andere de restroomdeur code, gelijk gezegd wat onze bedoeling was en dat gaf geen enkel probleem.
Nu was het tijd om de camper in te richten en natuurlijk de bbq in elkaar zetten.
We zijn trouwens onderweg met een Jamboree van Fleedwood 31 feet lang en met twee slide-outs (ook de slaapkamer kan naar buiten) verder zit er een knots van een badkamer in (zelf in de A-34 Flair zat niet zo’n grote badkamer) ook is hij uitgerust met een backup camera, helaas niet nieuw er staat 54.000 mile op de teller maar op wat kleine schades aan de buitenkant en een aantal slijtplekken aan de binnenkant ziet het er nog goed uit.





Vandaag gereden: 229 mile.
Campground: Red Bluff RV Park, Kosten $29,00 met full hookup en wifi, geen tent plaatsen
.

 

 

Dag 3 Red Bluff – Lassen Volcanic NP – Lava Beds NM
woensdag 9 september

Vanmorgen eerst even wezen tanken daarbij werd om de postcode gevraagd en dat werkte niet met onze postcode + een 0 dus even naar binnen daar werd de pomp vrijgegeven zodat we konden tanken, dat gaat niet zo vlot de pomp slaat geregeld af achteraf bleek de tank ook niet helemaal vol te zitten.
Daarna zijn we aan de rit naar Lassen Volcanic NP begonnen, ook de rit naar het park gaat over een mooie route de omgeving ziet wel erg geel uit je kan merken dat het najaar is en dat ze hier een lange droge zomer gehad hebben.
Alle “Fire Danger”borden geven dan ook “Extreme”aan ook zien we verschillende stukken die zo te zien deze zomer verbrand zijn, gister zagen we onderweg in de verte ook nog grote rookpluimen opstijgen.
Via de CA-36 oost rijden we naar Mineral waar we de CA-89 noord nemen die ons het park inbrengt.
Lassen Volcanic NP heeft ( net al Yellowstone) een nog werkende vulkaan onder de grond zitten die op verschillende plaatsen doormiddel van stoom en kokende modderpoelen boven de grond zichtbaar zijn de laatste uitbarsting was in 1915.
Kort na de ingang komen we de eerste stoomgaten al tegen bij “Sulphur Works” zodra we uitstappen krijgen we gelijk de bekende rotte eieren lucht in de neus, de stoomgaten liggen aan beide zijde van de weg en zijn zelfs rolstoeltoegankelijk, door het schuiven van de aarde verplaatsen de gaten zich langzaam maar zeker en één van de gaten ligt op maar een halve meter van het rolstoelpad en zal binnenkort onder dit pad en de naast liggende weg uitkomen wat wel eens problemen kan geven voor de toegankelijkheid van het park.

We vervolgen onze weg via een aantal fotostops naar Bumpass Hell, hier zijn veel meer en actievere modderpoelen en stoomvents er ligt net als in Yellowstone een boardwalk langs en tussen de poelen, de wandeling er naar toe valt wel mee maar terug vraagt wat meer inspanning omdat er een behoorlijke klim inzit, doordat Annie verkouden uit het vliegtuig is gekomen is dit een behoorlijke ademhapper daarom besluiten we ook het bij de hike te laten en verder alleen de viewpoint te bekijken.

Via de noordkant verlaten we het park en naar nog een stuk CA-89 gaan we de CA-299 oost op die in Adin overgaat in de CA-139 noord, in Canby willen we nog even tanken maar de enige pomp daar in out of order dus rijden we door richting en campground.
Daar is het een bende dus kiezen we er voor om maar een kleine 14 mile door te rijden en op de campground van Lava Beds NM te overnachten.
Dat waren we 14 lastige mijlen doordat er nog al wat gaten in de weg zaten die door de laagstaande zon ook nog slecht te zien waren.
Vandaag gereden, 231 mile.
Getankt, Red Bluff 23,434 gallon á $3,099 en in Perez 20 gallon á $ 3,50
Campground: Indian Well (Lava Beds NM) kosten $ 10,00 geen hookup.

Dag 4 Lava Beds NM – Crater Lake NP
donderdag 10 september

Na een rustige en zeer donkere nacht, jammer genoeg te veel bewolking voor een mooie sterrenlucht, zijn we vanmorgen eerst naar het visitorcenter gereden in de hoop dat het al open zou zijn zodat we wat informatie over het park kunnen krijgen, toen we uitstapten was de ranger net de vlag aan het hijsen wat een teken is dat ze open zijn.
Na de nodige informatie het park verder in gegaan en als eerste de Cave Loop Road gelijk naast het visitorcenter gedaan, hier vind men de grootste concentratie aan (toegankelijke) lavatubes.

 

 

Als men dit park wil bezoeken is een aantal sterke zaklampen aan te raden, omdat wij die helaas niet bij ons hadden hebben we ons moeten beperken tot de eerste tientallen meters van verschillende tubes omdat het verder veel te donker is, een paar van de tubes waren voor publiek gesloten omdat de bewoners (vleermuizen) thuis waren en dat wordt de betreffende cave gesloten.
Na een flink aantal van de caves bekeken te hebben was het al weer 11:00 uur en dus zijn we via een aantal viewpoints naar de noordkant van het park gereden en zijn er daar uit gegaan.

 

 

 

 

Via de CA-161 west naar de US-97 noord gereden die brengt ons in onze tweede staat Oregon, via Klamath Falls waar we nog een paar boodschappen doen rijden we langs Upper Klamath Lake, helaas rijdt men er op de grootste stuk er ver vandaan.
We  slaan af naar de OR-62 die ons naar Crater Lake NP brengt, hier boeken we eerst een plek op de campground, deze wordt tegenwoordig door Xanterra gerund en dat is aan de prijs te zien was dat twee jaar geleden nog $14,00 nu moet men $27,50 betalen.
Vervolgens naar het visitorcenter en dan de berg op om het lake te bewonderen, de gedachte om door te rijden naar de noordkant en dan op de terugweg de eastrimdrive op het gemak te bekijken wordt door de stand van de zon al vlug verlaten en dus rijden we terug over de westrimdrive en nemen daar alle viewpoints mee.

 

 


Mooie foto’s gemaakt maar door de wind wel veel rimpeling in het water waardoor en weinig reflectie in het water was maar ook zonder deze reflectie is het een prachtig gezicht.
Vandaag gereden, 152 mile.
Getankt, Chilloquin, 16,382 gallon á $ 2,93
Campground, Mazama Village (Crater Lake NP) kosten $ 27,50 geen hookup.

 

 

Dag 5 Crater Lake NP – Welches
vrijdag 11 september

Vanmorgen vroeg gestart en op een picknickplek het ontbijt gemaakt zodat we de generator kunnen gebruiken.
Daarna aan de eastrimdrive begonnen met als eerste stop Vidae Falls een kleine waterval die in de zomer omringd wordt door schitterende wildflower, nu helaas niet meer, de volgende stop is Phantom Ship Overlook waar we verrast worden door een rimpelloos meer wat natuurlijk een schitterende reflectie geeft van het kleine Phantom Ship Island maar ook het grote Wizard Island, er worden dan ook de nodige foto’s gemaakt.

          

Volgende stop is Pinnacles Overlook wat op het eind van een zeven mile lange zijweg ligt, hier kan men de zogenaamde Pinnacles langs een één mile lange trail bewonderen, Pinnacles zijn een soort schoorstenen van oude vulkanen, deze zijn uit de omgeving geërodeerd door een riviertje was in de canyon stroomt.

          

 

           
Weer terug op de eastrimdrive maken we de volgende stop bij Pumice Castle Overlook waar weer een aantal mooie foto’s gemaakt worden, er begint wat meer wind te komen en het water komt in beweging, als we bij de volgende stop komen “Cloudcap Overlook” is de reflectie weer helemaal weg.
Het is inmiddels al 11:00 uur geweest en mede omdat we nog een flink stuk willen rijden besluiten we de laatste viewpoint maar heel kort te bezoeken.

T-T was vanmorgen de weg een beetje kwijt hij wilden ons steeds om laten draaien en pas toen we aan de noordkant van het park de OR-138 opdraaide kreeg hij door dat dit een veel kortere route was, schijnbaar dacht hij dat er aan die kant geen uitgang was.
Via de OR-138 oost gaan we de US-97 noord op om via Bend en Redmond, waar T-T denkt dat we midden door het veld rijden ondanks een update net voor de vakantie kent hij de situatie die toch al een paar jaar oud is aan de weg te zien niet, naar Madras, daar buigt de US-97 naar het oosten en nemen wij de US-26 west.
Wij rijden nu door het Warm Springs Indian Reservation waar we een flinke afdalen hebben, als er bovenaan een afdalen een Breakcheck plek is en een bord met runaway truckramp in 3 miles weet je al dat het steil wordt, helaas moet je in deze omgeving na een afdaling ook weer omhoog en ook dat was flink steil dus moest de camper flink aan het werk, wat overigens geen probleem was behalve dat het wat meer brandstof kost.
We volgen de US-26 tot onze eindbestemming voor vandaag en komen daarbij Mount Hood al tegen, deze heeft nog behoorlijk wat sneeuw liggen wel erg vuile (grijsgele) sneeuw en zo te zien nog geen verse sneeuw.

De campground is vlug gevonden dus plekje boeken, camper op zijn plek en aan de hookup zodat we een en ander op kunnen laden en nog een poosje heerlijk buiten zitten.
Vandaag gereden, 260 mile.
Getankt, Chemult 26,792 gallon á $ 2,859
Campground, Mt. Hood Village Resort, kosten $ 45,59 met 10% Good-Sam korting en full hookup.

   

Dag 6 Welches – Boardman
zaterdag 12 september

Vanmorgen eerst op het gemak ontbeten en daarna aan de rit voor vandaag begonnen, we gaan de US-26 west weer op om bij Wood Village de I-84 oost te nemen na een paar mile verlaten we die al weer om een stuk van de Historic Columbia River Hyway te doen.
Een schitterende maar wel smalle en bochtige weg zodat de snelheid niet echt hoog ligt, we hebben op verschillende plaatsen een mooi zicht op de Columbia River die we heel de dag stroomopwaarts zullen volgen, langs deze weg liggen ook een aantal schitterende watervallen waarvan we er vier bezoeken.

Als eerste komen we de Latourell Falls tegen na een korte wandeling (200 meter) heeft men een volledig zicht op deze waterval, hoe hoog hij is kunnen we helaas nergens vinden, hier wat het nog erg rustig.

                 

Bij de tweede waterval de Wahneena Falls is het al wat drukker, vanaf het parkeerterrein is deze waterval al goed te fotograferen maar via een 0.2 mile lang behoorlijk steil maar verhard pad heeft men vanaf een brug een mooier zicht op deze waterval. 

                 

De derde is de bekendste en van degene die wij gezien hebben ook de mooiste Multnomah Falls komt in twee trappen naar beneden de bovenste waterval is 542 feet en de onderste is 69 feet hoog, hier is het enorm druk het parkeer terrein staat helemaal vol maar gelukkig zijn er langs de weg een paar plaatsen speciaal voor campers en bussen daar is wel plaats.
Ook voor het maken van een foto moet men (als men er geen mensen op wil hebben) even geduld hebben, helemaal zonder mensen lukt toch niet want er staan er altijd wel een paar op de brug boven de onderste waterval, met de groothoeklens is het goed mogelijk de beide waterval in een shot te fotograferen.

 

                  

Omdat dit de bekendste waterval is vindt men hier ook een aantal voorzieningen zoals een restaurant, giftshop en informatiecenter terwijl er bij de andere watervallen alleen maar een parkeerplaats is.
De vierde en voor ons laatste waterval is Horsetail Falls deze is 176 feet hoog en ligt direct aan de weg zodat hij vanaf de brug gefotografeerd kan worden.

 

                            
Vervolgens zoeken we de I-84 oost weer op om deze bij Cascade Locks weer even te verlaten om de mooie oude Bridge of the Gods te bekijken, op een van de pilaren waar deze brug op gebouwd is heeft men in 2001 een schitterende muurschildering gemaakt, op het parkeerterrein naast de brug staan een aantal kraampje waar ze vers gevangen zalm verkopen maar wat moet je met een vis van minstens 60 centimeter lang, één van de kraampje verkoopt ook moten gerookte zalm en dat is weer wel te behappen dus eten we morgen vis.

 

        


We vervolgen onze route en kijken in Hood River en The Dalles nog even of we leuke winkels tegen komen maar kunnen niets vinden wat wij interessant genoeg vinden dus besluiten we door te rijden naar Boardman om te overnachten.
De campground waar we naar toe willen is tevens een Marina en gezien het zaterdag is zou het wel eens druk kunnen worden, als we er om 15:30 aankomen kunnen we letterlijk de laatste nog vrije plaats krijgen dus staan we nu aan de Columbia River op een prachtige campground met 65 plaatsen en 4 tentplaatsen, deze campground is heel ruim opgezet als ik het vergelijk met de campground van afgelopen nacht zou er hier nog minsten één camper tussen kunnen en dan kost hij ook nog veel minder.
Vandaag gereden, 190 mile.
Getankt, Hood River 42,136 gallon á $ 2,999
Campground, Boardman Marina & RV Park, kosten $ 23,85 met 10% Good-Sam korting, full hookup en wifi.

 

Dag 7 Boardman – Hells Canyon NRA  - Copperfield
zondag 13 september

Vannacht hadden we een onverwachte alarmoefening, we lagen nog maar net op bed toen het gasalarm afging (wat een rot herrie) op de resetknop gedrukt maar een half uur later begon het weer toen heb ik de kraan op de lpgtank maar dichtgedraaid en vanmorgen weer open, hoe het vannacht gaat zien we wel.
We starten zoals we gister eindigden namelijk met de I-84 oost, in Pendleton boodschappen gedaan daarbij gelijk een T-T one gekocht en die gelijk gek gemaakt, de route die we reden kende hij helemaal niet en dus wilde hij steeds terug (Tim de Amerikaanse stem is er nog schor van). Volgens Tim kon deze route niet zonder dirtroads maar we hebben toch alleen maar asfaltwegen gereden.
Schijnbaar zijn de wegen binnen de parken niet bekend want van de week hadden we hetzelfde in Crater Lake (daardoor is Bram denk ik overleden).
Bij La Grande  verlaten we de interstate en gaan de OR-82 noord-oost op via Wallowa en Enterprise (niet het starship) rijden we door een groot landbouwgebied waar je veel van de bekende beregeningscirkels ziet, aardappelen, uien, graan en grasland (voor hooi) zijn de meest geteelde gewassen, vervolgens komen we in Joseph wat qua uitstraling wel wat aan Sedona AZ doet denken, veel galeries en dure winkels zo te zien een zomer watersport en winter skigebied voor het rijkere deel van de bevolking.


Na Joseph gaan we (letterlijk) het bos in, de NF-39 gaat dwars door Hells Canyon NRA het is een 50 mile lange soms zeer bochtige weg waar de snelheid tussen de 15 en 40 m/u ligt, onderweg maken we nog een 3 mile lange zijstap naar de Hells Canyon overlook waar men zicht heeft op Hells Canyon en een uitleg over het ontstaan.

In een ver verleden is een heel groot meer wat na een ijstijd ontstaan was door het smelten van een ijsdam met een rotvaart leeggelopen en heeft zo dit gebied gevormd.
Verder is er in dit deel van het park voor de gemiddelde toerist weinig te beleven er zijn een aantal dirtroads en vis mogelijkheden en drie primitieve campgrounds, het drukste en bekendste deel van het park ligt langs beide zijde van de Snake River waar volop watersport mogelijkheden zijn.
Wij verlaten het park via de zuidingang en slaan gelijk linksaf naar de OR-86 oost die ons naar Oxbow-Copperfield brengt, via Bingmaps van S&T had ik daar iets gezien wat een campground lijkt te zijn, verder kon ik nergens informatie vinden.
Met de gedachte van we zien wel is het niet dan rijden we door er naar toe gereden en dat blijkt dus een goed verborgen gem te zijn, een prachtige en zeer goed onderhouden en brandschone campground die eigendom is van de Idaho Power Company, op het informatiebord naast de campground zag ik dat deze firma naast veel recreatie voorzieningen langs de Snake River schijnbaar nog twee van deze campgrounds heeft meer naar het zuiden, als het goed is komen we daar morgen langs.
Copperfield is ergens tussen 1800 en 1850 ontstaan na de vondst van grote kopervoorraden, op het hoogtepunt telde het stadje meer dan 2000 inwoners was er een railverbinding en werd er een grote waterkrachtcentrale gebouwd, begin 1900 is tijdens een grote brand het stadje op postkantoor en school na afgebrand en niet meer terug opgebouwd, nu is er nog een waterkrachtcentrale en een kleine gemeenschap van werknemers van de centrale in het naast gelegen Oxbow is een grote viskwekerij.
Vandaag gereden 244 mile.
Getankt,  La Grande 21,451 gallon á $ 2,899
Campground, Copperfield Park, kosten $ 16,00 met water en elektra hookup en dumpstation en (tot onze verrassing) wifi. 

 

Dag 8 Copperfield – Missoula
maandag 14 september

Vanmorgen op tijd gaan rijden we hebben namelijk een hele rit voor de boeg en die gaat voornamelijk over wegen van mindere grote en met veel bochten dus de gemiddelde snelheid zal niet zo hoog liggen.
Vanaf de campground draaien we de OR-71 zuid op en volgen het reservoir wat door de Oxbowdam in de Snake River is gevormd, bij Brownlee steken we de rivier over en komen dan in Idaho, onze derde staat deze reis, hier ligt de Brownleedam met daarachter weer een reservoir dit staat aan de kleuring van de bergen te zien een heel stuk onder zijn normale niveau.


We slingeren door over de ID-71 tot Cambridge hier draaien we de US-95 noord op deze is breder en rechter zodat de snelheid wat omhoog kan tot we de White Bird Hill Pass opmoeten die is zo steil maar vooral lang dat de snelheid terug loopt tot 20 á 25 m/u terwijl de versnelling terug moet naar de twee, wat we nog nooit hebben moeten doen, om de motor te sparen rij ik tussen de vrachtauto’s op de rechterbaan naar boven, eenmaal beneden gaan we bij Grangeville  de ID-13 op deze is weer een stuk smaller en zodra we het Nez Perce Indian Reservation inrijden wordt de weg ook een stuk slechter.
Bij Kooskia gaan we de US-12 oost op en komen daarmee op de Lewis & Clark Trail, we volgen voor een groot deel de loop van de Clearwater River wat betekend dat er weer veel bochten volgen over de eerste 99 mile.

Dan is er over een afstand van 45 mile ook nog eens roadwork aan de gang waardoor er een snelheidbeperking is ingesteld, binnen dit (zeer lange) werkvak zijn er op verschillende plaatsen werken bezig waardoor er maar één rijstrook beschikbaar is, hier worden we doormiddel van pilotcars doorheen gebracht wat alles bij elkaar een uur vertraging oplevert.
Eenmaal de werkzaamheden voorbij kan de snelheid iets omhoog en rijden we net voordat we de Lolopass opgaan Montana binnen, staat # 4, de afdaling van Lolopass is breed en de snelhied mag naar 70 m/u voor ons wat te veel maar ook bij 65 m/u komen er weinig auto’s voorbij.
Bij het plaatsje Lolo draaien we de US-93 noord op en komen daar gelijk in de avondspits rond Missoula uit met op dit stuk weg ook nog veel stoplichten.
Na een klein stukje I-90 west weer de US-93 noord en na een kleine mile zijn we op de plaats van bestemming.Omdat we ook nog een uur verliezen door een andere tijdszone is het ineens 18:00 uur en dus is het kantoor al gesloten, er hangt een plattegrond met de vrije plaatsen waarvan we er een uitzoeken en dan even terug na het kantoor om onze plek af te strepen zodat andere laatkomers weten wat er nog vrij is.
Betalen doen we morgen vroeg.
Toen wij aankwamen waren er nog zeven vrije plekken, om 22:00 uur waren dat er nog twee, dit is al de derde opeenvolgende dag dat de campground vol of bijna vol is gister waren er nog drie vrije plekken en eergisteren was de campground  na onze aankomst vol, ook onderweg komen we nog erg veel campers tegen waarbij opvalt dat er erg veel van die opzetcampers rondrijden die zagen we andere jaren bijna niet.
Vandaag gereden 344 mile.
Getankt, Cambridge 26,988 gallon á $ 2,779
Campground, Jim & Mary’s RV Park, kosten $..,.. met 10% Good-Sam korting, full hookup en wifi.

 

Dag 9 Missoula – West Glacier
dinsdag 15 september

Vanmorgen eerst de campground wezen betalen en gelijk even gevraagd of men een store wist met RV onderdelen die wist men bij exit 101 dat kwam goed uit want daar wilde we toch al naar toe omdat we gisterenmiddag al een Walmart supercenter hadden gezien langs de US-93.
Dus eerst de voorraden aangevuld en nog een stop bij Michaels voor scrapboekspullen en daarna even een nieuwe doucheslang gekocht, de oude lekt en dat is zeker als we geen douche mogelijkheid op de campground hebben niet gemakkelijk, de slang was al stuk dus de rekening á $ 8,10 is voor El Monte.
Vervolgens terug gereden naar de US-93 noord en richting Polson gereden, het begon gelijk al goed, de US-93 wordt verbeterd/verbreed en dus hadden we gelijk al 14 mile roadwork waar we van links naar rechts en terug moesten slingeren gedeeltelijk over een gravelbaan en dan weer een stukje nieuw asfalt, behalve een aangepaste snelheid gaf het deze keer weinig oponthoud.
Bij Polson zijn we de MT-35 noord opgegaan om het Plattehoofd Meer nu van de oostkant te bekijken, in 2006 hadden we de westkant gedaan.

 


Aan de oostkant liggen veel boomgaarden waar ook fruit langs de weg wordt verkocht jammer genoeg was het seizoen al ten einde, zodat er maar een paar wegstalletjes meer open waren bij één daarvan een aantal nectarines gekocht.
De MT-35 is een stuk rustiger om te rijden dan de US-93 maar heeft wel minder zicht op het Flathead Lake, aan de noordkant van het meer via de MT-82 west  naar de US-93 noord gereden, doorrijden via de MT-35 naar de US-2 is korter maar dan mis je Kalipell en daar wilden we nog even kijken.
In Kalispell nog een kleine mall bezocht maar niets gevonden wat ons tot aanschaf kon verleiden, eenmaal op de US-2 oost komen we nog een Jo-Ann’s tegen dus ook daar nog wat scrapboek spullen gekocht.
Hierna doorgereden naar West Glacier om een campground voor de komende drie nachten te boeken, op de website van de campground had ik al gezien dat er tegenover een bedrijf zit wat helicopervluchten boven Glacier NP verzorgd en dat die ook auto’s verhuren dus aan de dame van de receptie gevraagd hoe ver dat was, ze pakte de telefoon toetste een nummer in en gaf de telefoon aan mij, de dame aan de andere kant van de lijn vroeg wat ik wilde, waar we zaten en hoe laat we de auto wilden hebben, rond 18:00 uur zou mooi zijn, oké zorg dan dat u om 18:00 uur bij de receptie staat dan komen we u ophalen.
Camper op zijn plaats gezet, even wat drinken en dan was het tijd om de was te doen, binnen een uur alles weer schoon en (bijna) droog.
Tegen 18:00 naar de receptie gelopen waar even later een meneer aan kwam rijden die vroeg of ik op een huurauto stond te wachten, klopt, stapt u maar in en twee minuten later waren we al op het bedrijf van de helivluchten (ligt schuin tegenover de campground) papieren ingevuld en een Hyundai Santa Fe AWD (All Wheel Drive) meegekregen voor $ 64,95 p/d all in met vrije mijlen.

 

Na het eten nog even Glacier NP ingereden voor een mooie sunset boven Lake McDonald maar die viel door de bewolking tegen.
Wat we eigenlijk vanaf het begin al zien is dat er overal een blauwachtige waas hangt in de verte, hierdoor zijn mooie landschap foto’s met vergezichten eigenlijk niet te maken, een flinke plens regen zou de lucht wel eens schoon kunnen maken.


Vandaag gereden, 158 mile.
Vandaag gereden auto, 34 mile.
Getankt, Missoula 39,958 gallon á $ 2,779
Campground, Glacier Campground, kosten $ 27,92 met 10% Good-Sam korting, water en Elektra, dumpstation en wifi bij het kantoor.

 

Dag 10 Glacier NP
woensdag 16 september

Vandaag gaan we een hele dag Glacier NP verkennen, we doen dit met de auto omdat men met een camper langer dan 21 ft en/of breder dan 8 ft (inclusief spiegels) een deel van het park niet in mag, ook kunnen campers hoger dan 10 ft problemen hebben als men westwaards rijdt, ons huisje valt dus drie maal buiten de norm, na de GttSR gereden te hebben kan ik het niet helemaal volgen naar mijn gevoel is de hele route met een grotere camper goed te rijden.
Eenmaal in het park eerst voorbij Apgar Village de Camas Road gereden omdat daar volgens onze campground eigenaresse vaak beren zijn te spotten als het niet te warm is, waarschijnlijk was het dus te warm, want we hebben geen beren gezien.



Vervolgens zijn we aan de Going to the Sun Road begonnen waar we voor de derde opeenvolgende dag met roadwork te maken krijgen, de GttSR wordt in een aantal jaar voorzien van een nieuwe asfaltlaag en aangezien je alleen maar asfalt kan aanleggen als de het niet vriest en ook de ondergrond niet bevroren is kan dat dus alleen maar tijdens de zomer en het najaar, gelukkig bleef het oponthoud beperkt tot een kleine tien minuten, volgens de matrixborden kon het overdag tot 30 minuten en ’s nachts (10:00 pm tot 06:00 am) tot 4 uur zijn.
Na een paar kleine fotostops was de eerste grote stop “The Loop” waar we onder andere een mooi zicht hadden op “Heavens Peak”waar op verschillende plaatsen eeuwige sneeuw op ligt.

Op het stuk tussen The Loop en Logan Pass zijn de meeste werkzaamheden dus kan men niet overal stoppen, verschillende pullouts liggen dan ook nog vol met materiaal voor die werken, gelukkig blijven er genoeg mooie plekken over waar men wel kan stoppen, zo kunnen we een aantal mooie watervallen en een paar schitterende stukken “Weeping Wall” vastleggen, ook de Jackson Glacier Overlook is een stop waard.

             

De tweede grote stop is Logan Pass Visitor Center, hier bleek hoe druk het nog is in het park, de parking staat bijna helemaal vol.
Ook staan er verschillende van die rode bussen, zodat er behoorlijk wat mensen rondlopen gelukkig redelijk verspreid en als je met de rode bus bent krijg je maar 15 tot 20 minuten om weer terug op te stappen terwijl ik dacht dat je ook een volgende bus kon nemen als je langer wil blijven maar dat is gelukkig niet onze zorg.

             

             

Na een bezoek aan het visitor center en wat foto’s vervolgen we onze weg en beginnen aan de afdaling richting St. Mary op dit deel van de weg duiken we vrij vlug tussen de bomen zodat de uitzichten een stuk minder zijn, wel maken we nog een paar fotostops langs Saint Mary Lake.

Het park uit en via de US-89 noord naar Babb waar we het park weer ingaan om naar het Many Glacier deel te rijden, hier gebruiken we de lunch aan de rand van Swiftcurrent Lake en genieten er een poosje van het zonnetje.
Toen we hier in 2006 waren stond er een harde wind over het meer en was het steenkoud, ook nu staat er weer een stevige bries maar is de temperatuur veel aangenamer.
We rijden dezelfde route terug naar St. Mary maar blijven daar de US-89 zuid volgen, dit gedeelte tot de junction met de MT-49 is sinds 2006 getroffen door een (zo te zien) enorm grote bosbrand, het is nu een grote zwart geblakerde vlakte waar het vorige keer nog allemaal bos was.
We gaan de MT-49 op, ook al een route die niet met een camper langer dan 21 ft gereden mag worden, behalve één wat steilere klim is hier niets in de weg, geen scherpe bochten of overhangende rotsen te vinden.
We rijden de ingang van het Two Medicine Lake voorbij omdat we dat morgen willen bezoeken, bij East Glacier Park komen we op de US-2 west uit die weer terug gaat naar West Glacier.
De US-2 volgt de zuidkant van het park en komt er op een gegeven moment een stukje door te lopen, hier is dan nog een viewpoint namelijk “Goat Lick Overlook”, de steile helling van de Middle Fork van de Flathead River bevat hier veel zouten en mineralen waar de Mountian Goats schijnbaar gebrek aan hebben zodat ze hier naar toe komen om deze stoffen van de rotsen te knagen/likken.

Omdat ze hiervoor in het verleden de weg over moesten steken zijn er speciale “wildtunnels”aangelegd zodat ze veilig bij die rotsen kunnen komen, volgens de informatie borden komen ze vooral in het voorjaar zo ver van de berg af om deze stoffen tot zich te nemen, dat zal waarschijnlijk wel met het tekort hieraan in hun wintervoeding te maken hebben, helaas voor ons vandaag dus geen berggeiten.
We gaan verder en komen tegen 18:00 uur weer op de campground terug waar het in de camper best aangenaam is omdat hij de hele dag in de schaduw van de bomen gestaan heeft.
Vandaag gereden, met de auto 203 mile. Camper is niet van zijn plaats geweest.
Campground, Glacier Campground, kosten $ 27,92 met 10% Good-Sam korting, water en Elektra en dumpstation en wifi bij het kantoor.

Dag 11 Glacier NP
donderdag 17 september

Ook vandaag hebben we weer in Glacier NP doorgebracht, over de US-2 oost richting East Glacier met omdat het toch op de route lag nog een korte stop waar men geiten kan likken maar weer geen geit te vinden.
Bij East Glacier de MT-49 noord op om vier mile verder de afslag naar het Two Medicine deel van het park te nemen, Lower Two Medicine Lake wat nog net buiten het park ligt en eigenlijk een stuwmeer is staat heel laag maar Two Medicine Lake in het park staat op het normale niveau, dit komt omdat dit meer een natuurlijke afvoer heeft dus kan dat behalve door verdamping nooit laag uitkomen.



De natuurlijke afvoer wordt gevormd door Running Eagle Falls, deze waterval komt uit een groot gat in de rotswand als er meer water in het meer staat komt daar een waterval bij die over de rotswand heen komt en dan voor de andere waterval valt.
Nu was alleen de waterval uit de rotswand actief, maar op de foto van het informatiebord was te zien hoe het er uit ziet als beide watervallen water geven, wat er schitterend uitzag.

 

De waterval is trouwens vernoemd naar een zeer moedige Blackfeet indian krijgsvrouw die de krachten en strijdinzichten van een man had en na de dood van haar vader een paar jaar haar stam heeft geleid totdat ze op dertig jarige leeftijd door de Flathead indians werd gedood, ze is door haar stamgenoten mee terug gebracht naar haar geboortegrond en ergens boven Two Medicine Lake begraven.
Ook hier staat net als gisteren bij  Swiftcurrent Lake weer een flinke bries, later op de dag hoorde ik van de dame van de helivluchten dat het meestal veel waait aan de oostkant van Glacier, onderweg naar St. Mary begon de lucht ook nog te betrekken, zodat de zon af en toe verdween.
Bij St. Mary weer de GttSR op maar nu van oost naar west zodat men toch weer andere uitzichten heeft, bij Logan Pass nog even gekeken of de trail naar Hidden Lake tot de mogelijkheden behoorde maar om nu 7,9 mile te gaan lopen met een steeds donker wordende lucht zagen we niet zitten, ook moet de auto om 18:00 uur ingeleverd worden en dat zou wel eens erg krap kunnen worden zeker als het oponthoud bij de roadworks een beetje tegen zit
.

          

                          
Op het gemak verder gereden en onderweg op een van de grotere viewpoints de lunch genuttigd, daarna de route door het park afgemaakt en nog even in West Glacier rondgeneusd in de giftshop.
Om 16:00 uur waren we terug op de campground dus de hike naar Hidden Lake (minimaal drie uur) had ons in de problemen gebracht, rond 16:30 uur de auto ingeleverd.
Vandaag gereden, met de auto 176 mile. Camper is niet van zijn plaats geweest.
Totaal gereden met de auto 413 mile waar we 17,913 gallon brandstof voor nodig hadden, dat is een gemiddelde van 23 mile per gallon.
Getankt, West Glacier 17,913 gallon á $ 2,939
Campground, Glacier Campground, kosten $ 27,92 met 10% Good-Sam korting, water en Elektra en dumpstation en wifi bij het kantoor.

 

Dag 12 West Glacier – Belt
vrijdag 18 september

Vanmorgen na het ontbijt alles weer zijn vaste plekje gegeven en de berg afgedaald naar het kantoor, daarnaast zit het dumpstation en daar willen we even gebruik van maken, de vuilwatertanks zitten een heel eind vol en het is ook nog eens extra gewicht (rond de 140 kilo) wat mee moet rijden.
Terwijl ik de tanks leegmaak zet Annie de verslagen van de laatste dagen online, omdat de batterij van de laptop een eind versleten is loopt hij zodra je wat meer wil, zoals een internet verbinding maken, erg vlug leeg.
Dus gaat ze ermee naar het kantoor daar is een soort huiskamer voor de gasten en daar kan de laptop aan de stroom, men moet als men hier gebruik van wil maken niet bang zijn voor honden want die lopen er verschillende, waaronder een paar grote jongens, heel vriendelijke dieren, maar ja niet iedereen is daar van gediend.
Eenmaal alles online kunnen we op pad.
We draaien de US-2 oost op en rijden tot aan East Glacier dezelfde route als gisteren, nu blijven we de US-2 volgen tot Browning, wat flink gegroeid is sinds 2006, daar nemen we de US-89 zuid en blijven deze via Dupuyer en Fairfield volgen tot we bij Vaughn de I-15 zuid opgaan.
Bij exit 280 gaan we Great Falls om de voorraden aan te vullen, hierna volgen we een stukje van de River Drive die met de Missouri River meeloopt richting Giant Springs Sp, wat we is 2006 al bezocht hebben, nu buigen we net voor dit State park af naar de bypass van de US-87 oost.
Deze komt aan de andere kant van de stad samen met de US-89 en de voor Jan Hekkema zeer bekende MT-200, we volgen deze weg oostwaarts tot Belt waar we naar een van de weinige campgrounds van deze route rijden.

Een plekje met water en elektra is geen probleem maar de volgens Trailer-Live aanwezige wifi is geen spraken en het is er ook nooit geweest maar volgens de eigenaresse kunnen we twee mile terug in de Public Library gebruik maken van de daar aanwezige wifi.
Daar aangekomen was het inderdaad geen probleem en werd ons zelfs een plek gewezen waar we ook nog stroom konden vinden voor de laptop, even het adres van Hobby-Lobby in Billings opgezocht zodat we daar morgen nog naar toe kunnen en de weblog voorzien van foto’s, de door mij gegeven dollars werden met verbazing en dat hoeft niet dankbaar aangenomen, voor wat hoort wat wordt altijd op prijs gesteld, wij waren geholpen en daar kunnen ze er ook vast wel iets nuttigs mee doen.
Terug naar de campground en daar heerlijk een paar uur buiten gezeten, het is tenslotte vakantie en dan mag men ook af en toe ontspannen.
Vandaag gereden, 223 mile.
Getankt Fairfield, 24,641 gallon á $ 2,739
Campground, Fort Ponderosa Campground, $ 29,17 met water en elektra hookup.

Dag 13 Belt – Red Lodge
zaterdag 19 september

Ook vandaag wordt weer een reis(tussen)dag dus verwacht geen lang verhaal deze keer, vanaf de campground gaan we weer de US-87/MT-200 oost op we volden deze tot “Eddies Corner”, niet meer dan een benzinepomp, en gaan daar de US-191/MT-3 zuid op en komen een aantal mile verder wederom in een roadwork uit.
Het landschap veranderd niet, saaie gele graslanden met af en toe een aantal koeien en op een paar plaatsen schapen worden afgewisseld met graanvelden, die trouwens nog maar gedeeltelijk geoogst zijn, tot twee keer toe zien we wat wildlive (deer) in de velden lopen, we zien er bijna meer dood langs de weg liggen dan dat er rondlopen.



Soms komen we door een klein plaatsje waarvan sommige bijna tot spookstad zijn verheven, ook alleen staande boerderijen komen we tegen en daar is soms te zien dat ofwel de oud ijzer prijs erg laag is ofwel wil men de moeite niet nemen om het op te ruimen.
Er zitten er tussen waar je de hele mechanisatie vanaf de eerste één paard eg tot heden op een rij naast elkaar ziet staan, verschillende museums zouden het misschien graag aan hun collectie toevoegen.
Bij Harlowton verlaten we de US-191 en ruilen die in voor de US-12, de MT-3 blijven we wel volgen, we gaan nu oostelijk, de omgeving wordt wel wat mooier om door te rijden, we rijden nu door een dal tussen twee heuvelruggen in en er loopt een kleine River en verschillende kreekjes door het dal waardoor er ook wat meer bomen groeien, op de hoogvlakten hiervoor zag je, behalve rond de dorpjes, geen enkele boom.
Bij Lavina laten we ook de US-12 weer achter ons om de MT-3 te blijven volgen richting Billings, het gaat nu weer naar boven, bij Zimmerman Park (een stadspark van Billings) duiken we via een steile afdaling de stad in en komen zo in een van de dure wijken van de stad uit er staan hier echt kastelen van huizen.
Ook de stad Billings is bezig met wegverbeteringen en dus komen we al vlug in een (zeer goed aangegeven) omleiding terecht, de gezochte winkel is al vlug gevonden en daar zijn we een paar uur zoet met rondsnuffelen en dingen in het wagentje laden, de kerstboom zal dit jaar veel Amerikaanse ornamenten hebben.
Nog even rondgekeken wat voor winkels er nog meer zaten maar daar zat niets voor ons tussen, dus de I-90 west opgedraaid en deze bij Laurel  weer verlaten, daar een footlong bij Subway gehaald en gelijk opgegeten.
Dat er in Laurel zoveel hotels staan snap ik niet want je wordt er onwel van de lucht die de “Cenex Oil Refinery” verspreid.
Na het eten de I-90 onderdoor gereden en op de US-212 zuid uitgekomen, als we de raffinaderij voorbij zijn steken we de Yellowstone River over en beginnen aan het laatste stukje voor vandaag naar Red Lodge, wat trouwens een heel leuk plaatsje is.
Red Lodge doorgereden naar de campground, helaas heeft die geen wifi en om vrouw en familie gelukkig te houden zijn we een stukje terug gereden en staan we nu geheel tegen de principes in op een campground waarvan ik de letters zo vlug niet kan vinden op het toetsenbord, ha toch gevonden we staan op een koa campground.
Vandaag gereden, 266 mile.
Getankt, Lavina 32,417 gallon á $ 2,749
Campground, KOAcampground Red Lodge, kosten $ 37,53 met 10% AAAkorting, water en elektra hookup en wifi.

 

Dag 14 Red Lodge – Mammoth (Yellowstone)
zondag 20 september

Voor de KOA liefhebbers is het te hopen dat niet alle campgrounds van deze organisatie er zo uit zien want deze was om het voorzichtig uit te drukken niet best, een grote open vlakte zonder bomen, voor schaduw, erg ongelijke plekken en ook het naast liggende stukje waar je kan zitten was niet vlak, de wegen zijn van puin en erg stoffig, gelukkig stond er geen wind want dan heb je al dat stof ook binnen. 
Vannacht werd ik wakker door getik op het dak, even uit bed geweest en de beide dakramen een stuk laten zakken zodat het niet inregende, vanmorgen bij het opstaan was het droog maar wat later begon het weer te spetteren, toen we van de campground wegreden regende het flink door.
In Red Lodge nog even de tank vol gedaan zodat we er weer even tegen kunnen en toen de US-212 weer opgezocht,eenmaal op weg werd het gelukkig weer droog, er stond in de stad al een matrixbord dat er roadwork was op de US-212 maar dat ging op nachtelijke afsluitingen dus hopelijk hebben we hier geen last van.
Buiten de stad begint de weg al te klimmen maar een aantal mile verder gaat het echt omhoog, op de eerste stop na wat foto’s eerst maar een lange broek en een vest uit de kast gepakt want het is hier door de harde wind berekoud.

 

 

We gaan op het gemak verder en genieten van de Beartooth hyway waar mogelijk maken we een fotostop, op de grens van Montana en Wyoming, onze vijfde staat, beginnen de wegwerken maar zoals verwacht hebben we er geen oponthoud van, alleen zijn verschillende pullouts weer niet te gebruiken door materialen of een veel te hoge wegrand als er al nieuw asfalt ligt, we hebben vandaag ook een deel dirtroads gereden want de weg ligt er helemaal uit en dus moeten we over een puinbaan.

 

 

Eenmaal een stuk gezakt krijgen we (zelfs op zondag) toch nog met de wegwerken te maken, men is bezig met een nieuwe brug dus worden we met een pilotcar om de werken heen gebracht, we konden nog net aansluiten toen de pilotcar weg reed.
Het Wyoming deel van de Beartooth vinden wij veel mooier dan het Motana deel, het is veel ruiger met schitterende uitzichten en meertjes.

 

 

Onderweg zagen we dat alle campgrounds van de NFS al gesloten waren.
Ook bij Cooke City is men aan de weg bezig maar zo te zien zijn ze daar in een afrondende fase en wordt er in het weekend niet gewerkt, hier wil men nog steeds veel geld verdienen aan de toeristen, de benzine prijs was hier $ 3,159 terwijl ik in Red Lodge $ 2,699 moest betalen.
We gaan nu Yellowstone NP in en na een paar mile in het park gaat het fout, een af andere eikel met een 19 ft Cruise camper komt veel te veel door de binnenbocht en raakt de spiegel van onze camper die klapt naar binnen maar is ook stuk.

Het visoog deel wat onderaan zit is er helemaal af en in de grote spiegel zitten wel een stuk of acht barsten zodat er bijna niets in te zien is, dader is doorgereden, morgen wil ik even naar Gardiner rijden om te kijken of er een Ford dealer zit of een garage die me aan een andere spiegel kan helpen want nu zie ik aan de linkerkant (bijna helemaal) niets dat is vragen om problemen.
Als we richting Tower-Roosevelt rijden zien we dat zowel Pepple Creek als Slough Creek campground het “Full”bord hebben hangen nu wilde we daar toch niet naartoe omdat op deze beide campgrounds geen generator gebruikt mag worden.
We rijden door naar Mammoth Hot Springs, de campground daar heeft nog plaatsen dus leggen we er een vast, het zijn allemaal pulltrue plekken maar niet erg vlak dus dat vraagt wat levelen vanavond.
Hierna bezoeken we eerst de Lower Terraces Area en rijden vervolgens richting Norris in de hoop wat wildlive te spotten, op bison en een enkel deer na lukt dat niet wel staan er een stukje voorbij Swan Lake een hele groep spotters met grote telelenzen maar die zitten gezellig te keuvelen dus is daar ook (nog) niets te zien.

 

            

 

             

 



In Mammoth lopen we een flinke kudde Elkdames met één bull waar een aantal rangers bijlopen om de mensen op afstand te houden aangezien deze bull al meer een uitval naar mensen die te dicht bij zijn dames kwamen naar meneer zijn zin, deze kudde kan men als vaste bewoners beschouwen omdat ze er altijd lopen.

We gaan terug naar de campground, waar nu ook het “full”bord ophangt,  na de camper zo vlak mogelijk gezet te hebben, helemaal lukte voor het eerst deze reis niet, hebben we de maaltijd binnen bereid omdat het veel te hard waaide.
In de loop van de avond heeft het nog even geregend en het koelde zo ver af dat de kachel voor het eerst deze reis aanmoest.
Vandaag gereden 167 mile.
Getankt, Red Lodge 12,165 gallon á $ 2,699
Campground, Mammoth Hot Springs (NPS) kosten $ 14,00 geen hookup.

 

Dag 15 Yellowstone NP
maandag 21 september

Vannacht heb ik het nog een paar keer horen regenen, toen ik vanmorgen de blinden omhoog haalde zag ik in de verte nieuwe sneeuw op de hogere pieken liggen, de winter komt dus dichterbij.
Het is ook koud geweest vannacht want de kachel die we op 55F hadden gezet is verschillende keren aangegaan.
Vanmorgen zijn we rustig moeten starten, Annie werd ziek wakker dus is ze een poosje terug in bed gekropen.
Rond 09:00 uur ben ik naar Gardiner gereden, terwijl Annie nog in bed lag, om te kijken voor een spiegel, even getankt en gelijk gevraagd of er een garage in het stadje was, alleen een bandenshop die ook wel olie vervangt en kleine reparaties doet helaas had de man geen spiegel, ook geen stick-on die je op de oude kan plakken.
Terug het park in en richting Norris gereden, onderweg zien we dat Roaring Mountian ’s morgens veel meer stoom laat zien dan later op de dag ook Norris Geyser Basin laat veel meer stoom zien, waarschijnlijk heeft het met de temperatuur te maken, op Norris campground eerst een plek voor twee nachten vastgelegd, mooie vlakke plek waar we zonder levelen kunnen staan.

Annie is inmiddels wat opgeknapt dus zijn we op het gemak richting Canyon Village gereden, daar in de repair-shop gekeken voor een spiegel maar helaas waren ze op ook een telefoontje naar zijn collega’s binnen het park had geen resultaat, hij raden aan het in West Yellowstone te vragen daar zat een goede repair-shop.
Via Dunraven Pass richting Tower gereden ondertussen zoekend naar wildlive maar behalve een enkele Bisonbull niets ook de Bighorn Sheep vlak bij Tower Falls waren met vakantie, net voor Tower zagen we ineens een Coyote maar weer net op een plek waar je met geen mogelijkheid kon stoppen.
Bij Tower rechtsaf naar Lamar Valley, daar lag wel een kleine kudde bison maar te ver weg om mooie foto’s van te maken, bij Trout Lake de lunch genuttigd en daarna terug gereden.

        
Bij Tower gaan we nu richting Mammoth op dit stuk zien we helemaal geen wildlife dus gaan we richting Norris, de spotters die er vanmorgen zaten zitten er nog steeds, die zitten dus een hele dag op een plek waarschijnlijk in de hoop ’s morgens en ’s avonds beren of wolf te spotten want overdag zie je die zeker niet.
We rijden een stukje richting Madison en bezoeken Artists Paintpots, die was in 2006 afgesloten wegens het vernieuwen van de boardwalk.

            

                  

Na een klein uurtje weer terug gereden, helaas was er op Elk Meadows geen Elk te bekennen, ook bij Norris  zien we helemaal geen Elk terwijl dat toch ook een bekende plek is om Elk te spotten, waar die zich dit jaar verstopt hebben weet ik niet misschien horen we ze vanavond nog fluiten.
Rond 17:00 waren we weer op de campground, het koelde zo snel af dat we de kachel rond 20:30 al bijgezet hebben.
Vandaag gereden, 140 mile.
Getankt, Gardiner 23,516 gallon á $ 2,739
Campground, Norris (NPS), kosten $ 14,00 geen hookup.

 

Dag 16 Yellowstone NP
dinsdag 22 september

Ook vannacht heeft het weer flink gevroren, de grote meadow bij de campground ziet helemaal wit van de rijp, boven de bomen komen grote stoomwolken van Norris Geyser Basin.
Vandaag rijden we de noordelijke loop andersom, we gaan dus eerst naar Mammoth, de spotters in de buurt van Swan Lake zijn er niet dus waarschijnlijk is datgene wat voor hun interessant was niet meer aanwezig.
In Mammoth is de groep Elk ook weer aanwezig met ranger begeleiding.

Naar Gardiner en daar even de tank gevuld dat is $ 0,26 per gallon goedkoper dan in het park, als we daarna richting Tower draaien zien we nog een tweede groep Elk, hier staat geen ranger bij, het mannetje heeft een erg ongelijk gewei de rechterkant is veel minder ontwikkeld ondanks deze handicap heeft hij toch een stuk of zes vrouwtje weten te strikken.

 

 

Op de weg van Mammoth naar Tower zien we behalve een eenzame Bisonbull geen wildlife en ook het stuk van Tower naar Canyon levert niets op.
Bij Canyon bezoeken we zowel de Upper als Lower Falls, hier is het erg druk we zien veel mensen met enorme telelenzen die de watervallen fotograferen waarom dat met zo’n enorme lens moet snap ik niet helemaal want ze zijn het mooiste als je ze helemaal in beeld kan brengen.
Wij hebben er weer een aantal mooie foto’s kunnen maken, zelfs zo laat in het najaar komt er nog een flinke hoeveelheid water over de falls.
 

 

         

 

       

Na de North Rim Drive doen we de South Rim Drive met het schitterende uitzicht van Artist Point.

Na de lunch rijden we naar Fishing Brige en stoppen nog even bij Mud Volcano, daar zijn we redelijk vlug uitgekeken omdat de trail bijna helemaal is afgesloten, men is de boardwalk aan het vervangen.
Op de terug weg richting Canyon willen we nog stoppen bij Sulphur Caldon maar daar is helaas geen parkeerplek vrij, wel bezoeken we LaHardys Rapids voor een fotostop, hier kan men in juni en juli de Forel die naar Yellowstone Lake gaat om kuit te schieten tegen de Rapids op zien zwemmen/springen iets wat de beren ook goed schijnen te weten, verder maken we nog een paar stops om Bison te fotograferen.

 

 


Hierna gaan we terug naar Norris en genieten op de campground nog een poosje van de zon.
Vandaag gereden, 123 mile.
Getankt, Gardiner 11,971 gallon á $ 2.739
Campground, Norris (NPS), kosten $ 14,00 geen hookup.

 

 

Dag 17 Yellowstone NP
woensdag 23 september

Hoewel het gisteravond langer aangenaam bleef hadden we weer een koude nacht, gelukkig is het voor de batterijen van de camper geen probleem om de kachel een hele nacht op 55F te laten staan.
Onze overburen, Duitsers met een 25 ft Moturis hadden dat geluk niet gisternacht, daar hield de ventilator van de kachel er halverwege de nacht mee op, daarnaast kreeg hij die morgen ook de generator niet op gang, gelukkig kon ik hem uitleggen dat de batterij opgeladen wordt door de automotor te laten draaien.
We zijn vanmorgen om 07:30 uur van de campground weggereden en zijn toen tot vlak bij Canyon Village gereden waar we een parkeerplek in de zon konden vinden, alle andere lagen in de schaduw en dat is terwijl het nog vriest niet echt een lekkere plek om het ontbijt te maken.
Als we door Hayden Valley rijden zien we de stoomwolken van Upper Geyser Basin (met Old Faithful) boven de bomen uitkomen, in Hayden Valley is vannacht een tweede (grotere) kudde Bison aangekomen, jammer genoeg lopen ze veel te ver weg voor een foto, het zijn maar kleine bruine stipje in de verte.

Tussen Fishing Bridge en Bridge Bay staan waarschuwingsborden voor Bison, ook heeft men pylonen gezet om de weg te versmallen en zo de snelheid naar beneden te halen, helaas is er geen Bison te zien.
Yellowstone Lake ligt ten opzichte van de zon verkeerd om foto’s te maken dus gaan we door naar Upper Geyser Basin, als we daar aankomen zijn de parkeerterreinen nog bijna leeg ondanks dat het al tegen 10:00 uur loopt, we kunnen dat ook vlakbij Old Faithful parkeren.
We lopen eerst het rondje rond Old Faithful die zo vriendelijk is om terwijl wij aan de achterkant staan zijn kunstje te vertonen, daarna lopen we de Geyser Hill loop om dan bij Sawmill Geyser  de Firehole River over te steken naar Castle Geyser, het bord daar geeft aan dat hij (waarschijnlijk) tussen 13:30 en 15:00 zal spuiten, zo lang willen we niet wachten dus gaan we terug naar de camper en vervolgen onze route.

             

We laten de Geyser Basins aan de linkerkant van de weg ook links liggen, die bewaren we voor morgenochtend als we richting Grand Teton NP rijden, wel doen we de Firehole Lake Drive waar onder andere Great Fountain Geyser aanligt, ook deze zal pas in de tweede helft van de middag werken maar er zijn genoeg andere mooie poelen, ook staat hier een kudde Bison op redelijk korte afstand van de weg.

             

Na bij Firehole Lake de lunch te hebben genuttigd gaan we richting West Yellowstone, we hebben boodschappen nodig en willen wassen dus gaan we naar Grizzly RV Park.
Als we de brug over de Madison River naderen zijn we iets wat lijkt op een wildlife-jam dus even goed opletten, er staat een vrouwtje Elk in de rivier en haar jong staan nog op de kant, aan de andere kant van de rivier staat ook al een vrouwtje, gelukkig is er net na de brug een picknick area waar we de camper kwijt kunnen.
Vanaf de picknick area lopen we langs de rivier een kleine honderd meter terug en komen zo bij de goede plek uit, als we net een paar foto’s gemaakt hebben komt er nog een vrouwtje met jong uit het bos aan de overkant zij stappen allebei gelijk de rivier in, we lopen verder richting de brug en het vrouwtje wat al aan onze kant van de rivier stond kan ik op vier meter afstand fotograferen terwijl ze rustig verder eet.
Het jong wat nog steeds aan de overkant staat komt nu ook de rivier in en steekt in een keer over naar onze kant waar het nog in het water staand begint te eten van het gras aan de oever op een meter of tien van waar wij staan.

 

Na deze zeer leuke onderbreking rijden we naar West Yellowstone en de campground, tijdens het inschrijven vraag ik gelijk naar een auto repair-shop en krijg ik het adres van een goed bekend staande shop.
Na alle was verzameld te hebben gaat Annie wassen en rij ik terug naar het stadje om wat aan die spiegel te laten doen.
De man wil me graag helpen maar heeft geen spiegel of stick-on op voorraad, hij belt even naar een andere shop en geeft me dan instructies hoe ik daar kan komen, koop daar een stick-on en kom dan terug zegt hij, dus even naar het Napa onderdelenhuis gereden en met en spiegel terug
gereden naar de repair-shop, terwijl de man de spiegel over de oude plakte (gaf nog wat problemen door de breedtespiegel die er op zit kon ik gelijk brandstof tanken.
Het is geen originele spiegel maar voorlopig zie ik weer één auto in plaats van tien dus we gaan vooruit, mochten we nog een Ford dealer tegenkomen dan laten we er een originele spiegel opzetten en anders is het voor El Monte.
Terug naar de campground waar Annie inmiddels de was aan het drogen is, als alle was weer schoon en (bijna) droog is gaan we eerst boodschappen doen en daarna nog even van de zon genieten.
Vandaag gereden, 110 mile.
Getankt, West Yellowstone, 26,445 gallon á $ 2,879.
Campground, Grizzly RV Park, kosten $46,48 met Good Sam korting, full hookup en een heel erg trage betaalde wifi

 

 

 Dag 18Yellowstone NP – Grand Teton NP
donderdag 24 september

Vanmorgen op de normale tijd opgestaan, wat gisteravond niet lukte is het Annie vanmorgen na talloze pogingen gelukt om de update van de website on-line te krijgen.
Wat tot op heden opvalt is dat we twee keer een campground hebben gehad waar je moet betalen voor wifi (via een andere provider) en biede keren was het waardeloos, de eerste keer kregen we (na betaling) geen verbinding meer en de tweede keer was het zo enorm langzaam dat verschillende sites helemaal niet wilde openen.
Gelukkig had ik gisteravond het water al afgekoppeld want het heeft vannacht zo hard gevroren dat de container waar het afval in moet alleen met een flinke ruk open wilden zo vast zat het deksel.
We gaan terug Yellowstone NP in en waar we gistermiddag al het verlaten Bald Eaglesnest hadden gezien stond nu iets wat leek op een wildlife-jam dus langzaam rijden, ook voor plotseling overstekende mensen, en goed kijken waar de meeste telelenzen op gericht zijn.
Aan de overkant van de rivier zit een Bald Eagle in een dode boom, als we de camper aan de kant zetten zien we een tweede iets verderop in een boom zitten, vlug de telelens op het fototoestel en uit de camper, Eagle # 1 zit samen met een Raven en Eagle #2 zit alleen, tijdens het foto’s maken horen we ook nog ergens een Eagle krijsen maar kunnen die niet vinden tot # 2 de boom verlaat en naar de grond vliegt, daar zit dus het krijsende jong, omdat die nog geen witte kop heeft was hij niet te zien maar als de oudervogel hem begint te voeren is hij wel goed zichtbaar, deze dag is dus goed begonnen.

 


Na een half uurtje rijden we verder en doen de Firehole River Drive, waar we de waterval en de cascade op de fotozetten,onze volgende en voor deze reis laatste stop in Yellowstone NP is Black Sand Basin waar we verschillende geysers en warmwater poelen fotograferen.

            
We verlaten Yellowstone NP via de south ingang en komen vlak na deze ingang in het zoveelste roadwork van deze reis, de John D. Rockefeller JR Memorial Parkway ligt er over de hele lengte uit dus worden we doormiddel van verschillende pilotcars over een puinbaan door deze werken gebracht, al bij al levert dit een uur vertraging op.
Eenmaal de werken voorbij rijden we via een paar fotostops naar Colter Bay waar we eerst het visitorcenter bezoeken voor parkmap en krant en gelijk vragen of er richting Jackson ook nog wegwerken zijn, vervolgens rijden we naar de campground om een plekje voor de nacht te boeken.
De campgrounds binnen Grand Teton NP vallen niet meer onder de NPS maar onder de “Grand Teton Lodge Company”dit heeft wel een prijsverhoging van $ 5,00 tot gevolg, ook is de prijs voor alle campgrounds nu gelijk getrokken, voor de tentkampeerders ook voor een tentplek vragen ze dezelfde prijs ($19,00).
Na de lunch rijden we eerst naar Oxbow Bend Turnout maar door de harde wind is er geen mooie reflectie van de Tetons in het water, wel loopt er een Moose maar als we er foto’s van willen maken komt er een persoon in een kano te dichtbij en verdwijnt de Moose tussen de wilgenstruiken.

Toen we het park inreden dachten we eerst dat er laaghangende bewolking voor de bergen hing maar dat bleek al vlug rook te zijn, een informatiebord op een van de turnouts leerde dat er vijf branden waren waarvan vier ontstaan door onweer en één geplande onderhoudsbrand, toen we later op de middag terug reden naar de campground zagen we in het noorden ook grote rookpluimen dus waarschijnlijk is er in de loop van de dag in Yellowstone ook een (grote) brand ontstaan.
We rijden de Teton Parkroad waar we een bezoek brengen aan de Chapel of the Sacred Heart, niet echt bijzonder en erg donker binnen, er zit wel een prachtig rond brandglasraam in een van de wanden, als we verder rijden spotten we bij The Potholes een Coyote maar die zit zo ver in het veld dat hij zelfs met een telelens niet in beeld te brengen is, maar als een klein wit vlekje kan je er niet van maken.

Na een korte wandeling bij Jenny Lake rijden we terug naar Oxbow Bend in de hoop dat de Moose weer zichtbar is, dat is ze wel maar omdat ze plat op haar buik in het water ligt valt er weinig te fotograferen dus besluiten we de campground maar op te zoeken.
vandaag gereden, 153 mile.
Campground Colter Bay, kosten $ 19,00 geen hookup.



 
Dag 19 Grand Teton NP – Flaming Gorge  NRA – Vernal
vrijdag 25 september

Vandaag wordt weer een reis/tussen dag om richting Moab te komen, om 07:05 uur rijden we van de campground weg en draaien de US-191 zuid om die we op een kleinstukje I-80 west na de hele dag zullen volgen.
De eerste stop is natuurlijk Oxbow Bend Turnout doordat er veel minder wind staat is er nu wel een redelijk mooie reflectie van de Tetons in het water, de Moose staat nu aan de andere kant van het eilandje en ondanks dat er weer een kano, nu met drie personen, dichtbij ligt blijft ze nu wel staan.

    

Na een aantal foto’s rijden we naar de volgende parkeerplaats om daar het ontbijt te maken, bij Oxbow Bend was het veel te druk en om dan de generator aan te doen is niet echt medemens vriendelijk.
Na het ontbijt rijden we richting Jackson en maken nog één foto stop onderweg meer heeft geen zin want de hele valley hangt vol met een smerige bruine walm van de verschillende branden, erg jammer want zo is er weinig aan Grand Teton NP te beleven.
In Jackson wordt de tank gevuld, wel aan de andere kant van de stad want dat scheelt al vlug $ 0,25 de gallon.
Na Jackson rijden we eerst nog een stuk door het Teton National Forest, hier is de omgeving nog mooi we rijden door een canyon wat omhoog en omlaag gaat met veel bochten.
Eerst hebben we nog wat oponthoud doordat er een auto voor ons zit die niet harder dan 45 m/u gaat terwijl men 60 m/u mag, maar die eenmaal kwijt schiet het lekker op, tot aan Bondurant is de omgeving mooi daarna wordt het saai met veel gras en sagebuss waar zo nu en dan wat koeien, paarden en Pronghorn te zien zijn en af een toe bij een boerderij wat lama achtige.
Pinedale is een behoorlijk grote plaats en een welkome onderbreking in dit kale landschap daarna blijft het saai tot Rock Springs, hier worden de voorraden weer aangevuld en de tank nog even afgetopt want de brandstof is in Wyoming goedkoper dan in Utah.
Na een stukje interstate gaan we weer de US-191 op die ons naar Utah, onze  zesde staat, en het Flaming Gorge NRA zal brengen, op het eerste stuk word het gras en sagabuss aangevuld met juniperus (jeneverbes) dus komt er wat meer groen in het landschap ook gaan we weer wat meer omhoog en omlaag, op dit stuk worden dan ook weer een aantal fotostops gemaakt.

Hoe meer we richting Utah komen hoe meer klim en daal werk er aan te pas komt de omgeving wordt steeds mooier en het is een wonder maar nauwelijks de grens met Utah over of de eerste rode rotsen worden ook zichtbaar.
We nemen een afslag naar een overlook waar we een schitterend zicht hebben op het stuwmeer en de dam die het meer gevormd heeft.

Ook plegen we even overleg wat we verder willen doen, de meeste campground hier zijn al gesloten en degene die nog open zien liggen allemaal boven 9.000 foot (BRRR) en kunnen geen grote campers hebben, een blik in het grote boek leert dat er in Vernal een goede campground zit, het op de route van morgen zit en volgens Tim is dat maar 35 mile dus rijden we een stukje door.
Over de stuwdam en daarna flink naar boven en dan na een vlak stuk na een keer, wel een prachtige weg door het Ashley National Forest waar de Aspentrees  al hun schitterende goudgele najaarskleur hebben.
En ja wat naar boven gaat moet ook weer naar beneden, en hoe, aan het begin van de afdaling stonden verschillende borden, 8 mile afdaling tussen de 5% en 8% met 10 haarspeldbochten en 2 runaway truckramps en een grote parkeerplek om de remmen te controleren.
Ik heb dus maar gelijk een lagere versnelling opgezocht, bij de truckers is het bekend dat dit een gevaarlijke afdaling kan zijn de trucks die de afdaling deden reden niet harder dan 10 m/u, wel heeft men er echt geweldig mooie uitzichten dus hebben we ook hier weer een paar fotostops gemaakt.
Eenmaal beneden rij je zo Vernal binnen waar we al vlug de campground gevonden hadden.
Vandaag gereden, 329 mile.
Getankt, Jackson 29.081 gallon á $ 2,579 en Rock Springs 21,998 á $ 2,419
Campground, Fossil Valley RV Park, kosten $ 28,00 met 10% Good-Sam korting, full hookup en (een supersnelle) wifi

 

Dag 20 Vernal – Moab
zaterdag 26 september

Ook vandaag staat in het teken van verplaatsen van A naar B, de campground van afgelopen nacht was goed maar wel een met redelijk veel omgevings lawaai, er loopt een drukke weg (US-40) dicht langs en bij het naastgelegen benzinestation brult een hele nacht de airco, heb er zelf niet veel last van gehad maar mijn betere helft heeft een onrustige nacht achter de rug, na ruim twee en halve week erg stille overnachtings plaatsen was dit even wennen.
We verlaten Vernal via de US-40 oost en draaien bij Jensen af richting Dinosaur NM, hier brengen we een bezoek aan het visitorcenter en besluiten na uitleg van de rangerdame dat een trail lopen om alleen wat minuscule schelpen en een paar botten hoog in de rotsen te zien niet de moeite waard is, dus pakken we onze route voor vandaag weer op.

Bij het plaatsje Dinosaur, we zijn inmiddels in Colorado onze zevende staat, verlaten we de US-40 en pakken de CO-64 zuid, deze weg gaat door een groot gas/olie winningsgebied en is niet echt interessant, bij Rangely slaan we af naar de CO-139, dit is een Dinosaur Diamond scenic byway dus belooft mooi te zijn, en dat was hij.
We volgen voor een deel de West Douglas Creek die door een schitterende canyon gaat met prachtige wanden, het enige minpuntje is dat ook deze Creek net als heel veel rivieren in het zuidwesten veel last heeft van de Tamariks begroeiing die alle native begroeiing steeds verder terug dringt, heel de valleivloer is er al van vergeven.
De CO-139 gaat over de Douglas Pass dus moeten we weer omhoog en goed ook de versnelling moet terug naar de twee om boven te komen, maar ook de afdaling vraagt om de tweede versnelling met haarspeldbochten waar een maximum snelheid van 15 mile voor staat, tijdens de afdaling zien we dan ook een auto met trailer (caravan) aan de kant staat die duidelijk problemen had met warmgelopen remmen.
Als de afdaling wat vlakker word komen we in Mesa County waar het landschap al vlug gedomineerd word door landbouwgronden, we komen in Loma deze plaats is duidelijk aan het uitbreiden en niet met de minste huisjes, bij Loma draaien we de I-70 west op en komen zo weer in Utah uit waar we bij exit 214 verlaten we de I-70 weer en rijden via de US-6 naar Cisco, het stuk vanaf de I-70 naar Cisco is erg slecht en wordt steeds smaller doordat het asfalt aan beide kanten steeds verder afbrokkelt, na Cisco richting de CO-128 wordt hij een stuk beter.
De CO-128 volgen we west door een dor woestijnlandschap totdat we bij de Colorado River komen dan wordt het groener, gelijk na de Dewey Bridge slaan we even links af om op een rest area de lunch te gebruiken, ondanks dat we de CO-128 al verschillende keren gereden hebben blijft het een schitterende route langs de Colorado richting Moab.

Op het laatste stukje van de CO-128 vanaf de NRA-campground bij Goose Island tot vlak voor de US-191 heeft men een fietspad aangelegd, ook zijn er op verschillende NRA-campgrounds langs de rivier duidelijk verbeteringen aangebracht.
We draaien de US-191 zuid op en rijden Moab binnen waar we zo naar de campground rijden, ook dit stuk hebben we al meer gedaan, op de campground is onze reservering bekend en krijgen we voor de komende vier nachten standje 69 toegewezen, we zetten de camper op zijn plaats en sluiten water en elektra aan waarna gelijk de airco aangaat het is hier warm.
Vandaag gereden, 225 mile.
Campground, Canyonlands Campground, kosten $ 37,50 met 10% Good-Sam korting full hookup en wifi.

 

Dag 21 Moab – La Sal Mountian Loop
zondag 27 september

Vanmorgen op het gemak gestart, om 08:30 uur rijden we van de campground af eerst even tanken en daarna zuidwaarts over de US-191 tot de Old Airport Road daar pakken we de route door de La Sal Mountians richting Castle Valley op.
Deze route is al door vele mensen geroemd en ik denk dat wij het geluk hebben om hem in deze periode van het jaar te mogen rijden, de kleurenpracht door de in herfstkleur getooide bomen doet niet onder voor de kleuren die we vorig najaar tijdens onze Fall Foliage trip door het noordoosten deden.
De Aspen is prachtig goudgeel, de Oak gaat van geel via bruin naar rood en op sommige stukken staan wat wij Spaanse Aak of Veldesdoorn noemen in schitterende geel tot rode kleuren, er wordt dan ook zeer regelmatig gestopt voor een foto of gewoon om te genieten.

Na een aantal mile komt er een zijweg die naar Gold Basin en Geyer Pass gaat, het is een dirtroad maar hij ziet er zeer goed uit en de kleuren op die weg zijn te mooi om hem niet te doen, het rijdt als een zonnetje alleen zijn er een paar bochten waar wat wasbordvorming is, ook is hij breed genoeg om tegenliggers zonder aan de kant te moeten voorbij te laten.
Na een kleine zes mile komen we op een splitsing, links naar Geyer Pass, rechts naar Gold Basin, we kiezen voor links omdat die er het beste uitziet na een kleine honderd meter wordt de weg een stuk smaller (een camper breed) en slechter, als het zo smal wordt dat we moeten laveren om de takken te ontwijken en we ook geen uitzicht meer hebben omdat we tussen hoge dennenbomen rijden besluiten we bij de eerste mogelijkheid om te draaien, na een kleine mile is er een open stuk wat vlak genoeg is om te draaien dus rijden we terug, we waren nog één mile van de pass, volgens de kaart ga je aan de andere kant naar beneden Colorado in.

                         

Terug op de Lasal Mountian Loop Road gaan we op zoek naar de beer die Bart en Evy een paar dagen geleden hier gezien hebben, maar het enige wat wij tegen kwamen waren koeien, vijf mile voorbij de Geyer Pass Road komen we aan de linkerkant weer een zeer goed uitziende dirtroad tegen en met de schitterende ervaring van een uurtje geleden wordt ook deze dus zonder meer ingeslagen Sand Flats Road staat er hoe lang hij is staat er niet dus wel zien wel.
Het eerste stuk is gravel daarna is het afwisselend gravel en slickrock met stukjes rood zand (drie keer raden wat de kleur van de achterkant van de camper is) onderweg komen we een paar boerderijen en zelfs nog cabins tegen, dan komen we op een slechter stuk maar de weg blijft breed dus we gaan door, er mag langs deze weg op verschillende plaatsen gekampeerd worden en we komen dan ook verschillende tentje tegen.
We zien op een van onze stops ineens een stuk asfaltweg zo maar in niemandsland, de weg is hier uitgehakt uit de zijkant van de berg en waarschijnlijk heeft men hier twee stukken geasfalteerd omdat de gravel steeds wegspoelde, als we dit stuk gehad hebben staan er ineens informatieborden en een milemarker, de informatieborden gaan over het recreatiegebied van de BLM “Sands Flats NRA”wat we nu binnen rijden, de mile marker (7 mile) geeft de afstand aan tot de ingang (bij Moab).

In dit gebied kan men trails met 4X4 of motor rijden, kamperen, en aan het begin bij Moab is ook een mountianbike trail over de slickrock, wij blijven voor de zekerheid maar gewoon de hier weer zeer goede dirtroad volgen en maken weer veel foto’s van de soms zeer bizarre slickrock formaties.
De  campgrounds zien er mooi uit, zeker voor tent kamperen is dit een prachtig gebied, wel basic wat er staan alleen pittoilets en of er punten zijn waar je water kan tappen kon ik niet zien, een paar van de campgrounds hebben ook plekken die groot en vlak genoeg zijn voor een camper, als je in de zomer gaat er is geen schaduw wel zit je een stuk hoger dan Moab dus mogelijk koelt het ’s nachts wel meer af.

Aan het voor ons einde van de weg rij je zo Moab binnen en kom je op de Mill reek Drive uit die aan de achterkant van Canyonlands Campground loopt wij waren dus zo op de campground.
Voor degene die eens wat anders willen doen rond Moab is dit zeer zeker een aanrader, de route is met een gewone personenauto te rijden (met een 31ft camper ging ook goed) en het is een prachtig gebied.
De totale lengte vanaf de Lasal Mountian Loop Road tot de ingang van het BLMgebied is 19,3 mile waarvan 7 mile tot de BLM behoord.
Terug op de campground niets meer gedaan behalve van een ontspannende zondagmiddag genoten.
Vandaag gereden 62 mile.
Getankt, Moab 25,641 gallon á $ 2,699
Campground, Canyonlands Campground, kosten $ 37,50 met 10% Good-Sam korting full hookup en wifi.

 

Dag 22 Island in the Sky – LSML
maandag 28 september

Vanmorgen wat later gestart we hadden gisteravond allebei wat moeite om de slaap te vatten dus iets later uit bed.
Eerst de tank gevuld en toen op weg naar Canyonlands NP Island in the Sky district, voor ons de vierde keer dat we hier komen dus niet geheel onbekend, wat ons wel opvalt is dat men steeds verbeteringen aanbrengt zo is er vlak voor Grand View Overlook een picknick area waar ze een aantal mooie ramada’s hebben gemaakt, zodat met de picknick een beetje in de schaduw kan nuttigen.
Een van de punten die nooit gaan vervelen is Mesa Arch, dus die wordt weer bezocht wel nemen we de korte route, rechtsom terwijl de trail eigenlijk linksom gaat en je de arch pas tegen het einde van de route tegenkomt.

Mensen in de arch zijn we inmiddels wel gewend kwestie van even wachten tot ze weg gaan, en hopen dat er niet gelijk andere in gaan zitten, maar de capriolen die sommige uithalen om  op de foto te gaan zijn soms echt beangstigend, dat er daar nooit een naar beneden dondert is een wonder.
De temperatuur is inmiddels al flink opgelopen dus bekijken we de uitzichten bij Grand View Overlook ook alleen vanaf de overlook om de trail naar het eind van de Mesa, in de volle zon, te doen gaat ons wat te ver.
Na nog wat uitzichten waarbij het niet meevalt om een mooie foto te maken door de blauwe waas, volgens mij is het in het voorjaar helderder, maken we de laatste stop in het park bij de Shafer Trail Overlook en kijken daar een poos naar de auto’s en mountianbikers die de trail op en af rijden altijd een mooi gezicht, er zitten zo te zijn nogal wat onervaren automobilisten tussen met een gehuurde 4X4 want zo af en toe worden de fietsers bijna van de berg gereden, ook zie je sommige de hele weg links, tegen de berg aan, rijden waarschijnlijk bang om rechts aan de dal/afgrondkant te rijden.

 


De lunch gebruiken we net buiten het park bij in informatiebord van Cowboy Campground, een BLM-campground met zeven plaatsen geen voorzieningen ook geen water á $ 8,00 per nacht, veertien dagen maximum verblijf daarna een BLM-campground om minimaal 30 mile afstand zoeken.
Hierna rijden we Moab door om voor de tweede keer aan de LSML te beginnen, volgens Annie geen probleem maar vandaag wel op het asfalt blijven.
Omdat we later op de dag zijn dan gisteren komen de achterliggende berghellingen nu beter uit, geen blauwe gloed door de zon, maar de herfstkleuren zijn naar mijn gevoel wel iets fletser door een andere lichtinval.

 

 

 

Weer geen beer gespot, wel veel meer koeien dan gisteren, waarvan één van heel dichtbij, zat bijna onder de wielen omdat ze ineens de weg overkwam, gelukkig was de snelheid op dat moment maar 2 m/u omdat we net gestopt waren omdat haar zus midden op de weg stond, dus koe en camper zijn allebei ongeschonden.
Van het laatste stuk, een deel van de afdaling naar Castle Valley is een deel door een bosbrand helemaal verbrand, waarschijnlijk vorig jaar want er is al weer wat onderbegroeiing, in 2007 waren we hier met Jan en Marjan en toen was het nog groen, voor de beeldvorming van J&M bergop vanaf het viewpoint waar we gestaan hebben in 2007.

We rijden door Castle Valley naar de UT-128 en volgen deze weer richting Moab, de nieuwe brug is voor fietsers en er ligt aansluitend een fietspad naar Arches NP, ook is men een nieuwe, veel hogere, brug voor het autoverkeer aan het maken, de betonen pilaren staan er al en zijn zeker vijf meter hoger dan de oude brug.
Bij de Starbucks in de Citymarket nog even een frappo gekocht (is nog maar de tweede deze reis), op de campground de lpg tank laten vullen, die stond nog maar op ¼ en we hebben nog een aantal nachten zonder hook-up die ook nog koud beloven te worden dus redden we dat niet tot het eind van de reis.
Vandaag netjes op het asfalt gebleven, nou bijna dan, voor de lunchlocatie moesten we over 50 meter gravel en de wegen op de campground zijn grind.
Vandaag gereden 155 mile.
Getankt, Moab 22,988 gallon á $ 2,679.
Campground, Canyonlands Campground, kosten $ 37,50 met 10% Good-Sam korting full hookup en wifi.

 

 

Dag 23 Arches NP
dinsdag 29 september

Voor vandaag staat een bezoek aan Arches NP op het programma, we hebben dit voor vandaag bewaard omdat de weersvooruitzichten wat koeler weer voorspelden, jammer genoeg kwam die voorspelling niet uit het was dus heet.
Als we het park inkomen vraagt de rangerdame aan het loket of we ook willen overnachten in het park hierop antwoorden wij ontkennend, geen idee of het wel gelukt was, want toen we bij de campground kwamen zat het “Full”bord er aan of dat moet nog van gisteren geweest zijn.
We gaan als we in het park zijn gelijk door naar het eind van de weg bij Devils Garden omdat de ervaring leert dat de parkeerplaatsen daar vrij vlug vol zijn, we hebben goed gegokt want er is nog volop plaats, als we twee uur later terug komen van de trail rijden er verschillende autos, rondjes in de hoop een plaatsje te vinden.
We doen de hike naar Landscape Arch die we van verschillende kanten fotograferen, om ook een gedeelte blauwe lucht door de arch te krijgen is er een kort  paadje naar een viewpoint als je daar de hele arch op de foto wil hebben moet je wel een groothoek van 18 gebruiken anders lukt dat niet.

We maken een begin met de hike naar Double O Arch maar omdat die over slickrock gaat wat vrij steil is besluiten we geen risico te nemen en gaan terug.
Onderweg naar het beginpunt nemen we nog wel het zijpad die naar Tunnel Arch en Pine Tree Arch gaat en bekijken deze beide arches, de volgende stop is Skyline Arch, die kan met zelfs vanaf de weg fotograferen maar wij lopen er naar toe om hem van wat dichterbij te zien.

 


Na een paar overlooks nemen we de zijweg naar Wolfe Ranch, niet om de hike naar Delicate Arch te doen daar is twaalf uur ’s middags niet echt de goede tijd voor, we willen de Petroglyphs fotograferen, het is inmiddels lunchtijd dus dat doen we daar ook gelijk even.

 

 

 

 

De volgende zijweg gaat naar de Window sectie, daar nog een korte zijweg leid naar de Garden of Eden wat ook een schitterend stukje van Arches is, het parkeerterrein bij de North and South Window staat helemaal vol dus rijden we een klein stukje door naar Double Arch om daar wat foto’s te maken.

 

          

 


Via de viewpoints van Courthouse owers en La Sal mountians verlaten we het park om even later rechtsaf te slaan de Potachroad op te gaan om ook daar de Petroglyphs te fotograferen.

 


Terug naar Moab en al vast de brandstoftank gevuld zodat we morgenochtend gelijk op route kunnen.
Naar de campground om daar eerst te douchen, door de harde wind in Arches NP zit het rode zand op plaatsen waar je het niet verwacht en ook eigenlijk niet wil hebben, daarna nog twee machines was gedraaid, want telling van het schone ondergoed leerde dat we vrijdag het laatste zouden hebben en om nou zaterdag met Bart en Evy op stap te gaan met binnenste buiten gedraaid ondergoed willen we hen niet aandoen.
Na het eten kunnen we in tegenstelling tot andere avonden nog heel lang buiten zitten omdat het lekker zacht blijft.
Vandaag gereden 77 mile.
Getankt, Moab 29,038 gallon á $ 2,679.
Campground, Canyonlands Campground, kosten $ 37,50 met 10% Good-Sam korting full hookup en wifi.


 

Dag 24 Moab – Capitol Reef NP
woensdag 30 september

Vannacht werd ik wakker van de regen, vlug even uit bed en de stoelen binnen gehaald, bij het opstaan regende het nog af en toe, na het ontbijt vertrokken uit Moab, hier komen we vast nog wel eens terug.
De US-191 noord op waar we verwelkomt werden door een zeer harde zijwind, zat wel op een windkracht acht á negen dat was dus flink aan het stuur hangen om op de weg te blijven en de snelheid wat naar beneden, de I-70 west op nu met de wind op kop dus de motor moest er goed aan werken.
Vervolgens de UT-24 zuid/west richting Hanksville, een grotendeels erg saai stuk om te rijden, de weg naar Goblin State Park is under Construction of te wel is een puinbaan, gelukkig staat dit park deze keer niet op de planning, want met zo’n harde wind stuif je daar blind, vermoed ik.
Na Hanksville wordt de UT-24 mooier om te rijden zeker als je Capitol Reef NP nadert daar kom je door een schitterend stukje Badlands met prachtige kleuren, vlak voordat het park begint komen we nog door Caineville en Notom twee plaatsje die de naam plaats nauwelijks verdienen er zouden volgens de borden ook nog een paar campgrounds zijn maar of die nog open zijn wens ik, gezien de staat waarin ze verkeren, te betwijfelen.

We rijden in een keer door naar Fruita campground om daar een plekje vast te leggen, deze campground staat er om bekend dat hij nog al eens vol wil zijn, later op de dag blijkt dat ook nu weer het geval.
Na ons plekje voor de nacht te hebben geboekt rijden we terug de UT-24 op nu oost en bekijken eerst de Petroglyphs daar lopen ook een paar Mule Deer met nog een jong er bij wat nog vaag de bambi tekening heeft.

Na de lunch rijden we nog een stukje door om te parkeren bij het startpunt van de trail naar de Hickman Bridge, een mooie trail die naar een natuurlijk brug gaat, we zijn met deze trail een kleine twee uur zoet en genieten van de schitterende omgeving.

Vervolgens rijden we richting Torrey om net buiten de parkgrens om te draaien en zo de viewpoints langs de weg mee te nemen, de zijweg naar Panorama Overlook wordt ook gedaan daar waait het erg hard en is het fris zodat we na een paar foto’s weer doorrijden, de één mile lange zijstap naar Gooseneck Overlook kunnen we natuurlijk niet laten liggen, de dirtroad is goed onderhouden en kent alleen in de bochten een beetje wasbord, hier waait het nog harder als we op het uiterste puntje staan, wordt je de adem afgesneden door de wind ook de camera is nauwelijks stil te houden.

Vervolgens gaan we de Scenic Road op, deze begint net na de campground, tegenwoordig staat er een selfpaystation waar je $ 5,00 in een enveloppe moet doen en een stukje van die enveloppe achter het raam van de auto moet leggen, als je een geldige pass hebt hoeft dat niet en kan je zo doorrijden.
Deze weg hebben we al een paar keer gereden maar hij blijft mooi, na vorige keren niet verder dan het asfalt gedeelte gedaan te hebben gaan we nu door het dirtroad deel op de Capitol Gorge in, ook deze twee mile lange weg is goed onderhouden wel wat smal op een paar plaatsen maar nergens zo dat je elkaar niet kan passeren, hoewel dat met twee campers mogelijk wel moeilijker wordt, het probleem kan hem op het eind zitten, als het daar druk is kan je waarschijnlijk niet draaien met een camper langer dat 21 ft, nu geen probleem.
Het is een schitterend stukje canyon met torenhoge zijwanden, op het eind van de weg kan je verschillende trails lopen, gezien de voetproblemen van Annie, blaren, lopen we maar een paar honderd meter tot waar de canyon nog smaller wordt.

                       

Op het gemak terug naar de campground waar de bbq vandaag niet tevoorschijn komt omdat het veel te hard waait om een stukje vlees te braden.
Ook op de campground lopen weer verschillende Mule Deer rond en dat zijn er op een gegeven moment twaalf bij elkaar waarvan vier jonge dieren.

Vandaag gereden 188 mile.
Campground, Fruita campground (NPS), kosten $ 10,00 geen hookup.

 

Dag 25 Capitol Reef NP – Bryce Canyon NP
donderdag 1 oktober

De temperatuur  is vannacht best meegevallen de kachel kwam pas tegen de morgen een paar keer bij, om acht uur de generator gestart om ontbijt te maken, na het ontbijt vertrokken wat nog wat manoeuvreren nodig had omdat een aantal Duitsers die met vier campers onderweg zijn het nodig vonden om de rijbaan maar vol te zetten omdat ze moeten dumpen en schoon water innemen.
Na nog een klein stukje UT-24 west bij Torrey de UT-12 west opgedraaid, bij de campground op de hoek van de UT-24 en de UT-12 staat de sproei installatie aan en daar zien we gelijk hoe koud het is, het water uit de sproeier bevriest gelijk, wat een mooi effect geeft op de omgeving.
Wat verder op de UT-12 zien we op verschillende weilanden dit zelfde effect in het groot omdat ze daar ook aan het beregenen zijn.
De UT-12 hebben we al verschillende keren gereden maar zo mooi als nu hebben we hem nog niet gehad, de Aspen staan in volle herfsttooi en zijn schitterend goudgeel van kleur, er worden voordat we in Boulder zijn dan ook heel wat fotostops gemaakt.

          

Op dit stuk lopen deze keer ook erg veel koeien, zodat het opletten geblazen is, want die steken over zonder eerst links/rechts/links te kijken, in Boulder gaan we de Burr Trail op en nee we gaan geen dirt road rijden, in Photographing the Southwest Volume 1 Southern Utah had ik gelezen dat deze weg tot aan de parkgrens van Capitol Reef geasfalteerd is dus dat is een buitenkansje.
Het eerste stuk laat schitterende Navajo sandstone zien waar een prachtige tekening opzit, daarna komen we bij Long Canyon, het uitzicht van boven af is heel mooi maar de rit door de canyon is nog veel mooier, eenmaal de canyon uit wordt het landschap wat minder mooi dus besluiten we na een paar mile om te draaien en weer terug te rijden naar Boulder.

 

 

Een kleine mile voordat we weer op de UT-12 komen wordt de weg verspert door een grote groep schapen die over de volle breedte van de weg voor de camper uitlopen, pas als er een tegenligger komt gaan ze helemaal de kant in, zodat we er langs kunnen.

 

 

De UT-12 wordt weer opgepakt en met de nodige stops onder andere voor de lunch, rijden we door tot een paar mile voorbij de ingang naar Bryce Canyon NP om eerst een plekje voor de nacht vast te leggen.
De geplande overnachting in Red Canyon State Park gaat niet door omdat die campground al gesloten is, iets wat met heel veel campgrounds van State Parks, National Forest en BLM al het geval is voor mensen die dus een reis willen maken met veel van deze campgrounds is dit geen geschikte periode.
We rijden terug naar Bryce Canyon en gaan daar gelijk naar het eind van de weg, zodat we alle viewpoints aan de rechterkant van de weg hebben, we bezoeken er een aantal van en genieten weer van de schitterende uitzichten, dit is een park wat nooit gaat vervelen en ons laatste bezoek was in 2001 er is dan ook veel verbeterd zeker op de viewpoints, wel is het ook in dit park weer ontzettend druk.

 

        

 

Wat ons ook opvalt is dat er erg veel huur campers onderweg zijn, zeker in de bekende gebieden: Yellowstone, Moab, Bryce zien we er veel vooral de drie bekende E-M, R-B en C-A een enkele Camperworld/Moturis en ook de nieuwkomer in de markt Apollo zijn we al verschillende keren tegen gekomen, die rijden voor de geïnteresseerde trouwens met mooi materiaal rond zo is de 31 ft die we zagen ook een Fleetwood Jamboree zoals wij nu mee rijden, vandaag zagen we ook een B-classe van deze firma rijden.
Tegen 18:00 uur waren we weer op de campground waar de buurman mij tijdens het bereiden van de maaltijd wist te melden, dat het afgelopen nacht 18F was geweest = -7.7C, dus heb ik na de afwas de waterslang afgekoppeld en opgeborgen, zie het niet zitten om die morgenvroeg van een bevroren kraan te moeten halen, en een bevroren slang rolt ook wat moeilijk op.
Vandaag gereden, 226 mile.
Getankt, Boulder 17,312 gallon á $ 2,899 en Bryce 10,002 gallon á $ 2,899
Campground, Bryce Canyon Pines, kosten $ 25,03 met 10% Good-Sam korting full hookup en tot onze verrassing wifi.

 

 

Dag 26 Bryce Canyon NP – Leeds
vrijdag 2 oktober

Dit wordt een dag van wijzigingen, de eerste dienen zich gelijk al aan, het was vannacht weer behoorlijk afgekoeld, de thermometer aan de schutting bij de mensroom gaf om iets na 08:00 uur 17F aan = -8,3C niet echt een temperatuur om een ochtendwandeling in Red Canyon te maken dus.
We beperken ons dan ook tot de scenic viewpoints langs de UT-12 west en dat is als je een poosje buiten staat om wat foto’s te maken al genoeg om koude vingers te krijgen.

         

 

        

Men is langs de UT-12 trouwens bezig het fietspad wat al door het Red Canyon deel ligt door te trekken ik denk tot aan Bryce Canyon NP.
We draaien aan het eind van de UT-12 de US-89 zuid op,ook op deze junction is sinds 2001 flink gebouwd toen was er alleen een benzinepomp nu staan er verschillende motels en een campground, die er trouwens niet uitnodigend uitziet. We volgen de US-89 tot de afslag naar de UT-14 west om zo naar Cedar City te rijden, de UT-14 is een verrassend mooie route, we komen langs Duck Creek Village wat zo te zien in de zomer een prachtig gebied is voor ATB rijders en in de winter voor skiërs en snowmobiel fanaten, het er bij gelegen Duck Lake is gedeeltelijk dicht gevroren maar ondanks de kou staan er toch een aantal mensen te vissen in het open liggende stuk van het meer.

 

Verder zien we ook hier de herfstkleuren steeds mooier worden, op een gegeven moment rijden we langs grote stukken berghelling waar letterlijk niets op groeit het ligt vol met lavabrokken van oude lavastromen die hier in een heel ver verleden gelopen hebben, jammer genoeg is er op dit stuk nergens de mogelijkheid om aan de kant te stoppen, wel maken we een stop bij het viewpoint van Navajo Lake, dit is veel groter dan Duck Lake en dan is er nog een dam in gelegd om het te verkleinen zodat er voldoende water blijft staan voor watersport en vissers, zou men die dam weghalen dan wordt het meer bijna twee maal zo groot maar erg ondiep.

Na een paar hele grote bergweide, waar zelfs geen konijn te zien is, passeren we de Ut-148 die naar Cedar Breaks NM gaat en beginnen we aan de steile afdaling naar Cedar City, gelukkig hebben we deze afdaling al een paar keer gedaan dus weten we wat we kunnen verwachten, het gaat lekker vlot tot we achter een vrachtauto uitkomen die met een snelheid van 20 m/u naar beneden gaat, wat gezien zijn gewicht goed te begrijpen is, zodra er wat ruimte is geeft hij een teken dat ik er langs kan en duiken we Cedar City in.
Hier worden nog wat boodschappen gedaan en vinden we een ons onbekende Arts & Craft winkel die we natuurlijk bezoeken.
Na de tank en ons buikjes gevuld te hebben gaan we de I-15 zuid op om die bij exit 16 te verlaten.
De planning was om bij Sand Hollow State Park te overnachten, dit is een vrij nieuw State Park en mede daarom is ook de campground nieuw en dus erg kaal en om nu boven op een kale heuvel te gaan staan voor de nacht leek ons niet zo aantrekkelijk, het is een watersport park en dat was te zien de ene na de andere auto met een grote boot er achter ging het park in.
Langs de nieuwe weg die naar dit park ligt zijn ook twee nieuwe buurten in ontwikkeling er stonden al enkele huizen en zo te zien was dat niet voor “Jan met de pet”.
We overleggen even en raadplegen het grote boek, ik had op de interstate al borden gezien die een Good-Sam campground bij Leeds aangaven dus even gekeken wat de beoordeling was en die was goed dus zijn we een kleine zes mile terug gereden en hebben daar een plekje voor de nacht geboekt, ook deze campground staat inmiddels vol je kan merken dat het weekend is.
Vandaag gereden 144 mile.
Getankt, Cedar City 34,453 gallon á $ 2,659.
Campground, Cottam’s Leeds RV Park & Motel, kosten $ 32,73 met 10% Good-Sam korting, full hookup en wifi.

 

 

Dag 27 Leeds – Little Finland – Las Vegas
zaterdag 3 oktober

Na het ontbijt zijn we iets na 08:30 uur gaan rijden, gemakkelijk stukje want we hebben alleen maar de I-15 zuid te volgen, net na St. George rijden we Arizona binnen, dit stuk de Arizona strip is berucht om zijn soms hevige rukwinden gelukkig is het vanmorgen rustig.
Na 29 mile komen we Nevade binnen en iets voor 10:00 uur zetten we de camper op een parkeerplek onderaan exit 112 neer om op Bart en Evy te wachten, even later belt Bart dat ze er aan komen maar nog even de lunch moeten kopen, in St. George bleken alle Subways pas om 10:00 uur open te gaan dus waren ze doorgereden naar Mesquite om daar de lunch te kopen, wat later kwam er een auto van de snelweg af, de eerste zolang als we er stonden, en stopte onze lift naar Little Finland achter de camper.
Na een korte kennismaking, we hadden elkaar nog nooit in levende lijve ontmoet, zijn we met de camper voorop de NV-170 oost/zuid op gegaan om na de brug over de Virgin River af te slaan naar de Gold Butte Scenic Byway, hoewel de meeste gaten gevuld zijn met asfalt gaat de weg in zijn totaliteit toch wel hard achteruit, de toplaag is er bijna helemaal afgesleten zodat het erg grof is.
Bij Whitney Pocket houd het asfalt op en draai ik van de weg af om op een vlak stuk te parkeren, de auto van Bart en Evy wordt opnieuw ingericht en een deel van hun koffers gaan in de camper om ruimte te maken.
We vervolgen de nu onverharde Gold Butte Road, die trouwens in veel slechtere conditie is dan de afgelopen twee jaar, tot de afslag naar Devils Throat, dit gat wordt eerst bezocht, eigenlijk is hij niet goed te fotograferen omdat je er geen goed overzicht op hebt, wel zien we dat hij buiten vorig jaar een stuk groter is geworden.
De wash vervolgd en dan komt de berg die wij Droopy gedoopt hebben in zicht en vervolgens de rode rotswand waar nog een paar Petroglyphs op te zien zijn, het eerste stuk wash/weg is ook in veel slechtere conditie dan vorige jaren, we passeren de corral en een paar mile verder buigen we rechtsaf om vervolgens op vier dikke palen met een staaldraad er aan te stranden, verder kunnen we niet met de auto dus rugtassen om en om 12:00 uur beginnen we aan de wandeling naar Little Finland, dat is overigens maar een klein kwartiertje.
We zien al vlug waarom men en afzetting geplaatst heeft, er is schijnbaar een grote flood geweest en die heeft de wash over de hele breedte weggespoeld zodat er nu een muur van een halve meter staat en daar kan je met een auto niet tegenop.
De wash ter plaatse aanvullen heeft geen zin omdat dat losse materiaal bij de volgende flood gelijk weer weg is.
Om de bocht komt Little Finland in beeld en even denk ik dat we verkeerd zitten maar de palmboom zegt dat we goed zitten, ook Annie kijkt even vreemd, wat is hier gebeurt, het middenstuk van de overhangende fins is helemaal verdwenen.
Als we dichterbij komen zien we dat er een stuk van twee tot vijf meter dik over een lengte van zeker vijftig meter naar beneden is gekomen, het moet hier sinds ons vorige bezoek (mei 2008) een geweldig noodweer zijn geweest.

We slaan linksaf en lopen de heuvel op om over de prikkeldraad het gebied te betreden, ook bovenop is er heel veel verdwenen door het noodweer, waar het vorige keren constant kraakte onder de schoenen van alle losse stukjes liep we nu over kale schone rotsen, ook veel van de fins waren verdwenen.
Gelukkig blijft er genoeg te zien maar het zag er toch heel anders uit, voor Bart en Evy is dit het eerste bezoek aan Little Finland dus kijken ze de ogen uit van alle vreemde vormen die we tegen komen en net als wij bij ons eerste bezoek stapt Bart van de ene naar de andere rotsformatie met het fototoestel in de aanslag en maakt weer heel wat foto’s.

          

Na een korte lunchpauze bekijken we nog een deel en rond 14:30 gaan we richting auto waar we iets voor 15:00 aankomen, we zijn dus een kleine drie uur in het gebied geweest, heel wat langer dan voorgaande keren maar het was er nu ook een stuk aangenamer van temperatuur met een lichte bewolking en een redelijk windje wat later op de middag wel wat meer toenam.
Met de auto terug naar de camper en daar nog even na staan praten en rond 16:30 ieder met het eigen vervoermiddel terug gereden naar de I-15, daar verdwenen Bart en Evy al vlug uit beeld, omdat er een enorm harde tegenwind stond lag de snelheid van de camper een stuk lager, het was het hele stuk naar Las Vegas weer aan het stuur hangen om op de goede baan te blijven, rond Las Vegas werd het een stuk drukker op de weg dus was het met al die op en afritten even opletten waar we naar toe moesten.
Om 18:15 stapten we het kantoor van de campground binnen om een plaatsje voor de komende drie nachten vast te leggen.
Wij vonden het een geslaagde en zeer gezellige middag met onze zuiderburen.
Vandaag gereden, 192 mile.
Campground, Sam’s Town RV Park (Boulder), kosten, $ 25,14 met 10% Good-Sam korting, full hookup en (betaalde) wifi.

 

Dag 28 Las Vegas (shoppen)
zondag 4 oktober

Vandaag stond in het teken van shoppen dus is er door mij weinig te melden, het shopverhaal is op de weblog van Annie te lezen.
Vandaag gereden, 41 mile.
Campground, Sam’s Town RV Park (Boulder), kosten, $ 25,14 met 10% Good-Sam korting, full hookup en (betaalde) wifi. 

Dag 29 Las Vegas (Shoppen deel 2)
maandag 5 oktober

Ook vandaag stond weer in het teken van de zoektocht naar Ugg voor ons nichtje, weer verschillende malls en winkel afgeweest, Ugg genoeg maar niet het gezochte model, dus proberen we het morgen nog een keer op de strip daar zijn ook nog twee winkels die UGG hebben.
Wel zijn we geslaagd voor schoenen voor Annie en kleertjes voor onze kleinzoon.
In de loop van de middag terug gereden naar de campground, want er moeten koffers gepakt worden en een camper schoongemaakt, gelijk de brandstoftank afgevuld zodat we daar morgenochtend geen omkijken naar hebben.
Vandaag was het een heel stuk aangenamer in Las Vegas dan de afgelopen dagen, de wind is gaan liggen en dan gaat de temperatuur gelijk naar boven maar 30 graden halen we nog niet.
Om te pakken en schoon te maken wel een lekkere temperatuur zo, andere keren was het meestal flink zweten geblazen maar nu is het goed te doen.
Al een deel van de overschotten die niet overdraagbaar zijn weggegooid, de rest zetten we morgen naast de vuilcontainer, vanmorgen was dat ook gedaan en binnen vijf minuten was alles weg.
Dit wordt waarschijnlijk het laatste verslag uit Amerika, want we verwachten morgen geen (betaalbaar) internet te hebben dus zal het laatste deel van deze vakantie thuis aangevuld worden.
Vandaag gereden, 38 mile.
Getankt, Las Vegas, 38,476 gallon á $ 2,599
Campground, Sam’s Town RV Park (Boulder), kosten, $ 25,14 met 10% Good-Sam korting, full hookup en (betaalde) wifi.

Dag 30 Las Vegas (Strip)
dinsdag 6 oktober

Na het ontbijt de laatste tas ingepakt en de camper verder schoongemaakt, alle dingen die niet mee gaan maar nog wel bruikbaar naast de vuilcontainer gezet en die waren binnen de vijf minuten al verdwenen.
De vuilwatertanks geleegd en schoongespoeld dat gaat bij dit type camper heel gemakkelijk, je schroeft de waterslang van de citywater aansluiting af en op de naastgelegen zwartwater spoelaansluiting en zet de kraan weer open.
Behalve de vulopening voor de schoonwatertank zitten alle aansluitingen bij deze camper bij elkaar in een groot goed bereikbaar vak waar je de waterslang en elektrakabel ook nog eens gemakkelijk neer kan leggen/oprollen, als je bij sommige campers de kleine gaatjes waar de, soms koude en enorm stugge, elektrakabel in moet vind ik dit een hele verbetering.
Alle landaansluitingen afgekoppeld, slides ingeschoven en we kunnen op weg naar het verhuurstation van El Monte, daar draaien we rond 09:30 uur het erf op, het is er behoorlijk druk met vertrekkers en een paar terugkomers.
Een van de dames loopt mee om de camper te inspecteren, dat heeft ze al heel vlug gezien nog even de meterstanden noteren en terug naar kantoor voor de verdere papierwinkel, dat er een andere spiegel opzit heeft ze niet eens gezien, de kosten voor de nieuwe doucheslang worden zonder verdere vragen terug betaald en we zijn klaar om de shuttlebus naar het hotel te nemen.
Die brengt ons na een paar man bij Circus-Circus te hebben afgezet naar de hoofdingang van het Wynn waar we om 10:30 uur aankomen, alle koffers worden gelijk op een kar geladen en ik een bonnetje krijg om ze later naar de kamer te laten brengen.
Bij de receptie wordt ons medegedeeld dat we een kamer in het naastgelegen Encore krijgen, hebben we niets op tegen, en dat de kamer al beschikbaar is, hieraan kan je toch merken dat het niet goed gaat in Las Vegas normaal gesproken zijn de kamers pas in de loop van de middag beschikbaar.
Eenmaal op de kamer, wat nog en flinke wandeling is, de belldesk gebeld voor de koffers, daar wordt ik zonder iets gezegd te hebben met mijn naam aangesproken, later zie ik op de display van de telefoon mijn naam staan vandaar dat ze dat weten.
Na het nummer van het kaartje te hebben gegeven krijg ik te horen dat de koffers er aan komen maar dat het wel een kwartiertje kan duren, lijkt mij normaal aangezien die bij de hoofdingang van het Wynn gelost zijn, als wij een kwartiertje moeten lopen naar de kamer moet de bellboy dat ook.
De kamer # 2937 is heel mooi jammer dat hij aan de verkeerde kant van het hotel ligt, we kijken op het noordelijk deel van de strip met het C-C hotel en verder een grote bouwput, als we de televisie aanzetten verschijnt ook daar mijn naam in beeld het moet niet gekker worden.

 

         

 

         


We besluiten de strip op te gaan en eerst de Fashion Show Mall te bezoeken op zoek naar de inmiddels beruchte UGG, in de maal zit een Dillard's maar helaas een heleboel UGG maar niet de goeie.
We proberen het bij Nordstrom en hebben beet zelfs de gewenste kleur en maat zijn aanwezig, hoera weer een missie geslaagd alleen jammer dat de gezocht S&T 2010 nog nergens te koop is.
UGG naar de kamer gebracht, want met zo’n grote doos over de strip lopen trekt ons geen van beide, weer terug de strip op en verschillende hotels van binnen bekeken om rond 15:00 uur bij Bellagio de eerste fonteinenshow mee te pakken.

                   

                   

Daarna een vette hap bij de grote gele M en naar de Venetian om de 17:00 uur show op het plein te bekijken, omdat dit maar een kleine show was en we graag de show met de hele groep wilde zien blijven hangen en de 18:00 uur show mee gepakt.
Daarna weer de strip op en overgestoken naar Treasure Island om daar nu hopelijk eindelijk eens de show van
Sirens of Ti te kunnen zien, er staat bijna geen wind dus mogelijk gaat het nu wel door, en ja na jaren proberen maar iedere keer uitstel door te veel wind mogen we deze show nu eens bewonderen.
We stonden aan de linkse kant op de hoge boardwalk dus voor namelijk de Sirens (dames) boot gezien volgende keer gaan we voor het midden of de rechterkant zodat we ook de piraten (mannen) boot in aktie kunnen zien.

Hierna naar The Migare gelopen om de vernieuwde vulkaanuitbarsting te zien, deze was vorig jaar “under constuction” dus we zijn benieuwd wat ze hier van gemaakt hebben, hij is een stuk spectaculairder geworden met veel meer vuur ook op het water er voor, wel kan je als je vooraan staat de hitte van dit vuur goed voelen.


We beginnen onze voeten en rug te voelen van al dat lopen plus het feit dat we rond 05:00 uit bed moeten doet ons besluiten het hotel op te zoeken, nog even een verfrissende douche te nemen en het bed in te duiken.
Vandaag gereden 24 mile.
Campground, geen maar een kamer in het Encore.

Dag 31 Las Vegas–Washington–Brussel-Biggekerke
woensdag 7 oktober/ donderdag 8 oktober

Om 05:00 uur stonden we naast ons bed, wat een vreselijk tijdstip om op te staan, de tas die we voor de laatste dag hebben ingericht gesloten en naar beneden, het uitchecken was in tien tellen gedaan dus naar buiten voor een taxi.
De man die de taxi’s laat voorrijden heeft al vlug door dat we flink wat bagage mee te nemen hadden en laat een stationauto voor ons voorrijden daar past alles met gemak in de koffer, we hebben wel eens met een deel van de bagage op schoot gezeten als we naar het vliegveld reden.
OP de luchthaven is het enorm druk met taxi’s die mensen afleveren voor hun vlucht dus vrezen we weer in de voor LAS beruchte lange rijen te komen maar dat valt, in ieder geval bij United, erg mee.
Inchecken had ik gisterenmorgen nog gedaan vanaf de campground maar aan onze laptop hangt geen printer dus kon ik geen boardingtickets uitprinten, naar zo’n elektronische incheckmachine gestapt, paspoort er in gelegd en de machine wist gelijk wie ik was, wie er met mij mee reisde en waar we naar toe moesten, alleen was hij door zijn papierrol heen dus hadden we nog geen tickets, de dame waar we de bagage bij af moesten geven bracht, zuchtend, uitkomst, of het mijn schuld is dat dat stuk mechanica zonder papier zit, de koffers zaten keuring onder het gewicht maar dat wisten we al want in de badkamer van onze kamer in het Encore stond een weegschaal.
Ook de security kende geen lange rijen en was deze keer vlot, een jonge dame voor ons maakte nog wel stampei omdat ze een pot pindakaas moest inleveren, als je die mee wil nemen stop je die toch in je ruimbagage, doen wij ook met vloeibare dingen die we mee willen nemen.
Naam de D-terminal vanwaar onze vlucht vertrekt om daar te ontdekken dat de Burger King waar we altijd een ontbijtje scoren er niet meer zit, dus maar een beker koffie en een broodje rosbief bij de Starbuck gekocht zoals het op en vliegveld betaamd flink aan de prijs $ 22,50 voor twee koffie en twee broodjes.
Terwijl we aan de koffie zitten komen Bart en Evy aanlopen, en even later zien Annie ook Carine lopen als we ons naar de gate begeven zien we ook Cis aankomen, gezellig met zijn zessen zitten kletsen over onze verschillende reizen en dan gaat de tijd ook nog lekker snel.
Het boarden begon keurig op tijd en we bleken ook nog alle zes in economy plus te zitten dus op de eerste vlucht hadden we lekker de ruimte, de piloot wist bij vertrek al te melden dat we door een flinke rugwind ruim voor de geplande tijd in Washington zouden zijn maar dat we daar mogelijk in de wachtrij moesten in verband met veel verkeer en mogelijk slecht weer (harde wind).
We hebben uiteindelijk ongeveer een half uur gewonnen en we konden vlot landen, later spraken we in het rookhol nog een dame waarvan de vlucht was afgelast vanwege de harde wind, dit bleek een korte binnenlandse vlucht met een klein toestel te zijn, moet je maar een uur vliegen en dan gaat je vlucht niet door en moet je een nacht in een hotel ook lekker.
We moesten weer bijna heel de D en C terminal aflopen naar onze volgende gate maar met drie uur hadden we ruim voldoende tijd ook nog voor een laatste Frappucino en de broodnodige nicotine, het boarden begon een kleine tien minuten later omdat de schoonmaakploeg schijnbaar veel werk had.
Het toestel werd wel op tijd van de gate weg geduwd maar er wilden meer vliegtuigen de lucht in dus was er een kleine file van vertrekkende vliegtuigen, ook nu krijgen we de mededeling dat we ruim voor de aangegeven tijd zouden landen.
De vlucht begon wat onrustig door turbulentie en ook onderweg gingen verschillende keren de stoelriem vast lampen aan en natuurlijk altijd als je net eten en/of drinken op je tafeltje hebt staan, op beide vluchten niet kunnen slapen dus een beetje naar mijn eigen muziek geluisterd en naar kanaal 9 waar de cockpit met verkeersleiding op te volgen is.
Rond 06:50 uur landen we op Zaventem, de paspoortcontrole duurde wat langer omdat we in een alle paspoorten rij stonden en die bekijken ook de EU paspoorten wat uitgebreider, als we bij de bagageband komen rollen ook de koffers op de band dus stonden we vlot bij de douane maar die had vandaag geen zin in moeilijke dingen dus konden we zo doorlopen.
Afscheid genomen van Bart en Evy en buiten met Carine en Cis even de nicotine op peil gebracht, vervolgens naar de busterminal gelopen waar ook de hotelbussen stoppen, daar waren we net na 07:30 uur dus even wachten op de bus van 08:00 uur en om 08:20 uur zaten we al in de eigen auto, even zoeken naar de route om op de E-19 te komen want Bram ligt door in de koffer en Tim kent Europa niet, is nog nooit buiten Amerika geweest, eenmaal op de snelweg gaat alles heel vlot, terwijl wij richting Antwerpen zoeven met 110/120 k/u staat het richting Brussel helemaal vast en dat bijna het hele stuk vanaf Antwerpen.
Even bij de ouders van Annie langs voor een bakje koffie, en om te bewijzen dat ik hun dochter weer heel hebt thuisgebracht, en dan op naar Biggekerke waar we om 11:00 uur begroet worden door drie katten die ook blij zijn dat baas en bazin weer thuis zijn.
Auto uitladen, koffer gelijk naar boven, en in de kas even wat water geven om daarna een paar uur de ogen te sluiten, het zit er jammer genoeg weer op maar in de kast liggen de tickets en camper reservering voor de volgende reis al klaar, 16 april 2010 mogen we weer.

Epiloog

Het was weer een mooie reis, we hadden een 31ft Fleetwood Jamboree met twee slide outs model 2008 die in mei 2007 voor het eerst op pad was gegaan, er stonden bij aanvang 54.131 mile op de teller en bij inleveren 58.821 mile zodat we 4,690 mile gereden hebben deze trip.
Hiervoor hadden we 577,281 gallon brandstof nodig wat een gemiddelde geeft van 8,12 mile per gallon, de brandstof kosten tussen de $ 2,419 en $ 3,50 en gemiddeld waren we $ 2,79 per gallon kwijt.
De camper heeft zich ondanks de miles die er al op stonden goed gedragen, mogelijk door de leeftijd een iets minder goed gemiddelde, normaal zit ik rond de 8,5 mile per gallon.
Wel was hij ondanks de leeftijd een stuk stiller dan de campers van vorig jaar die door de slechte rubbers onder de kookplaat altijd rammelde zelfs op goede wegen, waar deze ook op dirtroads geen lawaai maakte, ook de kastjes bleven dicht en er liepen geen ramen spontaan open.
Wat we dit jaar in de camper voor het eerst hadden waren hele goede jaloezieën die het lekker donker maakte in de camper zelfs als we zo’n beetje onder een lantaarnpaal stonden, ook het aantal dakramen was teruggebracht naar twee stuks, één in de badkamer en één in de keuken ook dan helpt bij het donkerder zijn ‘s nachts.
We hebben kunnen doen wat we wilden doen alleen een paar overnachtingplaatsen zijn wat aangepast in verband met kou en het al gesloten zijn van campgrounds.
Dat laatste was iets wat al op veel plaatsen het geval was in Glacier NP en Yellowstone NP waren al veel campgrounds gesloten en onderweg zagen we dat ook veel campgrounds die beheerd worden door de NFS en BLM en verschillende SP campgrounds al gesloten waren, dus als men deze route wil doen moet men dat niet te laat in het seizoen doen om niet voor gesloten deuren te staan.
Wat ons verder is opgevallen was het toch wel weinige wildlife wat we gezien hebben maar dat kan ook gewoon pech of verkeerde plaats verkeerde tijd zijn natuurlijk.
De (door de natuur) aangebrachte verwoesting van een deel van Little Finland was een schok, als er daar nog een paar van deze stormen razen is er weinig meer over vrees ik.
De ontmoeting met forumlid Bart “Dude” en zijn wederhelft Evy was een prettige, we hebben een hele leuke dag met hen gehad in LF, onze dank daarvoor.